Helaas heb ik er geen bewijs van: deze week ontmoette ik twee gepimpte pony’s. Ze hadden glitters, lintjes en bloemen in hun haar. Ze wandelden naast me en mijn hart deed een spontaan huppeltje. Ik was op gesprek in een woonzorgcentrum en de pony’s hadden in kader van werelddierendag een namiddag lang een glimlach op de gezichten van de bewoners getoverd. En nu dus ook op het mijne.
Hoe kan het toch, dacht ik op weg naar huis, dat paarden en
pony’s zo’n impact hebben op vooral meisjes? Ook dit schooljaar fantaseren
leerlingen weer volop over een eigen pony in hun tuin. Ze zijn bereid om hopen
paardenmest te scheppen, maar zouden niet hetzelfde doen voor een koe of pakweg
een giraf. Wat heeft een paard wat andere dieren niet hebben? Kracht en
elegantie! En het talent om emoties aan te voelen. Dat zag ik ooit met eigen
ogen in Emst. Ik werkte die dag mee als vrijwilliger bij een huis dat meisjes
die het moeilijk hadden begeleidde met paardentherapie. Als dank voor een dagje
sjouwen, zagen we vanop een afstandje hoe een paard een meisje aan
zelfvertrouwen hielp, door haar emoties over te nemen. Dat was best
indrukwekkend.
Ik ben – gelukkig voor mijn ouders - nooit dat type meisje
geweest dat op paardrijlessen of naar ponykamp wou. Zou het dan ineens toch op
latere leeftijd opflakkeren? Nee, ik voelde me op dat moment toch meer één met
de bewoners en hoorde niet de tune van Black Beauty in mijn hoofd. Die twee
dieren waren gewoon schattig en leuk om te zien. Geen haar op mijn hoofd dat
eraan denkt welk dier dan ooit op te zadelen met mij.
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/10/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten