We zijn intussen een week verder en we hebben weer veel geleerd. Want wat is het leven anders dan één groot leerproces? Terwijl we als kind en tiener de school vervloeken omdat we allemaal dingen moeten leren die we nooit zullen nodig hebben, maak ik er nu een punt van om te blijven ontdekken en bijgevolg ook het falen toe te laten. Want als alles van een leien dakje loopt, leer je niets. Dan trappel je misschien wel comfortabel, maar je trappelt ter plaatse.
In mijn dagelijks leven mag ik dan wel de cosinus en de
tangens vergeten zijn, omdat ze dateren uit een handboektijd en ik ze nooit heb
opgefrist. Ik heb ze nooit meer moeten toepassen in een onderdeel van mijn
leven. Inmiddels weet ik evenwel wel dat er verbazend veel isolatie nodig is
voor een klein platform en dat je in Ieper makkelijk gratis kan parkeren aan
het Minneplein. Normaal zal ik dat wel onthouden. Al weet je dat natuurlijk
nooit.
Iets wat ik nooit zal kunnen onthouden is de vulling van
paaseitjes. Zoveel verschillende variëteiten. Zoveel mogelijkheden. Naast de
klassiekers, had ik al bijvoorbeeld al eitjes met popcornsmaak. Waar blijven ze
het halen? Niet dat ze niet lekker zijn, maar is dat echt nodig? Er zijn
inmiddels meer soorten paaseitjes dan er soorten water zijn. En ik weet het nog
uit de economielessen: men creëert het aanbod naargelang de vraag van de
consument. Wat een veelvraten zijn we geworden! Meer en meer verlang ik the
basics die ik kende in mijn kindertijd. Ze noemden dan geen basics maar
‘simpel’ en ‘gewoon’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten