TINE ZIET (522): Bruxelles, ma belle

Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik deze vakantie op reis zou gaan naar Brussel, kreeg ik een paar vreemde blikken. Ik vertelde erbij dat ik eigenlijk dringend onze hoofdstad wou ontdekken. Ik ga zonder probleem naar andere hoofdsteden,… Brussel op anderhalf uur rijden daarentegen ken ik helemaal niet en onbekend maakt onbemind, toch?

Ik moet bekennen: het viel me zwaar te vertrekken. Ik kon pas vanaf 18u in het appartement dat ik gehuurd had en ik leek dat vertrek almaar uit te stellen. Ik had een paar loodzware weken gehad en wou me wat opsluiten. Die eerste avond vervloekte ik mezelf in Vorst. Wat had ik daar nu toch te zoeken?  Maar de flat zelf gaf me een ongekende rust. En de dagen nadien ontdekte ik aan de hand van tips van Facebookvrienden heerlijke plekjes en fijne adresjes zonder de grote toerist te hoeven uit te hangen.

Het heeft me goed gedaan de confrontatie met onze hoofdstad aan te gaan. Een paar vooroordelen zijn alvast weer van de baan. Ik werd niet lastig gevallen. Ook niet in het donker op straat. Van de pizzabakker kreeg ik een gratis blikje. Mijn verloren gsm werd gewoon op de toog van het café achtergelaten. Wat een groen en rust is er in en rond deze stad! Ik kan het in elk geval iedereen aanbevelen daar eens op onderzoek uit te gaan. We denken vaak iets te kennen. Nu weet ik het zeker: Brussel is veel meer dan je plan moeten trekken in de Franse taal, een monument met negen bollen en Manneken Pis. Onze hoofdstad is lang niet mis.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 23/04/26) 

TINE ZIET (521): Leeg

Het hing al een tijdje in de lucht. Maar op een mooie lentedag heb ik poes Frieda toch moeten laten inslapen. Dat is voor mij mijn eerste huisdier dat ik zo zie vertrekken. Anderen kwamen nooit meer terug of vertrokken zonder hulp die dood tegemoet. Dat we die dag nog eerder buiten zaten naast mekaar en dat ik haar moest zeggen dat ik écht niets meer kon doen. Ze kreeg al enkele dagen niets meer binnen en ze was zo onrustig. Ze mauwde klaaglijk. Net op dat moment landden twee duiven op het dakje van het schuurtje. Haar ogen lichtten op. Ze spon dat het een lieve lust was en toen vlogen ze op, de lucht in. Ze deed zelfs nog een spurtje. Maar het was goed. Enkele uren na het dierenartsenbezoek, legde ik haar in een kuil in de tuin van een vriendin. Ook taaie poezen verdienen het niet om te lang af te zien. 

Nu is het de eerste keer in mijn hele Friedaleven dat meer dan achttien jaar duurde, dat ik alleen ben in een huis. Ik mis haar trappelende pootjes op de vloer en op de trap. Haar  gespin naast me. Haar haar zelfs dat de laatste maanden overdadig losliet. Het besef dat ze ergens in huis was, weegt niet op tegen die stilte van er niet meer zijn. Ook al dacht ik even: “Dit soort afscheid kan ik niet nog eens aan”, wellicht duurt het niet lang voor ik weer katten in huis haal.

Gelukkig ben ik goed omringd. Al enkele avonden kreeg ik uitnodigingen om te gaan eten of bij te kletsen. Dat doet me goed. “Het is maar een kat”, zegt men soms. Een dier dat zo dicht en zo lang bij me was moeten missen, ik geef het toe, het doet me immens veel verdriet.  

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/04/26) 

 

TINE ZIET (520): Basics

We zijn intussen een week verder en we hebben weer veel geleerd. Want wat is het leven anders dan één groot leerproces? Terwijl we als kind en tiener de school vervloeken omdat we allemaal dingen moeten leren die we nooit zullen nodig hebben, maak ik er nu een punt van om te blijven ontdekken en bijgevolg ook het falen toe te laten. Want als alles van een leien dakje loopt, leer je niets. Dan trappel je misschien wel comfortabel, maar je trappelt ter plaatse.

In mijn dagelijks leven mag ik dan wel de cosinus en de tangens vergeten zijn, omdat ze dateren uit een handboektijd en ik ze nooit heb opgefrist. Ik heb ze nooit meer moeten toepassen in een onderdeel van mijn leven. Inmiddels weet ik evenwel wel dat er verbazend veel isolatie nodig is voor een klein platform en dat je in Ieper makkelijk gratis kan parkeren aan het Minneplein. Normaal zal ik dat wel onthouden. Al weet je dat natuurlijk nooit.

Iets wat ik nooit zal kunnen onthouden is de vulling van paaseitjes. Zoveel verschillende variëteiten. Zoveel mogelijkheden. Naast de klassiekers, had ik al bijvoorbeeld al eitjes met popcornsmaak. Waar blijven ze het halen? Niet dat ze niet lekker zijn, maar is dat echt nodig? Er zijn inmiddels meer soorten paaseitjes dan er soorten water zijn. En ik weet het nog uit de economielessen: men creëert het aanbod naargelang de vraag van de consument. Wat een veelvraten zijn we geworden! Meer en meer verlang ik the basics die ik kende in mijn kindertijd. Ze noemden dan geen basics maar ‘simpel’ en ‘gewoon’. 

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 09/04/26) 

 

TINE ZIET (519): Renoveren

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik in verwachting. Het moge duidelijk zijn, ik ben niet zwanger. Vandaag starten er hier dakwerken: er is nog een strookje dak dat geïsoleerd en verstevigd mag worden. Daarvoor is een heel stuk van de parkeerplaatsen voor de deur in beslag genomen. Ik verhuisde Frieda deze ochtend dik tegen haar zin naar de zolderverdieping en maakte enkele kamers leeg. De werken moeten nog  aanvangen en ik voel me nu al op een werf. Ik kijk uit op mijn wasrek. Ik vrees het moment dat ik voor het eerst naar de WC moet als de werkmannen in huis zijn. Daarom maakte ik alvast een planning op om zo weinig mogelijk thuis te zijn.

Ik kan er ook niet zo goed tegen. Bij elk gebonk denk ik: “Daar gaat het huis!” Bij elk gedaver denk ik: “Daar gaat de muur!” Het voelt als getuige zijn van een mishandeling. Al is het natuurlijk het omgekeerde: het huis wordt net opgelapt. Het gaat erom om enkele dagen stof en op de tanden te bijten. Vroeger opstaan. Een kan koffie zetten. Oplossingen bedenken voor problemen die zich nog moeten stellen. Kan ik deze dagen ergens douchen mocht dat niet meer lukken? Heb ik een noodwc? Zal mijn huis nog bestaan als ik vanavond na het werk om 22u thuiskom?

 Dat eind deze week ook een groot leerlingenoptreden gepland staat, helpt natuurlijk ook niet. Want dat betekent extra zweten en een vlottere spijsvertering. Tegen dat ik dit in de krant zal lezen, is het normaal allemaal achter de rug. Heeft iemand in het geval van het worst case scenario een caravan in de tuin te leen?  Voor een waar vakantiegevoel.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 02/04/26) 

TINE ZIET (518): Deurbel

In deze tijden van fastfood, snelle verbindingen,… is geduld een zeldzaamheid geworden. Wachten op een antwoord, duurt een eeuwigheid. Wachten op je bestelling op café een marteling. Waar ik me aan erger is het feit dat dit ook geldt voor aanbellen aan een voordeur. Meer en meer besluipt me het gevoel dat mensen die aanbellen, denken dat ik de hele dag niets anders te doen heb, dan in een tentje naast mijn deurbel post te vatten in het geval er plots iemand voor mijn deur staat. Er wordt één keer aangebeld, niet eens drie seconden gewacht en daarna vertrekt men in de veronderstelling dat er niemand thuis is.

Misschien zal het jullie verbazen: achter een voordeur zit in de meeste gevallen een huis. Een gang wellicht. Er zijn andere kamers. De bewoner moet zich in dat geval verplaatsen! Stel je voor! Of kan het zijn dat er iemand nog snel een trui wil aantrekken? Andere kledingstukken misschien? Thuiskledij is niet altijd toonbaar voor een ander. Laat staan voor de liefde van je leven die misschien wel opeens onverwacht voor je deur staat. Waar is de tijd gebleven dat we vroeger tot soms drie keer toe op de bel drukten om dan een verward hoofd naar buiten te zien komen? Nu komt het steeds vaker voor dat tussen het besef dat de deurbel gaat en de handeling om effectief de deur te openen iemand oplost in het niets. Je hoort de bel, snelt in de toestand waarin je bent naar de gang, opent de voordeur met de tandpasta nog op je lippen en je ziet: niemand. Wie wou wat van mij? Mijn brein kan er de hele dag om malen. Wat ging aan mij voorbij?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 26/03/26) 

TINE ZIET (517): La vie en rose

Menen kwam voor de verandering nog eens in het nationaal nieuws. Dit niet voor een criminele daad, maar over de commotie die is ontstaan in Lauwe bij de  opvallende metamorfose van de platse. Meer bepaald de kleur van de vernieuwde infrastructuur. Barbieplein. Inwoners hadden graag mee een kleur mogen kiezen, want roze: dat is het toch niet.

De kleurkeuze is op z’n minst gewaagd te noemen. Dat klopt. Het zorgt alleszins voor een opvallend centrumplein. Was er met bijvoorbeeld een gele of een groene kleur minder ophef geweest? Als de inwoners hadden mogen kiezen, net zoals ze dat democratisch hebben mogen  doen voor de naam voor ‘Het Applauws’ wat was er dan in hemelsnaam uit de bus gekomen?

Creatief als Lauwenaren zijn, pleit ik voor bijvoorbeeld jaarlijkse Flamingofeesten (in plaats van Summer @ Lauwe) Zijn daar in de buurt trouwens ook geen roze winkelmandjes die ook al de nationale pers haalden? Maak van uw schaamte een trots! Keer het in uw voordeel om. Dan gaat u er misschien op den duur van houden. Van dat kleurrijke accent dat over enige tijd gewoon kleurloos zal zijn.

Roze, de kleur van tegendraadse vissen. De kleur van mijn lievelingsbloemen. De kleur van garnalen. Van een vrolijke panter. Of van die bril, waar we eigenlijk allemaal eens meer door mogen  kijken.

 Dat de aandacht zo naar het kleur gaat, zegt eigenlijk alles over deze tijd. De inrichting zelf, is die nu eigenlijk goed gekozen? Is die tenminste functioneel en goed doordacht?  Of is die net als de theaterzaal in ‘Het Applauws’ niet zo bijster handig aangepakt?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 19/03/26) 

TINE ZIET (516): Vrouwendag

Het is niet te geloven, maar op Vrouwendag stond ik daadwerkelijk met een trekker en een dweil in mijn handen. De tijd en de zin waren er opeens: het moest maar eens gedaan zijn met die rommel! Op hetzelfde moment was een vriendin van mij afscheid aan het nemen van haar dochter die naar Amerika vertrekt. Een andere zat te kaarten met haar lief. Nog een andere was op wandel met de hond om stoom af te laten. Mijn moeder zat wellicht voor de televisie naar een wielerwedstrijd te kijken.  Iemand zat op een terrasje. En ik ken ook wel wat exemplaren die met de kroost op uitstap waren. Ik weet niet wie van hen op de barricades zou staan als het erop zou aankomen. Of ze daadwerkelijk hun bustehouders zouden verbranden als puntje bij paaltje komt. Maar topvrouwen zijn het! Stuk voor stuk. Dat is een feit! Het is natuurlijk dankzij die suffragettes dat het allemaal maar kan. Dat bedenk ik soms. Het is omdat enkele heldhaftige dames amok gingen maken, dat we meer rechten kregen. Het is omdat er sterke vrouwen zijn die het pad durven effenen. 

In heel wat delen de wereld, staan de vrouwen nog aan het begin. In grote stukken van de wereld maakt het op dit moment niet uit of je nu man of vrouw bent: overleven is de boodschap. Soms schaam ik me oprecht, een westerse vrouw te zijn die durft te klagen over loonkloof of over onveiligheid op straat. Voorlopig hier geen drones die gaten in onze zekerheden slaan. Ik pleit voor Mensdag. Een leven lang. Elke mens verdient het menswaardig te mogen bestaan. 

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 12/03/26)