Deze week liet ik op mijn benen schrijven. Niet zoals vroeger in de jeugdbeweging. Het was de posturologe die me moest opmeten. Een jaar geleden deed ze dat ook al eens. Maar nu moest ze kijken of de zooltjes die een jaar geleden had laten maken, mijn houding daadwerkelijk hadden bijgestuurd. Ze wist te bevestigen dat het inmiddels al veel beter gaat, maar dat er nog veel werk aan de winkel is. Je leven lang met een verkeerde houding rondlopen, is niet recht te trekken in een jaar tijd. Dat is natuurlijk zo. In een tijdsgeest waarin snelheid de norm is, zouden we wel eens durven vergeten dat sommige dingen tijd vragen. Gezelligheid bijvoorbeeld. Lichaamsaanpassing. Herstel.
Nu ja, sommige herstellingen duren wel heel erg lang. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om in de J.M. Sabbestraat te wonen deze dagen. Als ik zie dat de parking van de Tyber-site nu al onder water staat, heb ik de neiging om te denken dat het modderwater daar de bewoners inmiddels aan de lippen staat. Ik zou aan ramptoerisme kunnen doen maar dat zit me toch echt niet in het bloed. Daarenboven zie ik ook geregeld een update verschijnen via de sociale media. Foto’s zien is natuurlijk niet hetzelfde als elke dag ervaren hoe het aan de lijve voelt als iets niet vooruit lijkt te gaan, terwijl de wereld maar blijft verder draaien. Ik kan nu al chagrijnig worden van het feit dat ik mijn auto niet voor de deur kan parkeren. Zeker als ik boodschappen moet uitladen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten