Een vraag die ik afgelopen dagen een paar keer kreeg was of ik dit jaar geen zomerproject doe. Na meer dan tien jaar knippen, plakken, op ramen schrijven, gedichten maken, fietsen en wandelen op verzoek, buurtturen, brieven schrijven,… is het eens tijd om te niksen. Al is niksen veel gezegd. Ik maakte mezelf één belofte: mijn terras zomerklaar maken en vrienden en vriendinnen sturen dat ze welkom zijn. Zonder feestjes. Zonder programma. Ik verplichtte mezelf in gang te schieten voor een tweede hittegolf. Eindelijk is dat opruimen gelukt. Al stond het huilen me nader dan het lachen toen een vuilniszak kattenbakvulling over het kunstgras lekte en de stofzuiger die ik voor buiten had gekocht het liet afweten…
Het feit dat ik zomerprojectjes organiseerde was vaak om een
soort verveling tegen te gaan. Een reden om op te staan en onder de mensen te
komen, creatief te blijven en nuttig te zijn. Na een zeer intense tien maanden
van lesgeven en leerlingenoptredens voorbereiden, Matinees organiseren en
presenteren, optreden en uitvaarten voorgaan, bedacht ik dat het wel eens op de
pauzeknop mag drukken in die schoolvakantie. Ik blijf natuurlijk beschikbaar
voor uitvaarten. Er wordt niet gestopt met sterven. Laat staan met missen. De
data van een nieuw Matinee-seizoen zijn al bepaald: over enkele weken kan ook
dat organiseren weer beginnen.
Dus nu even niks. Ik blijf deze dagen zelfs graag binnen.
Even wat minder prikkels en wat meer quality time met mezelf en de poezen.
Vroeger FOMO, nu eerder JOMO. Misschien mijn grootste zomerproject ooit.
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 09/07/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten