TINE ZIET (398): Er is nog hoop!

Naar aanleiding van World Kindness Day en kleine onderhuidse spanningen in de groep had ik het met de leerlingen op maandag even over vriendelijk zijn. Ik vroeg hen eens na te denken over het laatste moment dat ze vriendelijk waren geweest. Sommigen moesten lang denken, ook al ervaar ik de klas als lief en enthousiast. Sommigen vonden zichzelf lief omdat ze iemand met wiskunde hadden geholpen of omdat ze een snoepje hadden gedeeld. Groot was mijn verbazing dat een leerlinge antwoordde dat ze nooit vriendelijk was. Behalve dan dat ze ‘dank je wel’ zegt. Ik zei dat ik dat moeilijk kon geloven. Toen gaf ze toe dat ze eigenlijk niet wist wat vriendelijkheid was. Er was slechts één leerling die ons toevertrouwde dat hij al de hele dag vriendelijk was geweest. Voor zijn mama en papa, in de lessen en tegen zijn vrienden. 

 Elke week staan de leerlingen als kwispelende puppies aan de trap te wachten tot ze naar boven mogen. Enkele jongens hadden me nog met een high five begroet. Eentje had me zelfs blinkend toegefluisterd dat hij die dag extra trots was op zichzelf omdat hij er al een hele week was in geslaagd om zijn tanden drie maal daags te poetsen. Ik gaf hen dus te kennen dat ze allemaal best wel aardig voor mij waren. Ze blonken zichtbaar en ruimden keuriger dan anders alle spulletjes na afloop van de les op. Sommigen gaven me bij het vertrekken alweer een high five. Ik bedacht: Hoe moeilijk kan het zijn? Er is nog hoop. En dat is goed.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op  17/11/23)