Het is niet te geloven, maar op Vrouwendag stond ik daadwerkelijk met een trekker en een dweil in mijn handen. De tijd en de zin waren er opeens: het moest maar eens gedaan zijn met die rommel! Op hetzelfde moment was een vriendin van mij afscheid aan het nemen van haar dochter die naar Amerika vertrekt. Een andere zat te kaarten met haar lief. Nog een andere was op wandel met de hond om stoom af te laten. Mijn moeder zat wellicht voor de televisie naar een wielerwedstrijd te kijken. Iemand zat op een terrasje. En ik ken ook wel wat exemplaren die met de kroost op uitstap waren. Ik weet niet wie van hen op de barricades zou staan als het erop zou aankomen. Of ze daadwerkelijk hun bustehouders zouden verbranden als puntje bij paaltje komt. Maar topvrouwen zijn het! Stuk voor stuk. Dat is een feit! Het is natuurlijk dankzij die suffragettes dat het allemaal maar kan. Dat bedenk ik soms. Het is omdat enkele heldhaftige dames amok gingen maken, dat we meer rechten kregen. Het is omdat er sterke vrouwen zijn die het pad durven effenen.
In heel wat delen de wereld, staan de vrouwen nog aan het begin. In grote stukken van de wereld maakt het op dit moment niet uit of je nu man of vrouw bent: overleven is de boodschap. Soms schaam ik me oprecht, een westerse vrouw te zijn die durft te klagen over loonkloof of over onveiligheid op straat. Voorlopig hier geen drones die gaten in onze zekerheden slaan. Ik pleit voor Mensdag. Een leven lang. Elke mens verdient het menswaardig te mogen bestaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten