Het meisje besloot op een dag om in de bomen te lopen alsof het wolken waren. Daarvoor moet ze heel hoog naar boven klimmen. In de regen. Eens ze in de boom stond was ze daar niet alleen. Ze was niet alleen met angst maar hield zich dapper aan de touwen vast. Touwen die haar van de ene boom naar de andere boom verplaatsten. Toen de regen harder begon te vallen, dacht het meisje dat ze daardoor misschien ook zou vallen. Want de plank was ineens glad en leek opeens ook een slappe touw. En hoewel ze nu door de bomen wandelen kon, leek touwdansen voor haar geen vak. Ze bereikte veilig nat de overkant.
De bomen die haar zagen passeerden gniffelden met al hun takken. Zodat alle blaadjes als een klein beleefd applausje wuifden.
Ga ik dit nog doen? Ja. Tot ik zo snel kan wandelen dat ik lijk te zweven in plaats van neer te storten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten