TINE ZIET (412): Tien

Toevallig werd ik er afgelopen week aan herinnerd dat ik inmiddels tien jaar elke week een stukje schrijf in deze krant. Het is best confronterend dat ik al zo lang in mij laat kijken. Hoe oppervlakkig, naïef of moraliserend ik ook mag lijken: elke huis- tuin- en keukenpsycholoog zal het beamen: ik geef me in die wekelijkse kolom bloter dan ik wil. Wie dat wil, kan een persoonlijkheidsanalyse opmaken die best wel eens kan kloppen. Of niet natuurlijk. Niet iedereen heeft het buikgevoel van een gedegen analist.

 Ik bedacht dat er in die tien jaar tijd heel wat aan mij is veranderd: dat ik mondiger en assertiever ben geworden bijvoorbeeld. Ook mijn kleerkast is serieus aangepakt. Zo is er een aparte afdeling ‘wandelkledij’ en ‘optreedoutfits’. In deze column ben ik zo op zich niet zoveel geëvolueerd denk ik dan. Ik had wat pittiger kunnen worden. Ik had meer tegen schenen kunnen schoppen. Ik had scherper uit de hoek kunnen komen. Ik ben meestal wollig en werk toe naar dat typische punt.

 Toch word ik nog steeds ‘ontdekt’. Onlangs hadden de jongste leerlingen mijn hoofd uit de krant geknipt. “Je stond in de krant!” zeiden ze alsof ik een rolletje had gespeeld in hun favoriete tv-programma. Ik had ze in die waan kunnen laten, maar ik bekende dat ik dat elke week doe. Dat ik soms ook over mijn leerlingen schrijf. “Als je ooit eens over mij schrijft, maak je mijn oma blij!” zei iemand. Bij deze. Ergens zit nu een oma te glunderen. Bij een doordeweekse column met daarboven een hoofd van iemand die dus al tien jaar kleine stukjes van zichzelf ontbloot.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 12/02/26)

 

TINE ZIET (411): Empathie

Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een workshop beatboxen bij Serdi in NTGent. Waar anderen misschien in zouden falen, lukte hem: iedereen, alle leerkrachten incluis, durfde het aan om een stukje solo te beatboxen voor de groep. Het enthousiasme en het humeur van deze man is zo aanstekelijk, dat alle schroom onnodig was. In de voorstelling ‘Serdi’ vertelt hij zijn verhaal. Hoe hij het slachtoffer werd van het systeem en hij met beatboxen erin is geslaagd om iets te bereiken. Hoewel hij in die workshop al een stukje van zijn leven had verteld, kwam de voorstelling erg binnen bij sommige leerlingen. Ze hadden moeite met het verwerken dat zo’n enthousiaste man, zo’n verschrikkelijke jeugd heeft gehad. Ze zullen er ongetwijfeld ook kracht uithalen. Dat je ondanks alle dieptepunten toch een bestemming kan bereiken die bewonderenswaardig is en ondanks miserie kan uitgroeien tot een positieve mens.

 Toch waren er enkelen die achteraf te kennen gaven dat het verhaal niet was blijven plakken. Dat de voorstelling niets had bijgebracht wat ze nog niet wisten. Dat kan best. Maar het doet me wel wat fronsen. We leven mee met een volk. We verplaatsen ons in schoenen van wie ziek zijn of in armoede leven. Maar zo’n indringend levensecht verhaal van een sympathieke knuffelbeer raakt niet? Empathie is niet verplicht, maar wat zou het de wereld verzachten. Wat had ik het graag geleerd op school: te omarmen wat binnenkomt. Zacht worden van wat raakt.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 05/02/26)

TINE ZIET (510): Gezinswarmte

Dit weekend kon ik landen bij het gezin van een vriendin. Ik durf wel vaker te landen, maar meestal is dat niet in een gezin met kinderen. In dit gezin staat het samen centraal. We dronken met zijn vijven een aperitiefje terwijl de kinderen ook een klein concertje gaven terwijl ze hun muziekstukjes oefenden voor het nakend toonmoment op de academie. We aten samen vol-au-vent met frietjes. We trokken samen de wandelschoenen aan, trotseerden de kou en aten samen taart. Dit allemaal in het gezelschap van de hond.

Ik kan daar eerlijk gezegd van genieten als dat organisch gebeurt. Om opgenomen te worden in dat samen. Kinderen die je willen knuffelen. Pubers zelfs. Zo kreeg ik een spontane knuffel van de veertienjarige zoon toen ik vertrok. Daarbij de woorden dat hij het leuk vond dat ik er was. Vandaag kreeg ik het bericht dat hij met koorts in bed ligt en dat men hoopt dat ik niet aangestoken ben. Om eerlijk te zijn, ook al is het echt geen tijd om te ziek te zijn (maar wanneer is dat het ooit wel?), ik zou mijn griep koesteren als ik die op dat ene moment zou hebben opgelopen.

Soms heb ik het er maar lastig mee. Met die jeugd van tegenwoordig. Ik begrijp hun humor steeds minder. Of waarom ze liever zwijgend in spelletjes op hun gsm verdwijnen dan te vertellen wat er nu weer op school gebeurde. Of waarom ze liever een dansje na-apen in plaats van dat dansje gewoon zelf te bedenken. Maar het is nog niet helemaal verloren. Genieten zolang het duurt. Voel ik daar al die eerste tekenen van koorts?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 30/01/26)

TINE ZIET (509): Agendablunder

Gisteren ontdekte ik per ongeluk dat ik al een paar jaar verkeerdelijk mijn agenda invul in mijn gsm. Omdat ik met verschillende google-accounts zit, privé en werk en niet wist dat ik dus telkens het juiste account moest selecteren. Zo plaatste ik privé-afspraken zoals ‘gynaecoloog’ , ‘moeke’ en ‘mosselen’ in de agenda van het werk. In combinatie met ‘Drift’ en dates die ik met vrienden en vriendinnen had, moet  ik wie dat heeft opgemerkt nogal een inkijk in mijn privéleven hebben gegeven. Heeft iemand dat gemerkt?

Het is op zich geen wereldramp, maar ik kreeg toch een beschaamde kramp in mijn maag bij de gedachte dat mijn onkunde me zo heeft blootgegeven. Of het nu werd vastgesteld of niet. Het is erg gênant dat oversten en collega’s dit überhaupt hadden kunnen zien en misschien nog verontrustender dat ze het zagen, maar dat niet te kennen gaven.

Wat me dan weer tot dit brengt: Zou ik het melden? Of zou ik liever stiekem meelezen in de persoonlijke dagindeling van mijn collega? Wil ik weten dat ze een date hadden? Of ze een urinestaal moesten binnenbrengen? Dat ze niet mogen vergeten om brood te kopen? Of welke vrienden ze na hun werktijden zien? Ik zou kunnen vertellen dat het me niet zou boeien. Maar op een slapeloze nacht, zou ik het misschien wel eens durven onderzoeken. Of er een bijeenkomst was, waar ik niet was op uitgenodigd bijvoorbeeld. Wie elkaar naast het werk zag. En vooral: wie ziek was na een feest? Of voor vakantie.

Eigenlijk is het niet ok. Onkunde in al die vooruitgang zet ons constant met de billen bloot.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 23/01/26)

TINE ZIET (508): Kind in lijf

Zoals in eerdere stukjes aangegeven ben ik geen held als het over sneeuw gaat. Ik kan naar sneeuw blijven kijken en daar stopt het eigenlijk mee. Ik zou mezelf het liefste thuis verschansen achter het raam. Autorijden is niet leuk. Wandelen is niet aangenaam, behalve dan die eerste krakende stapjes. En fietsen is helemaal not done.  Er moest evenwel gewerkt worden. Dus ik verplichtte mezelf natuurlijk de verstevigde burcht uit.  Goed ingeduffeld. Maar zonder sneeuwschoenen. Om een of andere reden, slippen mijn schoenen altijd. Ook al is hun profiel duidelijk.

Van alle dingen die ik uit mijn kindertijd mis, is het sneeuwpret misschien datgene wat ik het meeste mis. Vol bewondering naar die vlokken kijken. Sneeuwballen rollen. Sneeuwpop maken. En moeiteloos lopen op een witte ondergrond zonder de krampachtigheid van een oud dametje.

Mijn leerlingen van het eerste middelbaar speelden samen in de sneeuw woensdag toen ik ze ging halen voor het begin van hun les. Ik werd er zowaar een beetje emotioneel van om ze zo samen te zien en begon enkele minuten later met de les. Het plezier was hen gegund.

Heel even dacht ik nog: zal ik ook mijn pret uit de kast halen? Toch koos ik voor de veilige en minder koude optie om ze vanachter het glas gade te slaan. Het deed me goed te zien dat het nog bestaat dat ongeremde. Dat de impact van sneeuw nog magisch is. Terwijl ze anders alle drie zwijgend naast elkaar zitten te appen, kozen ze voor samen spelen.  Ze kozen voor het kind in hun lijf.  Dat maakte me blij.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/01/26)

TINE ZIET (507): Gespot

Omdat afgelopen dagen nogal intens waren, had ik ervoor gekozen om oudjaar in mijn eentje te vieren. In Oostende. Ik had een appartement gehuurd en had net een eerste glaasje cava op toen ik besloot om nog een wandeling te maken. Want uitwaaien, daar kwam ik voor. In Oostende neem ik altijd een beetje dezelfde routes.

In de Langestraat was de opname van ‘De Tijdloze’ bezig. Ik bleef er niet voor stilstaan, maar toen werd ik opeens aangesproken door een galante man op leeftijd die met mij wou dansen op ‘Mia’ van Gorki. Lachend nam ik zijn aanbod aan. De jeugd om ons heen spotte een beetje, maar toen dansten we dus. Het duurde een tijdje voor ik door had dat het dansje op het scherm verscheen en dat het dus ook werd uitgezonden op de TV; Een beetje van mijn melk, gaf ik de man een kus en bedankte hem en vertrok dus voor het einde van de dans. Richting dijk.

Ik lachte van oor tot oor en bedacht dat ik die man misschien wel gelukkig had gemaakt. Eenmaal op de dijk kreeg ik al berichten van mensen die me hadden herkend. Later kon ik de beelden herbekijken. Het was een mooi ontroerend dansje. Maar toen ik dus uit het camerabeeld was verdwenen, pakte de man al een andere vrouw vast. Wat voor mij bijzonder was geweest, was voor hem eentje in de rij. En dat ik de nationale televisie haalde, terwijl ik met rust wilde worden gelaten, is natuurlijk ook weer iets. Later toen het middernacht was, betrapte ik mezelf op tranen. Staand tussen een uitgelaten meute voor het indrukwekkend vuurwerk. Gelukkig werd ik daar niet gespot.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 08/01/26)

TINE ZIET (506): Generatie Y

Zaterdag stond ik oog in oog met de grootste ramp in mijn leven: mijn computer leek ineens helemaal kapot. De moed zonk me helemaal in de schoenen. Met drie uitvaarten, twee zelfgeschreven toneelstukken en een toneelbewerking en in volle voorbereiding van de biechtstoelact voor Reckebilck café, leek ik alles ineens kwijt te zijn. Want drives, clouds en back-ups? Hoe zit dat ook weer? En heb je daar dan geen andere computer voor nodig, die ik niet heb?

Gelukkig werd ik geholpen door een vriend die ICT’er is. Ik heb amper anderhalf uurtje moeten zweten, schat ik. Blijkbaar was er iets misgegaan met updates. “En nu, alles opslaan!” zei hij. En terwijl ik “Jaja” zei, was ik alweer eigenwijs niet aan het bewaren.

Hoe komt het toch dat ik herinneringen wil en kan bewaren? Dat ik lijstjes van toneelstukken, boeken, series, films, expo’s, concerten,… verzamel? Maar dat ik mijn eigen documenten nog steeds niet op de beste manier op sla? We zijn het niet geleerd, bedenk ik dan. Voor mijn zijn clouds, heerlijke wolken om naar te kijken. In mijn informatica-lessen ging het over plotters en moesten we autootjes laten rijden. Alles wat daarna kwam, is door zelfstudie. Geen automatische updates. Wat misschien dan ook weer een goede zaak is, gezien mijn geblokkeerde laptop.

Ben ik de enige? Wellicht niet. We waren met een hele generatie. Generaties nitwits. Het is een magere troost dat er ook een andere generatie is, die ons uit de nood kan helpen of niet. Hierbij een boodschap van algemeen nut, maar vooral voor mezelf: “Sla in dit nieuwe jaar massaal op!”

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 31/12/25)