De première van Ontboezemingen dateert al van 21/01/03.
Op 24/04/08 speelden collega Hilde en ik de allerlaatste voorstelling. Dit in Waasmunster. Zoals dat hoort: met een pak emotie en een volle zaal.
Er is veel gebeurd in die jaren, maar wonderwel bleef ik in alle omstandigheden in mijn jurkje passen. Meer dan zes duizend mannen maar vooral vrouwen hebben we met dit theaterstuk bereikt. Dat de zalen steeds voller werden, wil wel wat zeggen.
We traden op in alle Vlaamse provincies en zelfs in Nederland. We speelden in ziekenhuizen en in kastelen. We kleedden ons om in luxeuse kleedkamers maar ook in stoffige en muffe hoekjes. We aten vooral broodjes, maar niet zelden kregen we helemaal niets om te eten. Soms waren er bloemen. Soms zelfs een mattentaart. Gelukkig was er altijd een hartverwarmend applaus. Gelukkig was er altijd hoop.
Het zit erop. Tijd voor een nieuw hoofdstuk.
Maar de verhalen die ik opnam, laten me niet meer los. Nooit.
Gelukkig maar.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Nu het bekend is, dat ik uit te nodigen ben om te komen meedraaien op de werkvloer, krijg ik natuurlijk aanvragen. Wat de bedoeling is. Zo n... -
Tany Minoek! liet zich dit weekend onderdompelen in het lentegroen poëziefestival * zaoem * en weet ineens geen klanken meer. Een dik jaar ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten