Daar sta je dan. Op nieuwe benen. Onwennig maar met volle moed.
Je wil de zee zien, vertrekt met een auto vol leuke muziek.
Na een hele tijd vrolijk rijden, blijkt dat de zee jou niet wil zien.
Ze roept niet. Ze misleidt. Je komt niet verder dan een wegomleiding. De weg loopt dood zo vlak voor strand en dijk.
Je rijdt terug en denkt jezelf een ander kapsel toe. Een nieuwe jas.
Een ander kleur. Maar wat je ook in handen neemt, het is nog steeds een oude jou. En de vingers die je door je haren wil, zijn allemaal aan rusten toe. Dan maar niet je haar. Dan maar niet vandaag. En wat je aan hebt nu, kan best nog wel een dag.
Er is nog iets waar je heen kan gaan. Een café waar vandaag vrienden zijn. Maar het is best ver en je auto maakt een raar geluid. Al dagen. Je rijdt langs de garage en vraagt of het wel kan. Naar L. en terug. Het hoofd op de zwarte overall schudt en beweert dat het riskant is. Je gelooft. Belooft hem niet te gaan. De trein kan je wel halen.
Maar voor de kookplaten vergeet je de tijd. Maakt saus en soep en sopt de vaat. Terwijl je na een week weer kookt, vertrekt de trein.
Dan niet. Er is een dampend bord. Er is muziek.
Morgen gaan ze beter, die nieuwe scheve benen.
Straks zijn er pantoffels, wijn en warme lange tenen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten