Afgelopen week had ik uitgebreid contact met het verleden. Geheel onverwacht. Zo was er op een uitvaart een man die me aansprak. Ik was net de dienst van zijn vader voorgegaan. Blijkbaar had ik in mijn eerste computerjaren een hele tijd met hem gechat Hij had me herkend en haalde iets op wat ik totaal vergeten was. Het feit dat ik hem totaal niet herkend had, vond ik ongemakkelijk.
Enkele dagen later was er een toonmoment in CC De Steiger.
Dit voor een project waarvoor ik een groep leerlingen van mij samenwerkte met
de academie van Waregem. Meer bepaald met een woordklas uit Beveren-Leie, mijn
dorp van afkomst. Eén van de leerlingen die deelnam, is de zoon van iemand
waarmee ik in de lagere school zat. Ze sprak me aan en confronteerde me met de
naam van een ex die ik liever niet meer hoor. Zo op mijn huidige werkvloer in
mijn eigen hometown werd ik er zowaar ongemakkelijk van. Ik had lievere andere
oude koeien uit de sloot gehaald en ging dan maar opruimen.
Maar het hoeft niet altijd gênant te zijn. Vrijdag trad ik
op in GC Gilwe samen met het koor ASEM. Na afloop werd ik aangesproken door
iemand waarmee ik heel wat jaren uit mijn prille jeugd gesleten heb. In de
academie en in het jeugdkoor. Hij was samen met zijn vriendin komen luisteren
naar een collega en kreeg er mij bij cadeau. Het was een fijn weerzien en een
leuke babbel.
Als het verleden je zomaar dag komt zeggen, dan kan dat een
mooi moment zijn. Maar soms ben je er gewoon niet aan toe en dan blijft de kist
der herinneringen beter dicht.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten