TINE ZIET (535): Receptie

Dan zit je opeens op een receptie op een prachtige locatie. Balen stro vormen de bank aan een lange gezellige tafel met veldbloemen. Er is ambachtelijke cider, bier, wijn en fruitsapjes. Er is een draaitafel waarachter een DJ met koptelefoon met z’n lange haren schudt, maar vooralsnog is er geen muziek uit de boxen te horen. Er zijn lekkere bordjes met kwaliteitsvolle hapjes. Maar die moet je zelf gaan halen bij een raam. Dan merk je dat er opeens twee soorten mensen zijn. Mensen die in hittegolftijd graag loom vanuit een zeteltje met een glas naar de andere gasten kijken en anderzijds de mensen die voor dat raam gaan postvatten en alles opvreten wat er wordt aangeboden. Kunnen jullie raden welk type ik ben? Het type dat eenmaal terug in eigen stad stopt bij de pittazaak omdat ze maar een anderhalf kommetje kon scoren.

Het is geen kritiek. Ik was blij op die receptie te mogen zijn. Uiteindelijk ga je daar nooit heen om te eten maar voor de gezelligheid. Soms zelfs gewoon om je gezicht te tonen. In dit geval was ik zelfs niet eens uitgenodigd. Ik mocht mee als gezelschap van iemand die wel geïnviteerd was. Zonde is het wel. Organisatoren betalen catering per hoofd. Ik miste blijkbaar lekkere garnaal- en zeewierkroketten. Een kaasplankje. Een lekkere humus. Dat hoorde ik van iemand die opschepte met het feit dat hij vier kroketten had gehad!

Geef mij liever een receptie met chips en olijven, selderij en radijzen verspreid over alle tafels. Desnoods onze befaamde peche tonijn. Het mag voor mij best wat chiquer, als het ook sociaal kan zijn.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 23/07/26)

TINE ZIET (534): The Lobster

Omdat ik het ongeveer een jaar geleden met een vriendin bij een andere vriendin over een film van Giorgos Lanthimos had, kwam het gesprek bij een film van hem uit, die we nog niet gezien hebben. ‘The Lobster’.  De derde vriendin meende dat wij die film moesten zien. Dat die echt iets voor ons was. Dus planden we afgelopen maanden tot driemaal toe een filmdate om samen met ons drietjes naar die film te kijken. Telkens kwam er wel iets tussen. Afgelopen weekend was het eindelijk zover!

Eenmaal we in de zetel geïnstalleerd waren om de film te bekijken, bleek de dvd-speler, die speciaal voor de gelegenheid tweedehands werd aangeschaft, niet te werken. Daarna probeerden we via allerlei streamingapps om de film toch op het scherm te krijgen, maar op geen enkele app, bleek de film beschikbaar. De gastvrouw ging dan maar bij buren van haar appartement aanbellen, met de vraag of zij misschien nog een dvd-speler beschikbaar hadden. Een zoektocht als naar een speld in een berg hooi. Wie heeft nu nog zoiets in huis? Er werd er uiteindelijk eentje gevonden op een andere verdieping en na een tweede installatie, bleek het dvd-schijfje zelf stuk te zijn.

We hadden ook zonder film een erg fijne namiddag. Het hele proces was hilarisch absurd. ‘The Lobster’ wil ons overduidelijk niet. Feit is wel dat die kreeft ons inmiddels flink in de scharen heeft. Onze eigen queeste zowaar! Begin augustus proberen we het nog een keer. We weten nog niet hoe. Mocht iemand - aan zee misschien? -  het schaaldier spotten, gelieve dan drie keer op mijn raam te komen kloppen! 

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/07/26)

TINE ZIET (533): JOMO

Een vraag die ik afgelopen dagen een paar keer kreeg was of ik dit jaar geen zomerproject doe. Na meer dan tien jaar knippen, plakken, op ramen schrijven, gedichten maken, fietsen en wandelen op verzoek, buurtturen, brieven schrijven,… is het eens tijd om te niksen. Al is niksen veel gezegd. Ik maakte mezelf één belofte: mijn terras zomerklaar maken en vrienden en vriendinnen sturen dat ze welkom zijn. Zonder feestjes. Zonder programma. Ik verplichtte mezelf in gang te schieten voor een tweede hittegolf. Eindelijk is dat opruimen gelukt. Al stond het huilen me nader dan het lachen toen een vuilniszak kattenbakvulling over het kunstgras lekte en de stofzuiger die ik voor buiten had gekocht het liet afweten…

Het feit dat ik zomerprojectjes organiseerde was vaak om een soort verveling tegen te gaan. Een reden om op te staan en onder de mensen te komen, creatief te blijven en nuttig te zijn. Na een zeer intense tien maanden van lesgeven en leerlingenoptredens voorbereiden, Matinees organiseren en presenteren, optreden en uitvaarten voorgaan, bedacht ik dat het wel eens op de pauzeknop mag drukken in die schoolvakantie. Ik blijf natuurlijk beschikbaar voor uitvaarten. Er wordt niet gestopt met sterven. Laat staan met missen. De data van een nieuw Matinee-seizoen zijn al bepaald: over enkele weken kan ook dat organiseren weer beginnen.

Dus nu even niks. Ik blijf deze dagen zelfs graag binnen. Even wat minder prikkels en wat meer quality time met mezelf en de poezen. Vroeger FOMO, nu eerder JOMO. Misschien mijn grootste zomerproject ooit.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 09/07/26)

TINE ZIET (532): De Voute

Zondag waren wij met het hele gezin voor het eerst in Uzien in Deerlijk. Dit voor de officiële voorstelling van De Voute, een woonproject voor mensen met een beperking. Een warm tussenverdiep dat zal gebouwd worden naast Uzien. Naast het feit dat ik onder de indruk was van Uzien zelf en de sfeer daarrond, was ik natuurlijk vooral ook in volle bewondering voor het project zelf. Dat ouders die elkaar daarvoor niet kenden, de handen in elkaar slaan voor dergelijk groots initiatief is bijzonder. 

Het gebouw moet nog worden gebouwd, maar de bezoekers konden zien hoe het er zal uitzien. Dit met linten op het grasveld, met pancartes en met een VR-bril. Voor mijn moeder een hele belevenis. “Wat kunnen ze al veel!” zei ze. Dat klopt! Door de muren van een gebouw kunnen lopen dat er nog alleen in gedachten is, is best uitzonderlijk. 

Voor mezelf was het een fijn om met de hele familie hierbij aanwezig te zijn. Niet alleen gingen we allemaal naar huis met een tombolaprijs, ook was er een liefde in mij. Een fierheid. De wens op een voorspoedige afloop van dit verhaal. Ik merkte dat ik daar niet alleen in was. Het is een fijne gedachte dat zoiets kan gedragen worden door familie en sympathisanten. Naast die grote sponsors natuurlijk! Die zijn onontbeerlijk voor het slagen. Daarbij maak ik ook de kanttekening: spijtig dat het nodig is om zoveel krachten te moeten bundelen. Het vergt zoveel inzet en engagement. Het vraagt moed en lef.

Vroeger bij mij thuis was er een voute. Daar lagen onze kleren. Zonder voute waren wij naakt. De Voute vzw zorgt voor zoveel warms.

verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 02/07/26)