TINE ZIET (527): Buren

In de tijd dat ik nog thuis woonde, waren mijn buren koeien en 'Bambi’s' en droomde ik van opgroeien in een buurt als Ramsay Street. Zoveel series gingen over buren en buurten. Een groepering huizen waarbij de buren zomaar bij mekaar konden over de vloer konden komen. Het leek me leuk om zo op de liefde van mijn leven te botsen. Al wist  ik toen al dat ik bij jongens als Scot Robinson of zelfs bij Johnnie Flodder nooit kans zou maken. Ook het sociale aspect leek me heerlijk.

Toen ik later alleen ging wonen, had ik buren, sloot ik me uiteindelijk op voor hen. Ik schaamde me voor het feit dat ik geen huisvrouw ben. Bij mijn verhuis naar Menen nam ik mezelf voor om dat sociale aspect in mij toch wat te stimuleren. Alsook om wat meer te investeren in onkruid wieden en toe af en toe de ramen lappen. Ik maakte praatjes met sommige mensen uit mijn buurt. Nu ik hier woon, doe ik nog beter mijn best. Maar vaak heb ik – eerlijk waar – gewoon minder zin in een babbel voor de deur en verkies ik het obligate knikje omdat ik bijvoorbeeld op weg ben van hot naar her. Of omdat ik naar de wc moet of gewoon languit alleen met mezelf wil zijn.

 Tijdens de afgelopen Matinee Moniek over ‘Beter een goede buur dan een verre vriend’ sprak er een kunstenares die door de goede band met haar buurvrouw op haar verjaardagsfeest terechtkwam en zowaar op een buurman botste die ze nog niet eerder had ontmoet. Al acht jaar steken ze nu geregeld de straat naar elkaars huis over. Het lijkt me mooi. Vrijdag 29 mei is het weer 'Dag van de Buren'. Ik moet dringend weer eens buurtturen.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 28/05/26)