Een autorit kan lang duren als er op de achterbank een poes zielig zit te miauwen.
Donderdag was het zover: ik ging nieuwe poezelige
huisgenoten Cézar en Charlie ophalen. Via de website van een asiel, kwam ik ze
op het spoor. Ze woonden in een huis waar ze niet konden aarden met de nieuwe
baby in huis en de eigenaars zochten dringend een nieuwe thuis waarin ze
onafscheidelijk mochten blijven. Ik had speciaal een draagmand voor hen samen
gekocht, maar toen één van de twee in de mand werd geplaatst, werd duidelijk
dat ik toch niet het grootste model had gekocht. De katten waren in elk geval
groter dan ik ze me kon herinneren. De twee werden uiteindelijk in twee
verschillende mandjes met hun kopjes naar elkaar naast mekaar geplaatst. De ene
hield zich tot vandaag stil. De andere mauwde de hele rit door.
Ik betrapte mezelf erop dat ik begon mee te mauwen. Want
praten hielp niet. Muziek opzetten ook niet. Ik voelde me een heuse catnapper.
Ze zomaar wegplukken uit hun vertrouwde omgeving om ze meer dan een half uur
later op een vreemde zolderkamer vol nieuwe kattenspulletjes uit te laten. Hoe
durfde ik!
Er is geen losgeld. Maar ik ben ook niet van plan om ze
terug te brengen! Onder geen beding. De vroegere baasjes krijgen af en toe een
foto of filmpje doorgestuurd. Meer niet. Charlie komt al heerlijk tegen me aan
spinnen en rollen. Cézar zit zijn eigen schaduwstaart vrolijk achterna. Nog
even wennen. Over enkele weken zijn ze helemaal vertrouwd. Aaibaar gezelschap
in huis! Wat is dat een heerlijkheid in dit leven! Het voelt warempel als
zomer!
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 04/06/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten