TINE ZIET (534): The Lobster

Omdat ik het ongeveer een jaar geleden met een vriendin bij een andere vriendin over een film van Giorgos Lanthimos had, kwam het gesprek bij een film van hem uit, die we nog niet gezien hebben. ‘The Lobster’.  De derde vriendin meende dat wij die film moesten zien. Dat die echt iets voor ons was. Dus planden we afgelopen maanden tot driemaal toe een filmdate om samen met ons drietjes naar die film te kijken. Telkens kwam er wel iets tussen. Afgelopen weekend was het eindelijk zover!

Eenmaal we in de zetel geïnstalleerd waren om de film te bekijken, bleek de dvd-speler, die speciaal voor de gelegenheid tweedehands werd aangeschaft, niet te werken. Daarna probeerden we via allerlei streamingapps om de film toch op het scherm te krijgen, maar op geen enkele app, bleek de film beschikbaar. De gastvrouw ging dan maar bij buren van haar appartement aanbellen, met de vraag of zij misschien nog een dvd-speler beschikbaar hadden. Een zoektocht als naar een speld in een berg hooi. Wie heeft nu nog zoiets in huis? Er werd er uiteindelijk eentje gevonden op een andere verdieping en na een tweede installatie, bleek het dvd-schijfje zelf stuk te zijn.

We hadden ook zonder film een erg fijne namiddag. Het hele proces was hilarisch absurd. ‘The Lobster’ wil ons overduidelijk niet. Feit is wel dat die kreeft ons inmiddels flink in de scharen heeft. Onze eigen queeste zowaar! Begin augustus proberen we het nog een keer. We weten nog niet hoe. Mocht iemand - aan zee misschien? -  het schaaldier spotten, gelieve dan drie keer op mijn raam te komen kloppen! 

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/07/26)

TINE ZIET (533): JOMO

Een vraag die ik afgelopen dagen een paar keer kreeg was of ik dit jaar geen zomerproject doe. Na meer dan tien jaar knippen, plakken, op ramen schrijven, gedichten maken, fietsen en wandelen op verzoek, buurtturen, brieven schrijven,… is het eens tijd om te niksen. Al is niksen veel gezegd. Ik maakte mezelf één belofte: mijn terras zomerklaar maken en vrienden en vriendinnen sturen dat ze welkom zijn. Zonder feestjes. Zonder programma. Ik verplichtte mezelf in gang te schieten voor een tweede hittegolf. Eindelijk is dat opruimen gelukt. Al stond het huilen me nader dan het lachen toen een vuilniszak kattenbakvulling over het kunstgras lekte en de stofzuiger die ik voor buiten had gekocht het liet afweten…

Het feit dat ik zomerprojectjes organiseerde was vaak om een soort verveling tegen te gaan. Een reden om op te staan en onder de mensen te komen, creatief te blijven en nuttig te zijn. Na een zeer intense tien maanden van lesgeven en leerlingenoptredens voorbereiden, Matinees organiseren en presenteren, optreden en uitvaarten voorgaan, bedacht ik dat het wel eens op de pauzeknop mag drukken in die schoolvakantie. Ik blijf natuurlijk beschikbaar voor uitvaarten. Er wordt niet gestopt met sterven. Laat staan met missen. De data van een nieuw Matinee-seizoen zijn al bepaald: over enkele weken kan ook dat organiseren weer beginnen.

Dus nu even niks. Ik blijf deze dagen zelfs graag binnen. Even wat minder prikkels en wat meer quality time met mezelf en de poezen. Vroeger FOMO, nu eerder JOMO. Misschien mijn grootste zomerproject ooit.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 09/07/26)

TINE ZIET (532): De Voute

Zondag waren wij met het hele gezin voor het eerst in Uzien in Deerlijk. Dit voor de officiële voorstelling van De Voute, een woonproject voor mensen met een beperking. Een warm tussenverdiep dat zal gebouwd worden naast Uzien. Naast het feit dat ik onder de indruk was van Uzien zelf en de sfeer daarrond, was ik natuurlijk vooral ook in volle bewondering voor het project zelf. Dat ouders die elkaar daarvoor niet kenden, de handen in elkaar slaan voor dergelijk groots initiatief is bijzonder. 

Het gebouw moet nog worden gebouwd, maar de bezoekers konden zien hoe het er zal uitzien. Dit met linten op het grasveld, met pancartes en met een VR-bril. Voor mijn moeder een hele belevenis. “Wat kunnen ze al veel!” zei ze. Dat klopt! Door de muren van een gebouw kunnen lopen dat er nog alleen in gedachten is, is best uitzonderlijk. 

Voor mezelf was het een fijn om met de hele familie hierbij aanwezig te zijn. Niet alleen gingen we allemaal naar huis met een tombolaprijs, ook was er een liefde in mij. Een fierheid. De wens op een voorspoedige afloop van dit verhaal. Ik merkte dat ik daar niet alleen in was. Het is een fijne gedachte dat zoiets kan gedragen worden door familie en sympathisanten. Naast die grote sponsors natuurlijk! Die zijn onontbeerlijk voor het slagen. Daarbij maak ik ook de kanttekening: spijtig dat het nodig is om zoveel krachten te moeten bundelen. Het vergt zoveel inzet en engagement. Het vraagt moed en lef.

Vroeger bij mij thuis was er een voute. Daar lagen onze kleren. Zonder voute waren wij naakt. De Voute vzw zorgt voor zoveel warms.

verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 02/07/26) 

TINE ZIET (531): Verhit

We snakten zo naar zon en terrasjes. Dat het zo’n vaart zou lopen, hadden we natuurlijk niet verwacht. Zelfs de grootste zonnekloppers zullen het wel voelen: dat het veel is voor een lijf. Zeker als we niet op reis zijn. Het leven gaat door. Het afval moet worden opgehaald. Brood moet gebakken worden. Er moet nog steeds verkocht en gekocht worden. Al stemt zon meestal wel vrolijk, al lijkt alles veel sensueler, discussies laaien misschien nog hitsiger op. Meer hoofden slaan tilt. Leve de zweetsnor en de opgezwollen enkels!  Bij de minste actie voel ik mij toch een vetsmelterij op pootjes. Hoezee!

 Dan betrap ik mezelf op nachtelijke zoektochten naar een opblaasbaar zwembad om in te zitten. Op het gemakzuchtig aanschaffen van voorverpakte salades. Op het te gulzig drinken. Op het gretig kopen van fruit dat ondanks goede voornemens niet tijdig opgeraakt. Op billen die alleen maar willen zitten en minuscule ergernissen die moeiteloos aanzwellen. Zo goed bezig weer om de wereld nog wanstaltiger te maken en alles meer om zeep. We kunnen er niets aan doen: we zijn niet verantwoordelijk en wijzen beschuldigend naar het uitzonderlijke weer.

Eerlijk? Ik voel het verlangen om me in een cocon terug te trekken. Waarom toch word ik kregelig van een overdaad aan prikkels.? Waar is mijn slaap naartoe? Mijn concentratie? Ik snak naar een reset naar mijn fabrieksinstellingen. We hebben het te ver laten komen en zien het niet. Terwijl ik mezelf op de borst sla, neem ik nog een koude douche.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 25/06/26) 

TINE ZIET (530): Walvis

Zaterdag was ik één van de gelukkigen die aanwezig was bij de première van ‘De exploderend walvismusical’ bij het vroegere jukeboxmuseum. Voor die spetterende opening van het Boulevard Solarseizoen durfde ik het me nog te beklagen dat ik na het jureren van maar liefst acht voorstellingen in de kelder van CC Gildhof in Tielt het idee had om naar nog een voorstelling te gaan kijken. Buiten dan nog!

Zodra ik in de tribune zat, voelde ik dat het wel eens geweldig zou kunnen zijn. De andere aanwezigen ook met mij. Onbeschaamd giechelen met het vreemde taaltje die de mensels van het eiland het UUS brabbelden of met de aandoenlijke flair van Jonas in de walvis. De schaamklak. De fijne melodietjes. Het serene van het lokale zeekoor.

De voorstelling was uitverkocht. In het publiek ook veel mensen die Menen niet kennen en onder de indruk waren van de fijne locatie. Even waanden we ons al op ons eigen Theater Aan Zee in Menen of zo. Wat ongelooflijk fijn dat dat kan! Zo dicht bij ons eigen oes een totaal betoverende ervaring. Het fijne is dat je er niet voor op reis hoeft te gaan en dat je er zelfs niet moet voor betalen.

 Het belooft een mooie zomer te worden. Dat voel ik nu al aan mijn vleugels. De grasmachines ronken aan de overkant. De geur van versgemaaid gras. De belofte van een week met zuiderse temperaturen. Het lonkend ijs in de diepvries. De laatste evaluatiefiches moeten nog worden ingevuld. De leerlingen uitgezwaaid. De bloempotten van de vensterbank in stukken door de ontdekkende poezels in huis. Laat maar komen!

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 18/06/26) 

TINE ZIET (529): Basiscomfort

Donderdagavond was ik bij vrienden voor een BBQ. De vriend die het vlees aan het bakken was, was kwaad omdat hij een brief gekregen had van Stad Menen betreffende de actualisering van het kadaster. We lachten er wat mee. In de brief vragen ze of hij intussen basiscomfort heeft zoals verwarming en/of een badkamer.

De dag daarop kreeg ik dezelfde brief in mijn bus. Toegegeven: ik lachte ook groen. Het is niet dat ik mijn huis aangepast heb in de jaren dat ik er woon, ik heb het huis zo gekocht. Met een badkamer. En twee gaskachels. Ik heb ze er niet stiekem in laten plaatsen. Toch krijg ik het gevoel dat ik betrapt ben op het hebben van basiscomfort. Ik voel me een profiteur. Ik voel me zelfs bedreigd, want bij de brief zit ook een uittreksel uit het wetboek van de inkomstenbelastingen. Met daarbij de sancties die kunnen volgen bij het niet naleven van de wet.

Ik gok dat we met velen zijn die die brief ontvangen hebben. Er is wellicht wat paniek: want de ‘actualiseren van het kadaster’ staat in dit geval natuurlijk gelijk aan een hoger kadastraal inkomen. Hoeveel hoger dat precies zal zijn, is een raadsel. Men pleit voor een eerlijk bedrag voor iedereen. Ik pleit voor een overzichtelijk handboek waarin mensen zoals ik kunnen lezen wat er precies van hen verwacht wordt in dit leven.

Je eigen huis opwaarderen met premies of zonder premies betekent ook een hoger kadastraal inkomen. Je kan maar beter bij je buren gaan douchen. Of helemaal niet.  Waarom leren ze ons dat niet op school? Of heb ik misschien niet goed opgelet?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 11/06/26) 

 

TINE ZIET (528): Aaibaar gezelschap

Een autorit kan lang duren als er op de achterbank een poes zielig zit te miauwen.

Donderdag was het zover: ik ging nieuwe poezelige huisgenoten Cézar en Charlie ophalen. Via de website van een asiel, kwam ik ze op het spoor. Ze woonden in een huis waar ze niet konden aarden met de nieuwe baby in huis en de eigenaars zochten dringend een nieuwe thuis waarin ze onafscheidelijk mochten blijven. Ik had speciaal een draagmand voor hen samen gekocht, maar toen één van de twee in de mand werd geplaatst, werd duidelijk dat ik toch niet het grootste model had gekocht. De katten waren in elk geval groter dan ik ze me kon herinneren. De twee werden uiteindelijk in twee verschillende mandjes met hun kopjes naar elkaar naast mekaar geplaatst. De ene hield zich tot vandaag stil. De andere mauwde de hele rit door.

Ik betrapte mezelf erop dat ik begon mee te mauwen. Want praten hielp niet. Muziek opzetten ook niet. Ik voelde me een heuse catnapper. Ze zomaar wegplukken uit hun vertrouwde omgeving om ze meer dan een half uur later op een vreemde zolderkamer vol nieuwe kattenspulletjes uit te laten. Hoe durfde ik!

Er is geen losgeld. Maar ik ben ook niet van plan om ze terug te brengen! Onder geen beding. De vroegere baasjes krijgen af en toe een foto of filmpje doorgestuurd. Meer niet. Charlie komt al heerlijk tegen me aan spinnen en rollen. Cézar zit zijn eigen schaduwstaart vrolijk achterna. Nog even wennen. Over enkele weken zijn ze helemaal vertrouwd. Aaibaar gezelschap in huis! Wat is dat een heerlijkheid in dit leven! Het voelt warempel als zomer!

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 04/06/26)