TINE ZIET (411): Empathie

Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een workshop beatboxen bij Serdi in NTGent. Waar anderen misschien in zouden falen, lukte hem: iedereen, alle leerkrachten incluis, durfde het aan om een stukje solo te beatboxen voor de groep. Het enthousiasme en het humeur van deze man is zo aanstekelijk, dat alle schroom onnodig was. In de voorstelling ‘Serdi’ vertelt hij zijn verhaal. Hoe hij het slachtoffer werd van het systeem en hij met beatboxen erin is geslaagd om iets te bereiken. Hoewel hij in die workshop al een stukje van zijn leven had verteld, kwam de voorstelling erg binnen bij sommige leerlingen. Ze hadden moeite met het verwerken dat zo’n enthousiaste man, zo’n verschrikkelijke jeugd heeft gehad. Ze zullen er ongetwijfeld ook kracht uithalen. Dat je ondanks alle dieptepunten toch een bestemming kan bereiken die bewonderenswaardig is en ondanks miserie kan uitgroeien tot een positieve mens.

 Toch waren er enkelen die achteraf te kennen gaven dat het verhaal niet was blijven plakken. Dat de voorstelling niets had bijgebracht wat ze nog niet wisten. Dat kan best. Maar het doet me wel wat fronsen. We leven mee met een volk. We verplaatsen ons in schoenen van wie ziek zijn of in armoede leven. Maar zo’n indringend levensecht verhaal van een sympathieke knuffelbeer raakt niet? Empathie is niet verplicht, maar wat zou het de wereld verzachten. Wat had ik het graag geleerd op school: te omarmen wat binnenkomt. Zacht worden van wat raakt.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 05/02/26)