REM

Zondag 19 juli 2009 organiseerde Kluger Hans haar eerste podiumactiviteit: De Donkere Kamer. Ik schreef speciaal voor de gelegenheid een tekst om voor te dragen in het donker.

Beluister hier de studioversie van REM mét gesloten ogen (met dank aan Denis Vercruysse) en contacteer me gerust voor een uitvoering in levende lijve.

Een zomer zonder Prinsentuin kan je geen zomer meer noemen...

Opeens dringt het met een schok tot haar door:

Een eerste zomer sinds lange tijd zonder kiezeltenen, perenijsjes, zwetende theeschenkerij, ooglap, lesbische fans, Martinitoren, UMCG, dronken en gezellige dichters,... Maar vooral zonder mystery girl.

Hoe zekerheden toch maar verdwijnen en mysteries toch maar blijven.

L'oiseau imaginaire

Is het een vogel?

Dat is toch wat er tussen ogen pikt en broedt tussen de oren?
Haar in slaap beweegt. Haar wakker houdt.
Het fluit de mooiste deuntjes. Maar het snerpt ook oorverdovend luid.
Dat noemt men toch een vogel?

Ze weet wel dat ze er één wou. Dat ze er zelfs naar zocht.
Maar wat moet ze er toch mee? Hij kan vuur zijn. Dat bestaat. Maar het kan ook - zoals dat heet - imaginaire?

Daar vreest ze het meeste voor. Dat hij niet bestaat en dat iets anders gaatjes maakt. Dat ze leeg loopt op een dag zo zonder vleugels. Dat ze aan haar eigen hoofd ten onder gaat. Nee, dan liever vuur. Ook al schroeit ze dan wellicht haar handen.

Vandaag zet ze het deurtje open. Is hij niets, wil ze dat hij nu verdwijnt. Voorgoed.
Is hij vuur of slechts een mus, strooit ze straks een glimlach tussen kruim en korst.

Wie het schoentje past...

Ja! Ze bestaan! Wonderschoenen.

Niemand kent Het Probleem Schoenen beter dan Tany Minoek! Brede voeten die niet in muiltjes passen. Elke reis last van blaren. Hakken doen altijd afzien. Riempjes die snijden. Punten die tenen verminken. Sandalen laten rare tenen zien. Ballerina's het begin van rare tenen. Enzovoort enzovoort.

Gisteren had Tany dansplannen. Geen gewone dansplannen. Seventies dansplannen. Op zich niet zo speciaal. Maar haar best dansende platte schoenen pasten niet onder haar outfit. Als het seventies moet, dan toch all the way! Dus ze dacht: doe ik iets geks. Schoenen kopen. Op de dag van het feestje zelf. Dommer kan het niet. Maar deze les laat zich nooit leren.

Kilometers rekken schoenen in de uitverkoop, zag Tany aan haar oog voorbijtrekken. Dit in totaal zes schoenenwinkels. Veel schoenen paste ze niet. Veel schoenen zijn al rommel als je ze ziet. Maar in de laatste winkel - natuurlijk - zo zal het altijd gaan - vond ze dé schoenen. Niet in uitverkoop. Maar wel in de goedkoopste schoenenwinkel van het land. Dat dan weer wel.
Ze was zo schoenenmoe dat ze maar één schoen paste van de twee. Hij stond aan haar voet. Hij zat als gegoten. Die andere zal ook wel staan en zitten, dacht ze. Het kon dus wel nog dommer dan hiervoor.

Een paar uur voor het feest, zette ze de doos op tafel en sprak daarbij de toverspreuk: "Alsjeblieft, laat me jullie passen..." en ging languit op de bank liggen. Na een bad: het aantrekken van de jurk (die ze trouwens ook niet echt gepast had) en de pantys (ook nieuw en ongepast) gingen de schoenen wonderwel.

Tijdelijk? Zelfs na het betreden van de trap van het kasteel. Het zetten van de eerste pasjes. Geen pijn. Uren dansten ze haar rond zonder Probleem Schoenen. En wie Tany kent, weet dat ze behoorlijk beweeglijk kan dansen... Echt waar: vandaag geen zere voeten.

Als dank wrijft ze op haar nieuwe paarse wonderschoentjes en zegt hierbij luidop: "Pretentious? Moi? Ik zal nooit meer uren voor de spiegel staan, nu ik jullie vond. Zomaar."

Blubberpudding

Eigenlijk was het onstuitbaar. Het kwam van diep in alle tenen.
Het schudden van binnenuit.

Een toevallige passant zou grote ogen trekken bij het aanschouwen van het volgende tafereel: (let wel: ik schets het zoals die toevallige passant het zou schetsen) links vooraan zit een volwassen man te tongen met zijn tuba. In het midden staat een oudere man met een doodernstig gezicht plaatjes te scratchen. En rechts vooraan staat een grote lange man vreemde kreten uit te stoten en trekt daarbij de raarste gezichten.

Als je daarbij op een houten klapstoeltje zit en de persoon naast jou houdt zijn lachen hoorbaar in, schudt je stoeltje. Dan tril je mee.
En als je aan je lijf wat meer te schudden hebt, bulder je op de duur veel harder dan je buur. En vibreert hij als een bezetene met je mee.
Totdat je het stoeltje voor je omknelt. Totdat je de tranen uit je ooghoeken veegt. En merkt: dit is het dan! Lachen tot je barst. Je kan niet meer.

Tot de volwassen man liefdevol zijn tuba aait. De oudere man ontroerd zijn plaatjes raakt. En de grote lange man zijn gekheid staakt. Dan houd je je stil. Maar glim je mooi van binnenin.

Hedendaags samenscholen

Vol goede moed slinger je je een weg door de vleeshoop die dan Sinksenfeesten heet. Het eerste waar je op botst is een muur van flitsers. Dat allemaal voor dat televisie-restaurant. De naam zegt het al. Het restaurant is er niet echt. Zonder camera's had niemand ooit geweten dat het bestond. Behalve dan de inwoners van de stad zelf. Die hadden dan gezien: "Hé, een nieuw restaurant... Zullen we eens kijken?" En na dat kijken zouden ze wellicht niet eten. Of misschien één keer om te proberen. Zo gaat dat eenmaal in het echt. Maar iedereen houdt van televisie. Wie dat niet doet, wringt zich door de meute zonder op te kijken. Is gezien.

Dan kom je op een multi-culti-plein. Proeven van de wereld om je heen. Met op het kraam de naam van het vertegenwoordigde land. Veel plaats om te kijken is er niet. Maar je hoort natuurlijk bij het laatste kraam die opmerking die je niet voor mogelijk hield. "Hé, moet je die vrouw eens goed bekijken. Die jurk! Wat onnozel! Dat ze daarin durft te lopen. En dan die prammen. Man! Ze heeft waarschijnlijk nooit van een bh gehoord!" En alweer wordt een flits-apparaat de hoogte in gehouden... En dan weet iedereen in je omgeving dat je vreemde werelden niet schuwt. Verdraagzaamheid je troef.

Er wordt je aangeboden iets te eten. Op zijn kosten. Of je iets weet.
Je wil natuurlijk niet te duur. Maar het mag iets kosten. Dus breng je hem en jezelf naar een hippe tent. Op het terras zit een duidelijke fils-à-papa voor de hele straat te trakteren. Lekker groot en duur. Het duurt eeuwen voor je wordt bediend. Maar je houdt vol. Er is genoeg te zien. Te horen.

Je zit. Je bent gezeten. Naast de hippe tent zit een hippe tapasbar. Naast de fils zit een typische papa met kroost. Eerst lijken ze van het golfterrein geplukt. Maar als de cava is in de man, streelt hij de dijen van een vreemde vrouw en knijpt in de billen van die schone in de straat. Zoon roept voor de hele buurt: "Mama, zeg dat papa zich moet gedragen!" Maar mama zegt geen woord en zoon begint dan maar verveeld de restjes uit de glazen leeg te drinken. Legt zijn hand stilletjes op de knieën van dat meisje dat net hetzelfde doet. Ondertussen heb je kunnen eten. Het is lekker.
Maar wat zich verkoopt als stijl, dat hoefde niet.

Dan hoor je een voetbalmatch. Maar wat blijkt? Het is die TV-kok en zijn kelner. Samen met een lokale politieke held die met hun mobieltjes zwaaien. Je hoort geen woord, alleen gebrul. Het lijkt wel hededaaagse prehistorie. Iedereen om je heen steekt ook brullend blij zijn mobiel omhoog. Flitsend of niet. Je begrijpt het helemaal niet. Je loopt door.

En dan de rust daar op het podium tegen het zeil. Al meer dan vijftien jaar komen hier de 'hippies' van de stad. De 'rasta's' en de 'junkies'. De 'piercings' en de 'tattoo's'. De 'joints' , de 'breakdancers' de 'hoeren' en de 'lederjongens'. En jij zit daar in je onhippe jurk en je witte kuiten. Je bekijkt de wereld. Past opeens in een multi-culti-plaatje. Hangt er eigenlijk verrassend goed.

Onbekend Bemind

Zelf weet ze wat het is: luiheid. Dikke vette luiheid in een zetel. Of in bad. Of op een bed. Ze neemt het regelmatig zelf op schoot. Dat is te merken aan de afwas. Of aan de stapels stof vooral in hoeken. Of papierwerk dat zich ophoopt tot de uiterste inzenddatum. Kortom: begrip voor luiheid is een feit.

Maar wat ze niet begrijpt is dit: complete luiheid voor het onbekende. Typisch iets voor deze tijd. Wat men niet kent, beweegt niet eens een spier. Niet eens een neus die krult. Niet eens een bal die lonkt. Liever is men thuis met wie men kent, dan met de trein naar richting onbekend. Liever ziet men acteurs uit de televisie. Liever hoort men live zijn eigen CD's.

Zelf noemt Tany zich geen groot avonturier. Ze is bijvoorbeeld doodsbenauwd voor luide donder. Maar ze durft zo nu en dan iets aan. En oké, lang niet altijd volgt dan "waw!" maar wat ze deed maakt altijd anders.

Zo zat ze zelf op zondag met een ongelooflijk warm gevoel. Een adembenemend concert om met zeven mensen maar te delen. Een groot stuk onbekende muzikale taart voor een kleine groep bewaard. Lekker! Maar omdat ze zelf organiseerde, dacht ze aan iedereen die luiheid prefereerde en kromp ze weg tot in de teen van die kleine man die ook vanavond tot zijn vrouw zal zeggen: "Ik wil hier weg. Er is hier niets te doen." In zijn droom boekt hij dan een reis naar piramides die hij uit een boek herkent.

Ook om je heen is er altijd vakantie. Als je maar durft. Als je maar doet. Als je maar eens af en toe - dorie! - verder dan het bekende zoekt.