Tijdens de herfstvakantie ontvluchtte ik voor enkele dagen ons eigen land en vloog voor het eerst in mijn leven naar Italië. Enkele dagen leefde ik op het water. Ik was me niet eerder bewust van het feit dat Venetië een stad is die gebouwd is op het water. Dat je je er alleen kan verplaatsen per boot, over bruggetjes en door kleine steegjes en dat als je goed voelt, je een deining onder je voeten kan voelen. Ja, ik had er wel al over gelezen. Maar je leest zoveel…
Ook nieuw in dit reisavontuur is dat ik in een groepje op
reis was. We deelden een appartement met acht personen. Al waren we er maar één
dag met allemaal samen. Wie me een beetje kent, weet dat ik daarover het meest
zenuwachtig was. Ik ben het gewend om alleen op reis te gaan. In gezelschap
word ik na enkele dagen vaak wat kregelig. Het viel allemaal heel erg goed mee.
Om eerlijk te zijn was er maar écht één moment waarop ik
mezelf alleen wenste. Dat was enkele uren na het eten van tonijn met een raar
smaakje. Alhoewel het ook troost gaf dat één van de reisgezellen ook zweterig
uit de wc kwam toen ik ernaar toe spurtte. Ze had ook tonijn gegeten… Enkele
uren durfde ik niet meer van de pot te komen. Uit schrik de anderen wakker te
maken, maar ook met angst om mijn bestemming niet op tijd te kunnen bereiken.
Zonder in al te veel details te treden: het wateroppervlakte in Venetië is die
ene nacht serieus gestegen. Toen ik na een ochtend uitzweten de anderen op hun
locatie zocht, voelde de tocht wat wiebeliger dan voorheen. Dat ik dreef, heb
ik duidelijk geweten.
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 12/11/26)