TINE ZIET (2): Liefde Vieren

We kunnen er deze dagen niet meer naast kijken: de liefde tiert welig. Praktisch elke etalage verwelkomt Valentijn met open armen. We worden massaal aangemoedigd om Koning Liefde met cadeautjes te vieren.

Begrijp me niet verkeerd. Ik heb helemaal niets tegen de liefde. Alsook niets tegen Valentijn. Voor mijn part mag het elke dag Feest der Verliefden zijn. Wel heb ik soms heimwee naar die tijd waarin het op 14 februari spannend afwachten was of ik deze keer een kaart zou krijgen. Die heerlijke tijd waarin het niet zo simpel was om je hart op tafel te gooien. Nu zijn er zoveel icoontjes met hartjes en kost het zo weinig moeite je liefde te tonen. Sinds de intrede van gsm, chatberichten en mails heb ik nog nooit zoveel blijk van affectie gekregen. Kusjes en hartjes: ze zijn bijna standaard in een bericht inbegrepen. Zelf betrap ik er mezelf ook op dat ik ze gretig uitdeel. Vaak zijn ze niet meer dan groetjes en een lieve (zw)aai. Vroeger moesten we best wat inspanningen doen om onze liefde te verklaren. Die ene stap om te laten weten aan de ander dat je verliefd was, was bijzonder groot. Denk daar eens over na als je dit weekend zwijgzaam tegenover je lief van het Valentijnsmenu knabbelt.

Van een leerlinge hoorde ik eens dat ze een enveloppe met €10 erin had gekregen van haar Valentijn. Ze gaf het geld in een andere enveloppe terug en zei: ‘Hier is jouw Valentijn.’ Dat kan toch ook niet de bedoeling van een Feest der Verliefden zijn? Elk jaar dezelfde bloemen. Jaarlijks datzelfde restaurant. Elke keer weer die lingeriebon of dat parfum. Steun gerust je lokale ondernemers door de aanschaf van een plakje Valentijnspaté, een ontbijtpakket met bubbels maar beter nog: doe eens wat moeite, sloof je eens uit! Er zijn nog genoeg andere dagen dit jaar waarop je spontaan je genegenheid  kan tonen.

 (Voor de vrijgezellen: wanhoop niet. Misschien valt toch nog dat kaartje in de bus. Mocht er toch niets van komen: op mijn drempel is plaats genoeg voor rozen, flessen champagne en Valentijnscake. Maar – het spijt me zeer, lieve slager - liever geen paté.)

(verschenen als column in De Weekbode / De Leie op 12/02/16)

TINE ZIET (1): Ramptoerist

Hebben jullie dat ook? Dat jullie de impact van de dingen pas later zien? Zo hoorde ik dat er zaterdag een brand woedde in de Bruggestraat.  Dat er een man niet meer kon worden gered. Als ik die woorden hoor, dringen ze wel tot me door maar ze raken me precies niet. Het is maar als ik voor het gebouw sta, de zwartgeblakerde bakstenen zie, dat ik besef wat daar gebeurde. Dan denk ik dat ik al vier jaar dagelijks voorbij dit appartement kom, dat ik de vlammen vanuit mijn zolderraam had kunnen zien. Dat de man die jammerlijk overleden is, een man is die ik me niet eens voor de geest kan halen.  Dat dat zonde is. Dan pas krijg ik de krop in de keel.

Dat heb ik ook met andere dingen. Natuurrampen bezorgen mij kippenvel op het moment als ik de foto’s in de krant of de beelden in het nieuws zie.  De immense kracht van een tsunami bijvoorbeeld wordt pas duidelijk als je de dramatische beelden van de desastreuse gevolgen ziet. Oorlog wordt serieuzer als de slachtoffers je hartverscheurend via een camera aankijken. Een vliegtuig dat door een wolkenkrabber schiet, is niet langer een beeld uit een cartoon als je het live in levensecht gebeuren ziet.  Haren rechtop. Een stomp in de maag. Slikken maar.

Soms vraag ik me serieus af of ik me niet beter een paar oogkleppen aan kan laten meten. Zou ik niet veel gelukkiger zijn zonder al die vreselijke confrontaties? Ik voel me al te vaak een ramptoerist. Al ben ik geen exemplaar die de tegenslagen van anderen kost wat kost wil zien. Ik ben het tegen wil en dank. Ik ben het zeer spontaan. Nooit trek ik er bewust op uit om met een verrekijker de miserie van de medemens te beloeren. Nee, die ellende wordt mij op mijn netvliezen gedrukt. Soms vervloek ik dat hartgrondig. Maar nét die rol van onvrijwillige getuige maakt van mij een echter mens. Het feit dat ik me machteloos voel, is niet mijn grote kwelling. Nee, die dag dat het mij allemaal niets meer doet: dàt is de allergrootste tragedie. Niets is schoner dan een dagelijkse portie hartverscheurende emotie.

(verschenen als column in De Weekbode / De Leie op 05/02/16)

Brief aan mijn postbode

Menen, 31/12/'15

op mijn zolder, 09:00

Soundtrack van 'Il Postino'

Gegroet postbode,

Wellicht had U dit niet verwacht. Maar een brief naar U schrijven kon toch niet uitblijven.

In 2015 bezorgde ik U extra werk. Dit omdat ik elke dag een brief wou schrijven. Elke dag één brief van vier kantjes. Dit moet U toch wel gevoeld hebben in uw tas... Alhoewel: wat is nu ook één brief? Eén brief en eventueel een wederbrief.

Zo op dit einde van dit project wil ik U bedanken. U deed het toch maar! Bijna alle brieven werden keurig afgeleverd. Zo nu en dan is er eentje spoorloos verdwenen. Maar op 365 brieven viel dat eigenlijk wel goed mee. Zegt men dat U wel eens? Dat U uw werk eigenlijk wel goed doet? Vroeger kwamen brieven gemiddeld minder op hun bestemming. Postduiven werden uit de lucht geschoten of vlogen toch grandioos verloren.

Let op: ik heb het werk wel wat verlicht. Soms speelde ikzelf voor postbode. Vooral in Menen. Die brieven wou ik zelf in de bus deponeren. Het viel me op dat dat geen makkelijke kwestie is. Brievenbussen zijn vaak lastig te bereiken of ze openen niet goed. Zelf heb ik er een blauwe vinger aan overgehouden en een licht beschadigde vingernagel. Meer gelukkig niet.

Mag ik U verklappen dat U desgevolg mijn held bent? Mijn held op wielen! Door weer en wind. Volop in het roekeloos verkeer. Tegen een opgelegde tijd.

Vele mensen verklaarden mij gek omdat ik elke dag een brief wou schrijven. Hoeveel moeite is dat allemaal toch niet? Waarom nog brieven schrijven als het per sms, mail en chat zoveel sneller kan? Waarom nog voor postzegels betalen als het gratis via kabel kan of spotgoedkoop via masten?

Charme is het antwoord. Een "Neen" tegen eenheidsworst. Want het is waar: dit project heeft me veel woorden, inkt en ook wel tijd gekost. Daar moet ik niet over liegen. Dat is bijvoorbeeld te merken aan mijn ramen. Die moeten namelijk dringend gezeemd worden. Dat ziet U ook wel als U aan mijn raam passeert. Maar ik, Tine, zeemde niet. Ik schreef brieven en likte met opgetrokken neus enveloppen dicht.

Ook de lezers kostte het veel moeite om mijn handschrift te ontwarren. Dat kan U met uw eigen ogen ontwaren. Een gemiddelde klachtenmail leest veel vlotter....

Het is ook waar dat postzegels niet goedkoop zijn. Ik kan besparen op papier, inkt en enveloppen maar niet op zegels.  Witte producten bestaan er in BPOST nog niet. Er bestaan wel luxe-postzegels. Dat wist ik eigenlijk nog niet. Ik had het niet moeten doen, maar ik heb het toch even uitgerekend. Zo'n ruime €250 ben ik kwijt aan het postkantoor. Dat valt al bij al wel mee.

Het is een flinke stapel van mijn kleren. Een goedkoop weekendje weg. Veel flessen wijn. Een stapeltje dienstencheques waarmee ik een poetstvrouw mijn ramen had kunnen laten lappen. Maar ik heb geen spijt: het was goed besteed.

Weet U, voordat ik aan dit project begon, kreeg ik een beetje een hekel aan U. U bracht mij enkel nog facturen, 'persoonlijke' reclameboodschappen en af en toe een vrolijk geboortekaartje. Meer niet. Toen bedacht ik dat als ik zelf geen brieven schreef, niemand dat naar mij zou doen. Dus ik begon. Vol goede moed. En het zal U niet verbazen: sinds ik weer schrijf, krijg ik ook weer af en toe een heuse brief. Of kaartjes. Wat een heerlijkheid is dat toch! Het is alsof ik weer dat meisje ben dat vroeger altijd op de uitkijk stond tot U onze bus naderde. Als de klep nu kleppert, springt mijn hart op. Ik schrijf lieve boodschappen voor U neer. Ik neem U weer in mijn denkbeeldige spreekwoordelijke lange armen.

En dat, mijn lieve postbode, is het toch waar het om gaat? Of maakt U dat niet uit? Er steekt weer blije post in uw tas. Lieve woorden gaan via uw handen tot bij een ander.

Of heb ik U belast? Dat mensen door mijn brieven een klein beetje meer gaan schrijven, valt U dat extra zwaar? Dan vind ik dat erg, maar het spijt mij niet. Echt niet.

Brieven zijn kleine cadeautjes. Ze maken blij, ze beroeren,... Een beetje meer glimlach bij het ontbijt of bij thuiskomst. Een beetje extra gevoeligheid. Een lief gebaar. Een brief is meer dan zomaar woorden op papier.

Kinderen zouden op school weer brieven moeten leren schrijven. Jongeren nog meer: voor hen is een brief iets muf. Maar ze vergeten of weten niet dat je op een brief kan slapen. Dat de woorden dan via de oren naar binnensluipen en daar blijven hangen. Dat ze blijvender zijn dan mails, chats en smsjes ooit zullen zijn. Dat een brief meer dan nostalgie ook toekomst is.

Ik sluit deze brief af met de belofte dat ik zal blijven schrijven. Dat ik de rij in de postkantoor zal blijven volgen. Dat ik voor de zoveelste keer zal zeggen dat ik alleen maar postzegels wil, geen kaart voor online-aankopen, geen rekening,... Dat ik in de romantiek van echte brieven blijf geloven. 

Bedankt en van harte een gelukkig nieuwjaar gewenst!

Hartelijk,

Tine

Poëzie Memorie

Vanaf donderdag 28 januari start de Poëzieweek onder het motto 'Jaren die druppelend versmelten'. Hiermee staat de week in het teken van herinneringen. Omdat ik een zwak heeft voor herinneringen, wil ik me dit jaar inzetten om je fotografische herinneringen te vereeuwigen met woorden.

 Bezorg me 1 foto (geen digitale - maar een waarlijke échte foto - mag print zijn) die je herinnert aan iets heel bijzonders. Stop bij de foto 3 woorden die met de herinnering te maken hebben, de plaats waar de foto is genomen, je naam en je mailadres of postadres. Dan ga ik met je foto aan de slag en probeert je memorie op mijn eigen poëtische manier te verwoorden.

Op zondag 31 januari kan je tussen 10u en 20u bij me langskomen in 't pAnd van Boegie Woegie. Daar kan je je onbeschadigde foto ophalen. Ik zal daar persoonlijk de tekst voorlezen die ik bij je foto geschreven heb. Die krijg je naast je foto mee naar huis: twee herinneringen om te blijven koesteren.

Aangezien dit een heus titanenwerk kan worden om al die memories op papier te vereeuwigen vraag ik om VOOR zondag 17 januari alles binnen te leveren. Iedereen mag deelnemen met één foto. Wie een foto aflevert, wordt ZEKER verwacht op 31 januari om alles persoonlijk op te halen.

Je kan ook wat blijven plakken in 't pAnd. Je kan er nog iets drinken. Je kan er naar de herinneringen van anderen luisteren en er worden ook nog andere dichters en muzikanten uitgenodigd voor een klein optreden. Daar wordt later nog meer info over meegedeeld.

Wil je mijn brein sponsoren voor geleden werk, zal het mogelijk zijn om daar ter plekke een kleine vrije bijdrage in de hersenpan te stoppen.

Foto's inleveren kan aan mij persoonlijk of via de brievenbus van 't pAnd van Boegie Woegie (Grote Markt 16, 8930 Menen)

Jess FM

Sinds enkele weken kom ik wekelijks met mijn zoetgevooisde stem in Decibels, het zaterdagavondprogramma van Jess FM. Telkens rond 17u30 zalf ik toch een beetje de ether. Al wekt mijn stem wellicht ook soms irritatie op.

Wie mijn interventies tot nu miste, kan ze hier opvissen.

Hartenjager

Vanaf vandaag centraliseer ik mijn datingavonturen. Voor wie geïnteresseerd is. Ik zal er hier verder weinig aandacht aan besteden. Ervaring leert dat mensen het soms gênant vinden om hier over dat onderwerp te moeten lezen. Daarom filter ik het voortaan op een aparte blog. Daar kan je je aanmelden om een bericht te ontvangen als ik een nieuwe datingpost publiceer.

http://hartenjager.blogspot.be/

Laatste Oproep: Schrijf elke dag een brief!

Op 1 januari ben ik ermee begonnen en nog steeds schrijf ik naarstig. Bijna elke dag gooi ik één of meer brieven de wijde wereld in.

Het kostte me al een paar pakken schrijfpapier. Eén pen. Meer dan vijftig inktpatronen en heel wat postzegels. Maar bovenal een stapel woorden. Over wolken. Over een klok die te hard tikt. Over wat die dag bijzonder voor me was of niet. Geen literaire meesterwerkjes . Maar vast wel boeiend om later in een dikke map te verzamelen en te lezen door wie mij graag ziet.

Er zijn mensen die me gek verklaren dat ik zoveel minuten in een enveloppe steek. Dat ik verkleurende inkt boven het elektronisch postverkeer verkies. Dat is hun recht. Ik weet dat ik met mijn brieven mensen aan het lachen breng. Of ze beroer. Of dat ik ze met vraagtekens achter laat. En daar doe ik het voor. Zoveel haast. Zoveel spoed. Dan doet een echte brief eens goed. In de enveloppe zit meer dan papier. Ik bezorg de postbodes weer het echte werk en laat ze fluiten met groeten in de linkerbovenhoek.

Natuurlijk is het leuk om een briefje terug te krijgen, maar terugschrijven is geen must. Niemand moet zich verplicht voelen om mij een enveloppe terug cadeau te doen, Inmiddels heb ik een paar vaste correspondenten. Ook na mijn jaar, zal ik die correspondentie blijven verzorgen. 

Nog een kleine negentig brieven te gaan. Omdat ik oorspronkelijk 365 verschillende brievenbussen wou bereiken, graag nog deze allerlaatste oproep, hierna vraag ik het niet meer: wie wil een brief van mij? Een echte. Of wie wil een brief van mij cadeau doen? Dat kan gerust ook. Ik schrijf naar bekenden en onbekenden. Wie de moeite deed om terug te schrijven, mag natuurlijk nog een wederwoord verwachten. 

Wil je zelf nog eens het plezier ervaren van een ambachtelijke brief in je handen? Word je graag weer terug geslingerd naar de tijd waarin je op kamp een briefje kreeg van het thuisfront? Of wil je iemand die je kent dit plezier doen? Meld je dan aan in mijn virtuele brievenbus en als de postduif een beetje mee wil, dan valt er nog voor het einde van 2015 een stapel inktblauwe woorden op je deurmat. 

Elias Canetti schreef dit ooit:'Niemand is eenzamer dan hij die nog nooit een brief gekregen heeft.'