TINE ZIET (522): Bruxelles, ma belle

Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik deze vakantie op reis zou gaan naar Brussel, kreeg ik een paar vreemde blikken. Ik vertelde erbij dat ik eigenlijk dringend onze hoofdstad wou ontdekken. Ik ga zonder probleem naar andere hoofdsteden,… Brussel op anderhalf uur rijden daarentegen ken ik helemaal niet en onbekend maakt onbemind, toch?

Ik moet bekennen: het viel me zwaar te vertrekken. Ik kon pas vanaf 18u in het appartement dat ik gehuurd had en ik leek dat vertrek almaar uit te stellen. Ik had een paar loodzware weken gehad en wou me wat opsluiten. Die eerste avond vervloekte ik mezelf in Vorst. Wat had ik daar nu toch te zoeken?  Maar de flat zelf gaf me een ongekende rust. En de dagen nadien ontdekte ik aan de hand van tips van Facebookvrienden heerlijke plekjes en fijne adresjes zonder de grote toerist te hoeven uit te hangen.

Het heeft me goed gedaan de confrontatie met onze hoofdstad aan te gaan. Een paar vooroordelen zijn alvast weer van de baan. Ik werd niet lastig gevallen. Ook niet in het donker op straat. Van de pizzabakker kreeg ik een gratis blikje. Mijn verloren gsm werd gewoon op de toog van het café achtergelaten. Wat een groen en rust is er in en rond deze stad! Ik kan het in elk geval iedereen aanbevelen daar eens op onderzoek uit te gaan. We denken vaak iets te kennen. Nu weet ik het zeker: Brussel is veel meer dan je plan moeten trekken in de Franse taal, een monument met negen bollen en Manneken Pis. Onze hoofdstad is lang niet mis.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 23/04/26) 

TINE ZIET (521): Leeg

Het hing al een tijdje in de lucht. Maar op een mooie lentedag heb ik poes Frieda toch moeten laten inslapen. Dat is voor mij mijn eerste huisdier dat ik zo zie vertrekken. Anderen kwamen nooit meer terug of vertrokken zonder hulp die dood tegemoet. Dat we die dag nog eerder buiten zaten naast mekaar en dat ik haar moest zeggen dat ik écht niets meer kon doen. Ze kreeg al enkele dagen niets meer binnen en ze was zo onrustig. Ze mauwde klaaglijk. Net op dat moment landden twee duiven op het dakje van het schuurtje. Haar ogen lichtten op. Ze spon dat het een lieve lust was en toen vlogen ze op, de lucht in. Ze deed zelfs nog een spurtje. Maar het was goed. Enkele uren na het dierenartsenbezoek, legde ik haar in een kuil in de tuin van een vriendin. Ook taaie poezen verdienen het niet om te lang af te zien. 

Nu is het de eerste keer in mijn hele Friedaleven dat meer dan achttien jaar duurde, dat ik alleen ben in een huis. Ik mis haar trappelende pootjes op de vloer en op de trap. Haar  gespin naast me. Haar haar zelfs dat de laatste maanden overdadig losliet. Het besef dat ze ergens in huis was, weegt niet op tegen die stilte van er niet meer zijn. Ook al dacht ik even: “Dit soort afscheid kan ik niet nog eens aan”, wellicht duurt het niet lang voor ik weer katten in huis haal.

Gelukkig ben ik goed omringd. Al enkele avonden kreeg ik uitnodigingen om te gaan eten of bij te kletsen. Dat doet me goed. “Het is maar een kat”, zegt men soms. Een dier dat zo dicht en zo lang bij me was moeten missen, ik geef het toe, het doet me immens veel verdriet.  

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/04/26) 

 

TINE ZIET (520): Basics

We zijn intussen een week verder en we hebben weer veel geleerd. Want wat is het leven anders dan één groot leerproces? Terwijl we als kind en tiener de school vervloeken omdat we allemaal dingen moeten leren die we nooit zullen nodig hebben, maak ik er nu een punt van om te blijven ontdekken en bijgevolg ook het falen toe te laten. Want als alles van een leien dakje loopt, leer je niets. Dan trappel je misschien wel comfortabel, maar je trappelt ter plaatse.

In mijn dagelijks leven mag ik dan wel de cosinus en de tangens vergeten zijn, omdat ze dateren uit een handboektijd en ik ze nooit heb opgefrist. Ik heb ze nooit meer moeten toepassen in een onderdeel van mijn leven. Inmiddels weet ik evenwel wel dat er verbazend veel isolatie nodig is voor een klein platform en dat je in Ieper makkelijk gratis kan parkeren aan het Minneplein. Normaal zal ik dat wel onthouden. Al weet je dat natuurlijk nooit.

Iets wat ik nooit zal kunnen onthouden is de vulling van paaseitjes. Zoveel verschillende variëteiten. Zoveel mogelijkheden. Naast de klassiekers, had ik al bijvoorbeeld al eitjes met popcornsmaak. Waar blijven ze het halen? Niet dat ze niet lekker zijn, maar is dat echt nodig? Er zijn inmiddels meer soorten paaseitjes dan er soorten water zijn. En ik weet het nog uit de economielessen: men creëert het aanbod naargelang de vraag van de consument. Wat een veelvraten zijn we geworden! Meer en meer verlang ik the basics die ik kende in mijn kindertijd. Ze noemden dan geen basics maar ‘simpel’ en ‘gewoon’. 

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 09/04/26) 

 

TINE ZIET (519): Renoveren

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik in verwachting. Het moge duidelijk zijn, ik ben niet zwanger. Vandaag starten er hier dakwerken: er is nog een strookje dak dat geïsoleerd en verstevigd mag worden. Daarvoor is een heel stuk van de parkeerplaatsen voor de deur in beslag genomen. Ik verhuisde Frieda deze ochtend dik tegen haar zin naar de zolderverdieping en maakte enkele kamers leeg. De werken moeten nog  aanvangen en ik voel me nu al op een werf. Ik kijk uit op mijn wasrek. Ik vrees het moment dat ik voor het eerst naar de WC moet als de werkmannen in huis zijn. Daarom maakte ik alvast een planning op om zo weinig mogelijk thuis te zijn.

Ik kan er ook niet zo goed tegen. Bij elk gebonk denk ik: “Daar gaat het huis!” Bij elk gedaver denk ik: “Daar gaat de muur!” Het voelt als getuige zijn van een mishandeling. Al is het natuurlijk het omgekeerde: het huis wordt net opgelapt. Het gaat erom om enkele dagen stof en op de tanden te bijten. Vroeger opstaan. Een kan koffie zetten. Oplossingen bedenken voor problemen die zich nog moeten stellen. Kan ik deze dagen ergens douchen mocht dat niet meer lukken? Heb ik een noodwc? Zal mijn huis nog bestaan als ik vanavond na het werk om 22u thuiskom?

 Dat eind deze week ook een groot leerlingenoptreden gepland staat, helpt natuurlijk ook niet. Want dat betekent extra zweten en een vlottere spijsvertering. Tegen dat ik dit in de krant zal lezen, is het normaal allemaal achter de rug. Heeft iemand in het geval van het worst case scenario een caravan in de tuin te leen?  Voor een waar vakantiegevoel.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 02/04/26)