TINE ZIET (518): Deurbel

In deze tijden van fastfood, snelle verbindingen,… is geduld een zeldzaamheid geworden. Wachten op een antwoord, duurt een eeuwigheid. Wachten op je bestelling op café een marteling. Waar ik me aan erger is het feit dat dit ook geldt voor aanbellen aan een voordeur. Meer en meer besluipt me het gevoel dat mensen die aanbellen, denken dat ik de hele dag niets anders te doen heb, dan in een tentje naast mijn deurbel post te vatten in het geval er plots iemand voor mijn deur staat. Er wordt één keer aangebeld, niet eens drie seconden gewacht en daarna vertrekt men in de veronderstelling dat er niemand thuis is.

Misschien zal het jullie verbazen: achter een voordeur zit in de meeste gevallen een huis. Een gang wellicht. Er zijn andere kamers. De bewoner moet zich in dat geval verplaatsen! Stel je voor! Of kan het zijn dat er iemand nog snel een trui wil aantrekken? Andere kledingstukken misschien? Thuiskledij is niet altijd toonbaar voor een ander. Laat staan voor de liefde van je leven die misschien wel opeens onverwacht voor je deur staat. Waar is de tijd gebleven dat we vroeger tot soms drie keer toe op de bel drukten om dan een verward hoofd naar buiten te zien komen? Nu komt het steeds vaker voor dat tussen het besef dat de deurbel gaat en de handeling om effectief de deur te openen iemand oplost in het niets. Je hoort de bel, snelt in de toestand waarin je bent naar de gang, opent de voordeur met de tandpasta nog op je lippen en je ziet: niemand. Wie wou wat van mij? Mijn brein kan er de hele dag om malen. Wat ging aan mij voorbij?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 26/03/26) 

TINE ZIET (517): La vie en rose

Menen kwam voor de verandering nog eens in het nationaal nieuws. Dit niet voor een criminele daad, maar over de commotie die is ontstaan in Lauwe bij de  opvallende metamorfose van de platse. Meer bepaald de kleur van de vernieuwde infrastructuur. Barbieplein. Inwoners hadden graag mee een kleur mogen kiezen, want roze: dat is het toch niet.

De kleurkeuze is op z’n minst gewaagd te noemen. Dat klopt. Het zorgt alleszins voor een opvallend centrumplein. Was er met bijvoorbeeld een gele of een groene kleur minder ophef geweest? Als de inwoners hadden mogen kiezen, net zoals ze dat democratisch hebben mogen  doen voor de naam voor ‘Het Applauws’ wat was er dan in hemelsnaam uit de bus gekomen?

Creatief als Lauwenaren zijn, pleit ik voor bijvoorbeeld jaarlijkse Flamingofeesten (in plaats van Summer @ Lauwe) Zijn daar in de buurt trouwens ook geen roze winkelmandjes die ook al de nationale pers haalden? Maak van uw schaamte een trots! Keer het in uw voordeel om. Dan gaat u er misschien op den duur van houden. Van dat kleurrijke accent dat over enige tijd gewoon kleurloos zal zijn.

Roze, de kleur van tegendraadse vissen. De kleur van mijn lievelingsbloemen. De kleur van garnalen. Van een vrolijke panter. Of van die bril, waar we eigenlijk allemaal eens meer door mogen  kijken.

 Dat de aandacht zo naar het kleur gaat, zegt eigenlijk alles over deze tijd. De inrichting zelf, is die nu eigenlijk goed gekozen? Is die tenminste functioneel en goed doordacht?  Of is die net als de theaterzaal in ‘Het Applauws’ niet zo bijster handig aangepakt?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 19/03/26) 

TINE ZIET (516): Vrouwendag

Het is niet te geloven, maar op Vrouwendag stond ik daadwerkelijk met een trekker en een dweil in mijn handen. De tijd en de zin waren er opeens: het moest maar eens gedaan zijn met die rommel! Op hetzelfde moment was een vriendin van mij afscheid aan het nemen van haar dochter die naar Amerika vertrekt. Een andere zat te kaarten met haar lief. Nog een andere was op wandel met de hond om stoom af te laten. Mijn moeder zat wellicht voor de televisie naar een wielerwedstrijd te kijken.  Iemand zat op een terrasje. En ik ken ook wel wat exemplaren die met de kroost op uitstap waren. Ik weet niet wie van hen op de barricades zou staan als het erop zou aankomen. Of ze daadwerkelijk hun bustehouders zouden verbranden als puntje bij paaltje komt. Maar topvrouwen zijn het! Stuk voor stuk. Dat is een feit! Het is natuurlijk dankzij die suffragettes dat het allemaal maar kan. Dat bedenk ik soms. Het is omdat enkele heldhaftige dames amok gingen maken, dat we meer rechten kregen. Het is omdat er sterke vrouwen zijn die het pad durven effenen. 

In heel wat delen de wereld, staan de vrouwen nog aan het begin. In grote stukken van de wereld maakt het op dit moment niet uit of je nu man of vrouw bent: overleven is de boodschap. Soms schaam ik me oprecht, een westerse vrouw te zijn die durft te klagen over loonkloof of over onveiligheid op straat. Voorlopig hier geen drones die gaten in onze zekerheden slaan. Ik pleit voor Mensdag. Een leven lang. Elke mens verdient het menswaardig te mogen bestaan. 

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 12/03/26)

TINE ZIET (515): Kater

Zaterdag was ik jarig. Geen wereldnieuws. Ik had mijn eigen verjaardagsfeest georganiseerd bij Matinee Moniek. Een tafel vol taart. Boeiende gasten en  een bib vol mensen. Aandacht en een presentjes. En ’s middags aan tafel met fijne vrienden. Meer moest dat eigenlijk niet zijn. Daar stopte het natuurlijk niet. Wie mij kent, kent mij als veel en niet als weinig. Het was pas op zondag, dat jarig rijmde op karig, want zelfs de voordeur openen voor een koerier vroeg nét te veel inspanning. Zet me in stilstand, en ik snooze de hele dag.

Mijn kat Frieda zit momenteel in haar laatste seizoen, denk ik. Ze kent alleen nog de snooze-modus en zoekt minder mijn aanwezigheid op. Ze kijkt me ook aan met een vernietigende blik als ik weer naar buiten glip. Maar als ze spint, dan spint ze. En als ik haar mag aanraken, raak ik haar aan, de trouwe lieve dame.

Het klinkt misschien wat sentimenteel, maar geen enkel iemand moet me zo goed kennen als zij mij kent. Ze kent me in mijn glorie, mijn naaktje en in mijn schaamte. Ze weet wat ik doe als ik ziek ben. Ze weet hoe ik eet. Ze weet zoveel. Zondag heeft me gemeden. Ze heeft genoeg venijnige katers gezien in haar leven. Maandag mocht het weer. Dan kwam ze weer naast me zitten. Een plekje in de lentezon. We zien elkaar graag. Zij laat al bijna twintig jaar jarig rijmen op harig en meewarig. En hopelijk dit jaar ook op voorbarig. Dat ze nog maar wat bij me blijft, mijn meisje. Ik beloof haar dit jaar – plechtiger dan ooit – dat ik het rustig aan zal doen met katers.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 05/03/26)

TINE ZIET (514): Vooruitgaan

Deze week liet ik op mijn benen schrijven. Niet zoals vroeger in de jeugdbeweging. Het was de posturologe die me moest opmeten. Een jaar geleden deed ze dat ook al eens. Maar nu moest ze kijken of de zooltjes die een jaar geleden had laten maken, mijn houding daadwerkelijk hadden bijgestuurd. Ze wist te bevestigen dat het inmiddels al veel beter gaat, maar dat er nog veel werk aan de winkel is. Je leven lang met een verkeerde houding rondlopen, is niet recht te trekken in een jaar tijd. Dat is natuurlijk zo. In een tijdsgeest waarin snelheid de norm is, zouden we wel eens durven vergeten dat sommige dingen tijd vragen. Gezelligheid bijvoorbeeld. Lichaamsaanpassing. Herstel.

Nu ja, sommige herstellingen duren wel heel erg lang. Ik kan me niet voorstellen hoe het voelt om in de J.M. Sabbestraat te wonen deze dagen. Als ik zie dat de parking van de Tyber-site nu al onder water staat, heb ik de neiging om te denken dat het modderwater daar de bewoners inmiddels aan de lippen staat. Ik zou aan ramptoerisme kunnen doen maar dat zit me toch echt niet in het bloed. Daarenboven zie ik ook geregeld een update verschijnen via de sociale media. Foto’s zien is natuurlijk niet hetzelfde als elke dag ervaren hoe het aan de lijve  voelt als iets niet vooruit lijkt te gaan, terwijl de wereld maar blijft verder draaien. Ik kan nu al chagrijnig worden van het feit dat ik mijn auto niet voor de deur kan parkeren. Zeker als ik boodschappen moet uitladen.

 Mijn eigen lijf.  Dat krijgt tijd. Het kan immers niet anders. Zeker met die extra jaarring in mij.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 26/02/26)