TINE ZIET (544): Hand

Zondag reed ik door Wallonië om een kunstroute te bezoeken. Bij de terugweg loodste mijn gps me naar Dottignies. Ik merkte dat er daar wel heel veel auto’s geparkeerd waren. Er was daar inderdaad een grote kermis gaande. Ik zag er vlaggen wapperen met een hand op en toen ik de omleiding volgde, kwam ik almaar meer voetgangers tegen die naar het centrum wandelden. Mijn befaamde nieuwsgierigheid was gekieteld en heel even hoopte ik ook een parkeerplek te vinden. Wie mijn parkeerskills kent, kan al voorspellen dat ik er geen gevonden heb. Daarom deed ik eenmaal thuis toch wat opzoekwerk om te controleren welk een volksfeest ik nu precies gemist had. Dat had ik beter niet kunnen doen, want ik had meteen spijt dat ik het niet met eigen ogen gezien had.

Blijkbaar staat er op de kerktoren van Dottignies geen haan, maar een hand. Er bestaan verschillende verhalen hierover. Reden genoeg voor een jaarlijks feest met een handjesworp. Een hand als teken van geluk en verbondenheid. Met Gilles en reuzen en vooral veel folklore. Mijn fantasie kon schaamteloos ontkiemen.

Als ik de toestroom zag, leek het me heerlijk om samen hand in hand met onbekenden en met open mond naar de kerktoren te staren en die hand op de toren te zien zwaaien.  Wat natuurlijk niet kan. Maar in mijn droom dus wel. Eén levensgrote hand. Beschermer van Dottignies. Toch ook een beetje luguber die verbeelding van mij.

 Misschien moet ik de datum voor volgend jaar alvast noteren. Al raakt toeval me altijd meer.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 25/09/26)

TINE ZIET (543): Raveel

Zondag bezocht ik met vrienden het Raveelmuseum in kader van de Biënnale van de Schilderkunst. Het was erg lang geleden dat ik er nog was. De laatste keer was wellicht voor een mislukte eerste date, waarbij de man in kwestie het absoluut not done vond dat ik soms langzamer of sneller stapte dan hij deed. Hij vond dat je in een museum - en al helemaal zeker op een eerste date - gelijkmatig bij elk kunstwerk moest stilstaan. Het is dan ook bij die ene date gebleven want ik laat me niet zo makkelijk leiden.

 Bij het prachtige wandelpaadje naar het museum toe, het Zulma De Nijspad, vernoemd naar de vrouw en de muze van de kunstenaar, vielen me niet alleen de prachtige bloemen met bijhorende geur op. Ik zag er ook bordjes met het opschrift: ‘Laat hier geen afval of hondenpoep achter. Raveel ziet u!’ Ik moest er toch om gniffelen. In gedachten zag ik de geest van de schilder met zijn pet, stofjas en schilderkwast achter de sluikstorters en hun keffers aanrennen met de woorden: “Ik zag het wel!” Roger Raveel als een alziend oog. Net als God. Wellicht helpt het wel want het paadje was brandschoon.

 De vrienden waarmee ik de tentoonstelling bezocht hebben elk hun eigen pas. We wachtten elkaar op bij het einde van een zaal of van een gang. Of zelfs aan het onthaal. We hoefden elkaar dan ook niet meer beter te leren kennen. Alhoewel bij het drankje achteraf hoorde ik toch weer een paar nieuwe interessante feiten uit hun leven die ik nog niet wist. En ook ik liet in mijn diepste ziel kijken. Roger zou het eens moeten weten…

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 17/09/26)

TINE ZIET (542): Fietsschrik

Goede voornemens neem ik liever bij het begin van het schooljaar dan bij het begin van een kalenderjaar. Elk schooljaar wil ik aanvatten met een extra doel. Deze keer wou ik het gezonder aan doen. Met de fiets naar school bijvoorbeeld. Er is veel moed voor nodig, weet ik nu.

Twee weken geleden werd mijn fiets bijna gestolen. Vorige week reed ik nog lek. Wat een gedoe!  Op mijn eerste ritje naar het werk, werd ik een tijd geachtervolgd door twee loslopende honden aan de Leie. Vooral die ene kwam vervaarlijk dichtbij. Ik voelde zijn kaken als het ware al in mijn kuiten happen en stak meteen een tandje bij. Geen idee of ze me zouden aanvallen, maar het leek me toch beter om sneller te gaan rijden.

Soit. We zijn nog maar een week verder en mijn enthousiasme om te fietsen is toch al een stuk geslonken. Er zijn nog zoveel spijkers op de weg… Doorzetten is de boodschap.

Toch is er een tijd geweest dat ik elke dag onbezonnen naar school fietste. Ik had geen schrik voor lekke banden, fietsendieven en loslopende honden. Zelfs niet voor onverwachte regenvlagen. Het enige waar ik bang voor was, was dat ik mijn belachelijke regenjas met dito broek moest aantrekken voor het oog van de voorbijfietsende anderen. Liever nat dan droog in kleuren waarmee je als puber liever niet mee naar buiten kwam.

Ik zal eraan moeten geloven: fluohesje en helm waren in eerste instantie ook niet cool. Gelukkig ben ik inmiddels volwassen en kies zelf de kleur van mijn regenjas. Mijn vader zal me niet meer depanneren maar ik heb vrienden en het lef om hulp te vragen.  

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 11/09/26)

TINE ZIET (541): Uitgeregend

Met Boulevard Solar zorgde onze stad samen met CC De Steiger toch voor heel wat fijne activiteiten in onze stad. Donderdag viel helaas de slotscène van het toneelstuk ‘Steegske’ letterlijk en figuurlijk in het water. Dit locatietheater – voor de gelegenheid opgetrokken bij Valvan Containers NV - toonde met veel overgave en vernuftige kostuum- en personagewissels scènes uit een grimmig steegje, als doorkijk in het groezelige nachtleven van een anonieme stad. 

Op zich had het wel wat. De wind die heftig opstak en het decor vervaarlijk deed wapperen. De levensechte bliksemschichten bij passionele woordenwisselingen. Een paringsdans onder verduisterende omstandigheden. De regen op het hoofd van Tracy die tussen de vuilniszakken woont. Maar het moment dat de dialogen niet meer verstaanbaar worden door het geritsel van regenjassen en klaterende regen, was toch het moment om de voorstelling stil te leggen. 

Zelf – optimist die ik ben – had ik geen paraplu of regenjas in mijn bezit die avond. Dus ik eindigde als doorweekte zeerat. Dat we nu niet weten wat die papegaai in godsnaam op restaurant zat te doen en of Mike is komen opdagen op zijn seksdate, zullen we nu niet weten. Tenzij we een andere locatie opzoeken. Al zal de magie toch anders zijn, nu we weten dat er slechts vijf acteurs onder al die verschillende personages schuilgaan. Het is buitengewoon knap gedaan en we kunnen ons louter voorstellen wat een energie achter dat steegje schuilgaat als acteurs en actrices in speedtempo in de huid en het haar van zoveel verschillende personages kruipen. Top!

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 04/09/26)