Elke lente word ik ermee geconfronteerd: ik moet mijn stoep meer
onderhouden. Anders zou ik wel eens een GAS-boete kunnen krijgen. Ik merk in de
loop van de jaren toch zeker een mildere toon in de jaarlijkse verwittiging die
in de brievenbus steekt. Maar omdat ik
betreffende dat onderwerp enkele jaren geleden een open brief schreef naar het
stadsbestuur, die ook de lokale pers en de gemeenteraad haalde, heb ik de
indruk dat er extra aandacht is voor de begroeiing voor mijn voorgevel. Tine
Moniek, dé patroonheilige van menig stevig begroeide voorgevels….
Dit weekend vond ik de moed. Ik moet het bekennen: ik doe
dat echt niet graag. Open en bloot met mesje in de hand gebukt voor elke
voorbijganger staan. In feit is de klus zo geklaard. Zeker na een regenbuitje.
Toch voelt het als een soort lijfstraf. Dat ik het weer zover liet komen zeg!
Sinds ik in de Gen. Lemanstraat woon, krijg ik trouwens
jaarlijks gratis en voor niets campanula’s cadeau. Elk jaar komen ze gratis en
voor niets tevoorschijn via de voeg tegen mijn voorgevel. Twee jaar geleden
trok ik ze er nog uit, omdat ik bang was voor een bekeuring. Vorig jaar
verwijderde mijn buurman ze omdat hij zo aardig was om mijn stoep in een
vlijtige bui mee te wieden met een hogedrukreiniger. Dit jaar laat ik ze koppig
staan. Hopelijk hij ook. Ik heb dan wel geen
officieel geveltuintje, ik heb wel spontaan gevelgeluk. Gelieve dat geluk niet
zomaar van me weg te plukken of erger nog: als hardnekkig onkruid uit de voeg
te rukken! Campanula’s zijn gewoon officieel erkende bloemen!
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 29/04/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten