Woensdag ging ik na de traditionele toonmomenten van de leerlingen in Moorsele naar OC ’t Klokhuis in Beveren-Leie alwaar mijn oud-leerkracht woord verrast werd door al haar oud-afgestudeerden, omdat ze straks op pensioen gaat. Ik kwam er later aan, maar blijkbaar waren er meer dan zestig aanwezigen die net als ik onder haar vleugels zaten. Dat lijkt voor mensen die het vak niet kennen misschien wat banaal. Maar als je bedenkt dat je meestal tien jaar les volgt bij iemand voor je afstudeert in dat vak dan weet je dat het niet zo voor de hand liggend is om daadwerkelijk die finish samen te bereiken. Zeker de laatste jaren niet. Velen haken af na zeven jaar. Want dat is toch meer dan genoeg? Maar het fijnste zit nét in dat staartje van het traject.
Zelf ervaar ik het ook als iets bijzonders als leerlingen
die je ooit als klein kind in je klas had de eindmeet ziet halen. Je leert ze
kennen als negenjarige en wuift ze uit als ze achttien zijn. Wat zit daar
allemaal niet tussen? In het vak dat wij geven, begeleid je hen niet alleen met
spreken en spelen, maar ook in het leven.
Zo kweekte ik bij haar naast mijn liefde voor poëzie vooral
ook zelfvertrouwen en durf. Het besef dat ik grappig kon zijn. Ik ontdekte er mijn talent. Door haar koos ik
voor hetzelfde werk. Het was dus best een fijn feestje daar. Al die
verschillende generaties samen. Met als gemeenschappelijke factor dat zij ons
kon doen blinken tot ver naast de planken. Het bleek besmettelijk: hoe zij op
enkele weken van haar pensioen van oor tot oor straalde!
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 21/05/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten