TINE ZIET (531): Verhit

We snakten zo naar zon en terrasjes. Dat het zo’n vaart zou lopen, hadden we natuurlijk niet verwacht. Zelfs de grootste zonnekloppers zullen het wel voelen: dat het veel is voor een lijf. Zeker als we niet op reis zijn. Het leven gaat door. Het afval moet worden opgehaald. Brood moet gebakken worden. Er moet nog steeds verkocht en gekocht worden. Al stemt zon meestal wel vrolijk, al lijkt alles veel sensueler, discussies laaien misschien nog hitsiger op. Meer hoofden slaan tilt. Leve de zweetsnor en de opgezwollen enkels!  Bij de minste actie voel ik mij toch een vetsmelterij op pootjes. Hoezee!

 Dan betrap ik mezelf op nachtelijke zoektochten naar een opblaasbaar zwembad om in te zitten. Op het gemakzuchtig aanschaffen van voorverpakte salades. Op het te gulzig drinken. Op het gretig kopen van fruit dat ondanks goede voornemens niet tijdig opgeraakt. Op billen die alleen maar willen zitten en minuscule ergernissen die moeiteloos aanzwellen. Zo goed bezig weer om de wereld nog wanstaltiger te maken en alles meer om zeep. We kunnen er niets aan doen: we zijn niet verantwoordelijk en wijzen beschuldigend naar het uitzonderlijke weer.

Eerlijk? Ik voel het verlangen om me in een cocon terug te trekken. Waarom toch word ik kregelig van een overdaad aan prikkels.? Waar is mijn slaap naartoe? Mijn concentratie? Ik snak naar een reset naar mijn fabrieksinstellingen. We hebben het te ver laten komen en zien het niet. Terwijl ik mezelf op de borst sla, neem ik nog een koude douche.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 25/06/26)