TINE ZIET (545): Te laat

Het is fijn om vrienden te hebben die nog willen vieren in het leven. Zo had ik laatst twee verjaardagsfeestjes waarop ik ongegeneerd op de dansvloer durfde te staan. En daarmee bedoel ik dat ik er niet veel inleiding voor nodig had. Het gebeurt me wel vaker dat ik op een feestje denk: “Nu dan…” maar dat ik uiteindelijk in mijn gezelschap blijf staan of zitten. Of dat ik er een paar glaasjes durf voor nodig heb. Of dat ik zenuwachtig word bij het idee om ineens alleen op de dansvloer te staan. Maar dat was voor allebei de gevallen niet het geval: de twee vriendinnen hadden alle twee een DJ kunnen strikken die me spontaan kon leiden. Ze hadden allebei wel iets gemeenschappelijks: eighties music met een zwart randje: new wave, punk, ska … Heerlijk! Het deed me eraan denken dat ik eigenlijk te laat geboren ben en niet te vroeg zoals in werkelijkheid het geval was. Ik had het zo heerlijk gevonden om uit te gaan in de jaren tachtig! Wellicht had ik ook wat aan zelfvertrouwen kunnen winnen als ik tien jaar eerder was geboren. Wijde t-shirts en naar de grond kijken waren toen niet raar. En uitschieten met de mascara ook niet.

Het doet er mij aan denken dat er op veel feestjes tegenwoordig maar stukjes van nummers worden gespeeld. Iets waar ik persoonlijk de krul van krijg. Vaak draait een DJ niet eens meer de helft van een liedje. Net als je mee bent, wordt er geswitcht. De avond als één grote medley. Een grote aaneenschakeling van refrein. Net in die strofes, zit de opbouw. Een feestje met enkel toetjes, heb ik liever niet.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 02/10/26)

TINE ZIET (544): Hand

Zondag reed ik door Wallonië om een kunstroute te bezoeken. Bij de terugweg loodste mijn gps me naar Dottignies. Ik merkte dat er daar wel heel veel auto’s geparkeerd waren. Er was daar inderdaad een grote kermis gaande. Ik zag er vlaggen wapperen met een hand op en toen ik de omleiding volgde, kwam ik almaar meer voetgangers tegen die naar het centrum wandelden. Mijn befaamde nieuwsgierigheid was gekieteld en heel even hoopte ik ook een parkeerplek te vinden. Wie mijn parkeerskills kent, kan al voorspellen dat ik er geen gevonden heb. Daarom deed ik eenmaal thuis toch wat opzoekwerk om te controleren welk een volksfeest ik nu precies gemist had. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik had meteen spijt dat ik het niet met eigen ogen gezien had.

Blijkbaar staat er op de kerktoren van Dottignies geen haan, maar een hand. Er bestaan verschillende verhalen hierover. Reden genoeg voor een jaarlijks feest met een handjesworp. Een hand als teken van geluk en verbondenheid. Met Gilles en reuzen en vooral veel folklore. Mijn fantasie kon schaamteloos ontkiemen.

Als ik de toestroom zag, leek het me heerlijk om samen hand in hand met onbekenden en met open mond naar de kerktoren te staren en die hand op de toren te zien zwaaien.  Wat natuurlijk niet kan. Maar in mijn droom dus wel. Eén levensgrote hand. Beschermer van Dottignies. Toch ook een beetje luguber die verbeelding van mij.

 Misschien moet ik de datum voor volgend jaar alvast noteren. Al raakt toeval me altijd meer.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 25/09/26)

TINE ZIET (543): Raveel

Zondag bezocht ik met vrienden het Raveelmuseum in kader van de Biënnale van de Schilderkunst. Het was erg lang geleden dat ik er nog was. De laatste keer was wellicht voor een mislukte eerste date, waarbij de man in kwestie het absoluut not done vond dat ik soms langzamer of sneller stapte dan hij deed. Hij vond dat je in een museum - en al helemaal zeker op een eerste date - gelijkmatig bij elk kunstwerk moest stilstaan. Het is dan ook bij die ene date gebleven want ik laat me niet zo makkelijk leiden.

 Bij het prachtige wandelpaadje naar het museum toe, het Zulma De Nijspad, vernoemd naar de vrouw en de muze van de kunstenaar, vielen me niet alleen de prachtige bloemen met bijhorende geur op. Ik zag er ook bordjes met het opschrift: ‘Laat hier geen afval of hondenpoep achter. Raveel ziet u!’ Ik moest er toch om gniffelen. In gedachten zag ik de geest van de schilder met zijn pet, stofjas en schilderkwast achter de sluikstorters en hun keffers aanrennen met de woorden: “Ik zag het wel!” Roger Raveel als een alziend oog. Net als God. Wellicht helpt het wel want het paadje was brandschoon.

 De vrienden waarmee ik de tentoonstelling bezocht hebben elk hun eigen pas. We wachtten elkaar op bij het einde van een zaal of van een gang. Of zelfs aan het onthaal. We hoefden elkaar dan ook niet meer beter te leren kennen. Alhoewel bij het drankje achteraf hoorde ik toch weer een paar nieuwe interessante feiten uit hun leven die ik nog niet wist. En ook ik liet in mijn diepste ziel kijken. Roger zou het eens moeten weten…

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 17/09/26)

TINE ZIET (542): Fietsschrik

Goede voornemens neem ik liever bij het begin van het schooljaar dan bij het begin van een kalenderjaar. Elk schooljaar wil ik aanvatten met een extra doel. Deze keer wou ik het gezonder aan doen. Met de fiets naar school bijvoorbeeld. Er is veel moed voor nodig, weet ik nu.

Twee weken geleden werd mijn fiets bijna gestolen. Vorige week reed ik nog lek. Wat een gedoe!  Op mijn eerste ritje naar het werk, werd ik een tijd geachtervolgd door twee loslopende honden aan de Leie. Vooral die ene kwam vervaarlijk dichtbij. Ik voelde zijn kaken als het ware al in mijn kuiten happen en stak meteen een tandje bij. Geen idee of ze me zouden aanvallen, maar het leek me toch beter om sneller te gaan rijden.

Soit. We zijn nog maar een week verder en mijn enthousiasme om te fietsen is toch al een stuk geslonken. Er zijn nog zoveel spijkers op de weg… Doorzetten is de boodschap.

Toch is er een tijd geweest dat ik elke dag onbezonnen naar school fietste. Ik had geen schrik voor lekke banden, fietsendieven en loslopende honden. Zelfs niet voor onverwachte regenvlagen. Het enige waar ik bang voor was, was dat ik mijn belachelijke regenjas met dito broek moest aantrekken voor het oog van de voorbijfietsende anderen. Liever nat dan droog in kleuren waarmee je als puber liever niet mee naar buiten kwam.

Ik zal eraan moeten geloven: fluohesje en helm waren in eerste instantie ook niet cool. Gelukkig ben ik inmiddels volwassen en kies zelf de kleur van mijn regenjas. Mijn vader zal me niet meer depanneren maar ik heb vrienden en het lef om hulp te vragen.  

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 11/09/26)

TINE ZIET (541): Uitgeregend

Met Boulevard Solar zorgde onze stad samen met CC De Steiger toch voor heel wat fijne activiteiten in onze stad. Donderdag viel helaas de slotscène van het toneelstuk ‘Steegske’ letterlijk en figuurlijk in het water. Dit locatietheater – voor de gelegenheid opgetrokken bij Valvan Containers NV - toonde met veel overgave en vernuftige kostuum- en personagewissels scènes uit een grimmig steegje, als doorkijk in het groezelige nachtleven van een anonieme stad. 

Op zich had het wel wat. De wind die heftig opstak en het decor vervaarlijk deed wapperen. De levensechte bliksemschichten bij passionele woordenwisselingen. Een paringsdans onder verduisterende omstandigheden. De regen op het hoofd van Tracy die tussen de vuilniszakken woont. Maar het moment dat de dialogen niet meer verstaanbaar worden door het geritsel van regenjassen en klaterende regen, was toch het moment om de voorstelling stil te leggen. 

Zelf – optimist die ik ben – had ik geen paraplu of regenjas in mijn bezit die avond. Dus ik eindigde als doorweekte zeerat. Dat we nu niet weten wat die papegaai in godsnaam op restaurant zat te doen en of Mike is komen opdagen op zijn seksdate, zullen we nu niet weten. Tenzij we een andere locatie opzoeken. Al zal de magie toch anders zijn, nu we weten dat er slechts vijf acteurs onder al die verschillende personages schuilgaan. Het is buitengewoon knap gedaan en we kunnen ons louter voorstellen wat een energie achter dat steegje schuilgaat als acteurs en actrices in speedtempo in de huid en het haar van zoveel verschillende personages kruipen. Top!

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 04/09/26)

TINE ZIET (540): Fietsendieven

 Vorige week zat ik met een vriendin te aperitieven in de tuin van de Sacrés Chefs in de Kortrijkstraat. We hadden onze elektrische fiets aan mekaar en aan de buis vastgemaakt. Toen ons glas bijna op was, kwam het meisje van achter de bar naar buiten gelopen en vroeg aan ons of we toevallig met de fiets gekomen waren en of we onze fietsen ook tegen hun gevel hadden gezet. We knikten. Ze vertelde dat er net een bestelwagen was gestopt en dat ze twee fietsen hadden ingeladen in hun camionette en waren weggereden. We schrokken en mijn vriendin liep naar buiten. Onze fietsen stonden er gelukkig nog. Een jarige vrouw had minder geluk. Haar fiets en die van haar man waren wel meegenomen. Zij hadden de fietsen niet aan de buis vastgehangen. Er waren ooggetuigen. Er waren zelfs camerabeelden. De politie werd gebeld.

Intussen verhuisden wij onze fiets naar de tuin van het restaurant. Dat mocht en bestelden van pure opluchting nog een aperitief. De andere mensen en het meisje achter de toog wachtten meer dan een half uur op de politie, die niet is afgekomen. De bestolen mensen zijn dan maar zelf naar het politiebureau gestapt en de ooggetuigen hebben de filmpjes dan op internet gedropt. Blijkbaar kwam de camionette al van de Basic Fit waar ze ook al fietsen hadden meegepikt.

Ik vind het straf dat de politie niet de moeite nam om langs te komen en te praten met de ooggetuigen. Zo ver is dat toch allemaal niet? Enkele dagen later las ik opnieuw van fietsendieven aan de Basic Fit. Het zal toch niet aan mij liggen, maar hoe zit dat met die veiligheid?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 27/08/26)

TINE ZIET (539): Mug

Een tijd geleden is mijn moeder gevallen. Dit op haar wandeling naar de glascontainer en de geldautomaat in Beveren-Leie. Ze moest gehecht worden in het gezicht. Haar twee armen werden voor een andere breuk ingegipst en het was duidelijk dat ze niet meteen naar huis zou kunnen. Ze verbleef even in het ziekenhuis en daarna was het kortverblijf in Kruishoutem haar tijdelijke huis. Normaal is dit informatie die ik niet zou delen in deze krant. Maar nu ze goed hersteld is, mag ik het van haar toch plaatsen. Dit vooral omdat haar val een eigen leven is gaan leiden. Want zo gaat dat in een dorp. Mensen zien iets gebeuren, vertellen het door en maken de dingen groter. De mug wordt een olifant.

Zondag kwam ze voor het eerst weer onder haar wekelijkse vrienden in de kerk en ze hoorde van iedereen een andere versie van haar eigen verhaal. Best bevreemdend. Het frustrerende is dat ze het zelf niet weet. Wie heeft de ziekenwagen gebeld? Wat is er gebeurd?

Iedereen weet wel iets, maar niemand het hele verhaal. In de ene versie was er een MUG. In de andere was ze op haar eigen zak glas gevallen. Weer iemand anders vertelde dat ze was gestruikeld over een steen. Bij deze – en ik doe het heus maar een keer – een oproep: als er iemand is die erbij was en die haar kan vertellen hoe het nu echt was, doe haar een plezier en laat van je horen. De krant heeft mijn gegevens. Of iemand in het dorp die van haar.

Aan iedereen die een versie heeft van horen zeggen: verwijderen, uitroeien die boel! Maak plaats voor nieuwe weetjes die tot ‘geslurfden’ kunnen uitgroeien.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 20/08/26)