TINE ZIET (542): Fietsschrik

Goede voornemens neem ik liever bij het begin van het schooljaar dan bij het begin van een kalenderjaar. Elk schooljaar wil ik aanvatten met een extra doel. Deze keer wou ik het gezonder aan doen. Met de fiets naar school bijvoorbeeld. Er is veel moed voor nodig, weet ik nu.

Twee weken geleden werd mijn fiets bijna gestolen. Vorige week reed ik nog lek. Wat een gedoe!  Op mijn eerste ritje naar het werk, werd ik een tijd geachtervolgd door twee loslopende honden aan de Leie. Vooral die ene kwam vervaarlijk dichtbij. Ik voelde zijn kaken als het ware al in mijn kuiten happen en stak meteen een tandje bij. Geen idee of ze me zouden aanvallen, maar het leek me toch beter om sneller te gaan rijden.

Soit. We zijn nog maar een week verder en mijn enthousiasme om te fietsen is toch al een stuk geslonken. Er zijn nog zoveel spijkers op de weg… Doorzetten is de boodschap.

Toch is er een tijd geweest dat ik elke dag onbezonnen naar school fietste. Ik had geen schrik voor lekke banden, fietsendieven en loslopende honden. Zelfs niet voor onverwachte regenvlagen. Het enige waar ik bang voor was, was dat ik mijn belachelijke regenjas met dito broek moest aantrekken voor het oog van de voorbijfietsende anderen. Liever nat dan droog in kleuren waarmee je als puber liever niet mee naar buiten kwam.

Ik zal eraan moeten geloven: fluohesje en helm waren in eerste instantie ook niet cool. Gelukkig ben ik inmiddels volwassen en kies zelf de kleur van mijn regenjas. Mijn vader zal me niet meer depanneren maar ik heb vrienden en het lef om hulp te vragen.  

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 11/09/26)

TINE ZIET (541): Uitgeregend

Met Boulevard Solar zorgde onze stad samen met CC De Steiger toch voor heel wat fijne activiteiten in onze stad. Donderdag viel helaas de slotscène van het toneelstuk ‘Steegske’ letterlijk en figuurlijk in het water. Dit locatietheater – voor de gelegenheid opgetrokken bij Valvan Containers NV - toonde met veel overgave en vernuftige kostuum- en personagewissels scènes uit een grimmig steegje, als doorkijk in het groezelige nachtleven van een anonieme stad. 

Op zich had het wel wat. De wind die heftig opstak en het decor vervaarlijk deed wapperen. De levensechte bliksemschichten bij passionele woordenwisselingen. Een paringsdans onder verduisterende omstandigheden. De regen op het hoofd van Tracy die tussen de vuilniszakken woont. Maar het moment dat de dialogen niet meer verstaanbaar worden door het geritsel van regenjassen en klaterende regen, was toch het moment om de voorstelling stil te leggen. 

Zelf – optimist die ik ben – had ik geen paraplu of regenjas in mijn bezit die avond. Dus ik eindigde als doorweekte zeerat. Dat we nu niet weten wat die papegaai in godsnaam op restaurant zat te doen en of Mike is komen opdagen op zijn seksdate, zullen we nu niet weten. Tenzij we een andere locatie opzoeken. Al zal de magie toch anders zijn, nu we weten dat er slechts vijf acteurs onder al die verschillende personages schuilgaan. Het is buitengewoon knap gedaan en we kunnen ons louter voorstellen wat een energie achter dat steegje schuilgaat als acteurs en actrices in speedtempo in de huid en het haar van zoveel verschillende personages kruipen. Top!

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 04/09/26)

TINE ZIET (540): Fietsendieven

 Vorige week zat ik met een vriendin te aperitieven in de tuin van de Sacrés Chefs in de Kortrijkstraat. We hadden onze elektrische fiets aan mekaar en aan de buis vastgemaakt. Toen ons glas bijna op was, kwam het meisje van achter de bar naar buiten gelopen en vroeg aan ons of we toevallig met de fiets gekomen waren en of we onze fietsen ook tegen hun gevel hadden gezet. We knikten. Ze vertelde dat er net een bestelwagen was gestopt en dat ze twee fietsen hadden ingeladen in hun camionette en waren weggereden. We schrokken en mijn vriendin liep naar buiten. Onze fietsen stonden er gelukkig nog. Een jarige vrouw had minder geluk. Haar fiets en die van haar man waren wel meegenomen. Zij hadden de fietsen niet aan de buis vastgehangen. Er waren ooggetuigen. Er waren zelfs camerabeelden. De politie werd gebeld.

Intussen verhuisden wij onze fiets naar de tuin van het restaurant. Dat mocht en bestelden van pure opluchting nog een aperitief. De andere mensen en het meisje achter de toog wachtten meer dan een half uur op de politie, die niet is afgekomen. De bestolen mensen zijn dan maar zelf naar het politiebureau gestapt en de ooggetuigen hebben de filmpjes dan op internet gedropt. Blijkbaar kwam de camionette al van de Basic Fit waar ze ook al fietsen hadden meegepikt.

Ik vind het straf dat de politie niet de moeite nam om langs te komen en te praten met de ooggetuigen. Zo ver is dat toch allemaal niet? Enkele dagen later las ik opnieuw van fietsendieven aan de Basic Fit. Het zal toch niet aan mij liggen, maar hoe zit dat met die veiligheid?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 27/08/26)

TINE ZIET (539): Mug

Een tijd geleden is mijn moeder gevallen. Dit op haar wandeling naar de glascontainer en de geldautomaat in Beveren-Leie. Ze moest gehecht worden in het gezicht. Haar twee armen werden voor een andere breuk ingegipst en het was duidelijk dat ze niet meteen naar huis zou kunnen. Ze verbleef even in het ziekenhuis en daarna was het kortverblijf in Kruishoutem haar tijdelijke huis. Normaal is dit informatie die ik niet zou delen in deze krant. Maar nu ze goed hersteld is, mag ik het van haar toch plaatsen. Dit vooral omdat haar val een eigen leven is gaan leiden. Want zo gaat dat in een dorp. Mensen zien iets gebeuren, vertellen het door en maken de dingen groter. De mug wordt een olifant.

Zondag kwam ze voor het eerst weer onder haar wekelijkse vrienden in de kerk en ze hoorde van iedereen een andere versie van haar eigen verhaal. Best bevreemdend. Het frustrerende is dat ze het zelf niet weet. Wie heeft de ziekenwagen gebeld? Wat is er gebeurd?

Iedereen weet wel iets, maar niemand het hele verhaal. In de ene versie was er een MUG. In de andere was ze op haar eigen zak glas gevallen. Weer iemand anders vertelde dat ze was gestruikeld over een steen. Bij deze – en ik doe het heus maar een keer – een oproep: als er iemand is die erbij was en die haar kan vertellen hoe het nu echt was, doe haar een plezier en laat van je horen. De krant heeft mijn gegevens. Of iemand in het dorp die van haar.

Aan iedereen die een versie heeft van horen zeggen: verwijderen, uitroeien die boel! Maak plaats voor nieuwe weetjes die tot ‘geslurfden’ kunnen uitgroeien.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 20/08/26)

TINE ZIET (538): Stof

Afgelopen weekend kleurde Kortrijk behoorlijk zwarter ter hoogte van De Lange Munte. Dit voor een volledig uitverkochte editie van Alcatraz. Naast de verzengende zon, het opwaaiende stof, duizenden metalfans was ook ik present op zaterdag. Ik hou wel van metal maar leg het zelden bewust op. Ik ken er eigenlijk ook weinig van. Een groentje dus tussen al dat zwart. Deze zomer heb ik bewust grote meutes zoals op Grensrock, de Gentse Feesten en TAZ gemeden. Voor Gent Jazz en dit festival maakte ik een uitzondering.

Het moet gezegd: ondanks de overdadige hitte en het feit dat dit om een uitverkocht festival ging, heb ik weinig ellebogen gevoeld en bitter weinig penetrante zweet- of festivalluchtjes geroken. Het terrein was beduidend groter dan de opkomst, waardoor ik minder angsten moest doorstaan om drankjes te gaan halen of naar de WC te gaan. Ik heb me dan ook wijselijk niet in de moshpit begeven.

Spelbreker in dit festivalgebeuren was voor mij echt de zon. Naast het feit dat de organisatie water tot 19u gratis ter beschikking stelde, zonnecrème en schaduwplekjes her en der , waterpistolen en andere verkoelingen op het terrein, werd het voor  mijn gezelschap en ik ondragelijk om de avond te zien vallen. We dropen na ongeveer zes uur stikkapot af.

Maar wat was me dat! Mijn bottines en ons haar vol stof. Niets anders dan lof over dit indrukwekkend gebeuren. Alcatraz is meer dan metal. Het is een totaalervaring! Die alleen maar gesmeerd kan lopen door een geweldig team van medewerkers! En natuurlijk ook door de ontzettende welwillendheid van de bezoekers! Top!

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 13/08/26)

TINE ZIET (537): Washandje

In een soort spontane ingeving werd een dagtripje met een vriendin een tweedaagse in Mons. Het was voor mij enkele jaren geleden dat ik er was. Zij was er al eens kort voor een expo, maar was niet op verder onderzoek uit gegaan.

Het appartement dat we gehuurd hadden, was erg bescheiden. Wat opvallend was dat er ook washandjes voorzien waren. Iets wat in Vlaanderen toch niet zo veel meer voorkomt. Ik hou erg van de Waalse sfeer. Dat heeft natuurlijk niet alleen met washandjes te maken. Vaak denk ik dat alles er veel trager en rustiger is. Als kind was ik een paar jaar elke zomer op vakantie in een boerderij in Vellereille-les-Brayeux. Op de kermis allemaal aan een lange tafel. De hele avond hetzelfde cassettebandje. Iedereen at dezelfde witte bonen met rode saus. De schommel de enige attractie. Ik hield ervan mijn grote broer te gaan bezoeken die in Doornik studeerde. Hij zat op kot naast de koeien. De Waalse studentes droegen mijn broer op handen.  

Toen we op een gezellig terrasje zaten, viel ons op dat het boekenkastje gretig bezocht werd. Even geloofden we dat er wel wat extra in die boeken moest zitten.  Gedurende een periode van een uur, kwamen er wel zeker drie mensen boeken ruilen. De dag later zagen we weer hetzelfde opvallende tafereel. Toen ik zelf het boek dat ik gratis gekregen had in het museum, in het kastje ging stoppen, merkte ik dat er alweer allemaal andere boeken in zaten. Wat fijn dat hier nog gelezen wordt en dat men zo massaal wil delen! Zou dat met de washandjes ook het geval zijn, bedenk ik nu met schrik.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 06/08/26)

TINE ZIET (536): Bus

Deze zomerdagen probeer ik meer en meer de confrontatie aan te gaan met al mijn persoonlijkheden. Zo heb ik er meer en meer de behoefte aan om in mijn eentje al die verschillende versies van mezelf los te laten in één kamer. Niet dat het officieel is gediagnosticeerd, maar die verschillende personages in mij, zijn onmiskenbaar aanwezig.

Zo is er de dramaqueen. Dat exemplaar van mij dat graag op een podium staat. Energiek. Zelfzeker. Over the top. Helemaal los. Evengoed is er die introverte Tine, die ik soms het huis moet uit verplichten met een bezem. Er is een empathische kant, die al het verdriet of alle zorgen van anderen wil opvegen. Er is een neutrale versie, waarmee ik de andere kant kan uitkijken. Een nukkige vorm. Een huppelende. We kunnen eigenlijk met z’n allen een bus vullen. Ik met al die wezens.

Soms schrik ik zelf nog van een plotse ommezwaai maar er valt prima met die bus in mij samen te leven, mits ik dus van tijd tot tijd al die busreizigers eens in de ogen kan kijken. Voor anderen is het natuurlijk stukken lastiger. Vooral voor mensen die me maar in één versie kennen. Wie me kent als een geduldige vrolijke juf of als voorganger van een uitvaart, vindt het bijvoorbeeld raar om me in rare outfits schreeuwend op een podium te zien. Wie me anderzijds kent met de glitters op het gezicht, schrikt ervan om mij als een zielig hoopje op een stoel te zien zitten. Daar kan ik inkomen. Daarom hecht ik zoveel waarde aan mensen die de bus in mij aankunnen en een halte voor mij maken, waar ik welkom ben. In elke hoedanigheid van mij.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 30/07/26)