Een tijd geleden is mijn moeder gevallen. Dit op haar wandeling naar de glascontainer en de geldautomaat in Beveren-Leie. Ze moest gehecht worden in het gezicht. Haar twee armen werden voor een andere breuk ingegipst en het was duidelijk dat ze niet meteen naar huis zou kunnen. Ze verbleef even in het ziekenhuis en daarna was het kortverblijf in Kruishoutem haar tijdelijke huis. Normaal is dit informatie die ik niet zou delen in deze krant. Maar nu ze goed hersteld is, mag ik het van haar toch plaatsen. Dit vooral omdat haar val een eigen leven is gaan leiden. Want zo gaat dat in een dorp. Mensen zien iets gebeuren, vertellen het door en maken de dingen groter. De mug wordt een olifant.
Zondag kwam ze voor het eerst weer onder haar wekelijkse
vrienden in de kerk en ze hoorde van iedereen een andere versie van haar eigen
verhaal. Best bevreemdend. Het frustrerende is dat ze het zelf niet weet. Wie
heeft de ziekenwagen gebeld? Wat is er gebeurd?
Iedereen weet wel iets, maar niemand het hele verhaal. In de
ene versie was er een MUG. In de andere was ze op haar eigen zak glas gevallen.
Weer iemand anders vertelde dat ze was gestruikeld over een steen. Bij deze –
en ik doe het heus maar een keer – een oproep: als er iemand is die erbij was
en die haar kan vertellen hoe het nu echt was, doe haar een plezier en laat van
je horen. De krant heeft mijn gegevens. Of iemand in het dorp die van haar.
Aan iedereen die een versie heeft van horen zeggen:
verwijderen, uitroeien die boel! Maak plaats voor nieuwe weetjes die tot
‘geslurfden’ kunnen uitgroeien.
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 20/08/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten