In een soort spontane ingeving werd een dagtripje met een vriendin een tweedaagse in Mons. Het was voor mij enkele jaren geleden dat ik er was. Zij was er al eens kort voor een expo, maar was niet op verder onderzoek uit gegaan.
Het appartement dat we gehuurd hadden, was erg bescheiden.
Wat opvallend was dat er ook washandjes voorzien waren. Iets wat in Vlaanderen
toch niet zo veel meer voorkomt. Ik hou erg van de Waalse sfeer. Dat heeft
natuurlijk niet alleen met washandjes te maken. Vaak denk ik dat alles er veel
trager en rustiger is. Als kind was ik een paar jaar elke zomer op vakantie in een
boerderij in Vellereille-les-Brayeux. Op de kermis allemaal aan een lange
tafel. De hele avond hetzelfde cassettebandje. Iedereen at dezelfde witte bonen
met rode saus. De schommel de enige attractie. Ik hield ervan mijn grote broer
te gaan bezoeken die in Doornik studeerde. Hij zat op kot naast de koeien. De
Waalse studentes droegen mijn broer op handen.
Toen we op een gezellig terrasje zaten, viel ons op dat het
boekenkastje gretig bezocht werd. Even geloofden we dat er wel wat extra in die
boeken moest zitten. Gedurende een
periode van een uur, kwamen er wel zeker drie mensen boeken ruilen. De dag
later zagen we weer hetzelfde opvallende tafereel. Toen ik zelf het boek dat ik
gratis gekregen had in het museum, in het kastje ging stoppen, merkte ik dat er
alweer allemaal andere boeken in zaten. Wat fijn dat hier nog gelezen wordt en
dat men zo massaal wil delen! Zou dat met de washandjes ook het geval zijn,
bedenk ik nu met schrik.
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 06/08/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten