als je als een blok sta je voor schut
zeker in een tram met iedereen die gluurt
- is ze gek? - adem geeuwt en verstopt je
in een boek waarin je verder valt maar niet
meer snapt wat je eigenlijk wel leest

eerder wou je voor de soep gewoon verdwijnen
in de geur van de vingers van een kok die een
laatste maal een ui uit zijn rokken snijdt en
huilt niet voor jou maar dat wil je - wie niet?

eerder wou je voorzichtig voelen hoe doorzichtig
die lijn dan wel mocht zijn die je nooit dacht te
vermoeden maar je struikelde natuurlijk weer eens
veel te opzichtig en te druk terwijl iedereen zag

iemand vroeg de lengte van de pijn en je wist
je weer aanwezig wou weer in goede handen zijn