To be or not to be!

Sinds Tany Minoek! zich heeft voorgenomen om niet langer te kijken naar mensen in de trein, zeker niet als ze de deur van de coupé openschuiven en al zeker niet als ze voor haar neus komen zitten, maakt ze zich ernstige bedenkingen over haar zijn.

Een eerste voorval: een man. Deftig. Dat kan ze zien als hij vanuit de verte op haar toestapt. Maar ze kijkt niet op wanneer hij schuin voor haar neerploft. Ze verstopt zich achter haar tijdschrift. Het is dan ook al bijna middernacht. Ontspanning op een trein is dan een must. Het duurt nog geen halve minuut of ze hoort de man praten. Niet tegen haar. Gelukkig. Dat kan ze toch tenminste opmaken uit zijn toon. Het is duidelijk dat hij een Engelse tekst voor ogen heeft en dat hij die tekst moet corrigeren. Hij is een strenge corrector. Zo eentje met een arrogante toon. Elke zin moet eraan geloven. Korte metten maakt hij met de man aan de andere kant van zijn telefoon. "Moet dat nu?" denkt Tany. "Moet dat hier?" en omdat ze niet durft op te staan, blijft ze de hele zit zitten. Een antwoordapparaat. Ze is er niet. Echt niet.

Een tweede voorval: een man. Donkere huidskleur. De coupé zit nog lang niet vol, toch gaat hij vlak voor Tany zitten. Zoiets zorgt er natuurlijk voor dat ze dieper in haar tijdschrift duikt (ja, het is weer bijna middernacht). De hele rit kijkt ze naar de letters en zijn voeten. Hij spreekt geen woord. Zelfs niet in zijn telefoon.
Het is een stillere en langere reis dan anders. Pijnlijk zelfs. Als ze opstaat omdat ze bij haar eindbestemming is, ziet ze dat hij ook opstaat. Door dezelfde deur stapt hij na haar op het verlaten perron. Ze zijn de enige twee mensen die die nacht de trap afdalen. De enige mensen die die nacht hun fietsen moeten ontsluiten.
Hij rijdt weg met een vaart. Zij rijdt trager want bevroren. Bijna vergeet ze hem. Tot ze bijna thuis is en een fiets inhaalt. Hij is het. Een blik en ongemak. Ze knikt dus verlegen "goeiennacht!" Maar hij bekijkt haar of ze zwart is. Laat haar knikje voor wat het is.

Misschien moet Tany weer gaan kijken. De vreemdste gesprekken krijgt ze dan. Maar ze is er dan en lijkt dan tenminste van wat pietluttig klein belang.

Meestopper

Toen haar zus enkele maanden geleden maar geen moeder werd, ontdekte Tany Minoek! de meemoeder. Een etiketje dat perfect op haar grote voorhoofd paste.
Intussen is ze al een tijdje meemoeder af.

Op haar voorhoofd kon het niet lang leeg blijven. Na meemauwer (de katten moesten het nog leren) en de meezweter (ze zit zowaar op fitness, maar wacht nog steeds op haar eerste zweetbeurt) is er plaats voor de mee-stopper-met-roken. Dit laatste bedekt niet alleen letterlijk het hele hoofd inclusief meervoudige onderkinnen van Tany. Haar hele lijf moet eraan geloven.

In het huis van Tany was er lang een Roker. Hij rook de gordijnen bruin. Hij rookte nicotine op de ramen. Hij rookte tabak op het toetsenbord. En bovenal: hij rookte de parkieten bijna gaar.

Sinds kort is de Roker Niet-Roker en (onder invloed van winegums, koffie en ijskoude kalkoen)is de hele woonkamer onherkenbaar netjes.
Tany heeft het ontzettend moeilijk om de woonkamer onherkenbaar te houden. Iedere keer als er weer een rommeltje op stapel ligt, denkt ze: "Niet doen." en "Laat dat!" Hij laat immers ook wat... En nog ook nog eens heel wat. Maar als Niet-Roker even niet in de buurt is, legt ze af en toe een stapel neer voor de goede orde. Dan gooit ze haar vieze sokken voor even op de vloer, kruimelt chips op het toetsenbord en licht een paar keer de aansteker op. Om daarna alles vliegensvlug weer op te ruimen. Want ook zij stopt op haar manier met roken (inclusief winegums - vooral winegums).

Alleen de parkieten hebben het niet echt moeilijk met de onherkenbare plaats bovenaan de kast. Ze piepen en springen vrolijker. Frisser. Als herboren.

Te droog:

Een stukje theater in je huis, in je tuin, in je zaak, voor je voordeur of op je festival?

Nodig Gabriëlla eens bij je uit!
Ze heeft niet zoveel nodig.

De voorstelling Amen & Uit! duurt circa 30 minuten én is vochtig.


Mail als de bliksem naar dit adres.

Teiltjesperiode

Picasso noemen doet Tany Minoek! zichzelf niet. Dat is veel te hoog gegrepen. Toch is ze ervan overtuigd dat ze zich binnenkort maar eens op een andere periode moet storten. Eentje zonder teiltjes. Eentje zonder water. Google het er maar eens op na. Ze heeft als Vissen al heel wat ondiepe plassen doorzwommen...

Mocht ze op deze heroïsche leeftijd overlijden en iemand haalt het in zijn hoofd om een IM over haar te schrijven dan zou men letterlijk verzuipen. Niet dat ze niet denkt dat ze onbeduidend is. Een mini-druppel in de zee. Maar als een truck of een haastje zorgt dat ze niet meer is maar was, zal ze toch herinnerd worden?

Iemand?

"De teiltjesperiode van Tany Minoek! ving aan in een experimentele fase na haar verschrikkelijk saaie puberteit. De geeuwende kunstenares probeerde de tijd de doden met haar waterangst op allerlei manieren te ontvluchten. Dit door er over te schrijven, maar ook door het water op te zoeken.
Een eerste échte uiting was er in 1988 met het klankgedicht de Matzeelor, waarin ze haar fascinatie voor de zeemeermin verklankte. Daarvoor stond ze in een teiltje water.
Jaren later in 2007 viste ze flessen-met-boodschap uit de zee in haar monoloog Coming Home, gebaseerd op de Odyssea. Het duurde niet lang of de teil kwam opnieuw boven. Een paar maanden met haar monoloog Amen & Uit! daarin verbeeldde ze het einde van de wereld door in een teil te verdrinken. In 2008 schreef ze de monoloog De ondergang van een koninkrijk. Daarin zit het personage in - jawel - een bad. Toen ze in 2008 in een van haar laatste performances van Amen & Uit! haar neus bezeerde aan de teil, maakte Tany Minoek! stilaan de overgang naar de Blauwe Periode."

Of kleurt die neus uiteindelijk nog paars?

Over Wachten en Spijt

Er is wachten en er is Wachten. Het verschil? In het tweede geval hang je aan een draadje.

Soms wil Tany Minoek! een draadje. Ze naait het eigenhandig door haar hersenen en gooit het uiteinde naar iemand toe. Spontaan of na dagen pruttelen. Het liefst naar iemand die iets voor haar betekenen kan, iemand met een oor bijvoorbeeld. Of iemand met een hand. Of twee. Ze verkiest iemand die niet vergeetachtig is, opdat hij af en toe blijft trekken. Dat ze er nog is. "Hupla!" zoiets.

Er is spijt en er is Spijt. Het verschil? In het tweede geval hield Tany het touwtje liever rond de eigen pols maar een schaar is niet in zicht... (of houdt ze die zelf achter de rug?)

Mea-Culpa-Stigma

In de tijd dat Tany Minoek! nog zakgeld kreeg, draaide ze elke frank om. Dit omdat er niet veel te sparen viel. Een kaartje voor een fuif kostte 100 BEF en een paar pintjes zaten er eigenlijk niet eens in. Laat staan trakteren. Dan was er ook nog eens dat kartonnen doosje voor Broederlijk Delen. Zeker een reden om veel thuis te blijven op zaterdagavond. Te 'FC De Kampioenenen' zoals dat heet.

Nu ze al jarenlang haar eigen centen verdient, durft ze wel eens wat teveel te gooien. Dat geeft ze niet graag toe. Ze heeft het hier niet over uitgaan. Al drinkt ze tegenwoordig te weinig 'een paar pintjes' en trakteert ze wel wat vaker. Daar gaat het hier niet om. Het gaat om een gat in haar hand. Ze heeft trouwens wel een paar gaatjes in haar hand. Die gaat ze hier verder niet benoemen.

Ze heeft het over het 'geefgat'. Dat 'geefgat' slibt langzaam dicht. Nooit eerder keek ze zoveel armoede in het gezicht en mompelde hard "Nee". Om dan stappen verder terug te willen draaien en toch te willen geven. Omdat haar keel... Uiteindelijk geeft ze daar zelden aan toe. Te weinig durft ze zelfs te beweren. Ze heeft het hier niet over vakantiejobbers met een klembord. Ze heeft het over de uitgestoken hand. Een bekertje met kleingeld.

Gisteren las ze de krant van eergisteren (zo is ze). Daarin een onthutsend interview met Bea. Zij en haar man overleven in grootstad Antwerpen met €890 per maand. Het interview wordt besloten met deze woorden van Bea:"Want wie niet arm is, weet niet wat arm zijn is. Het gaat ook niet alleen over geld of bezit. Arm zijn is niemand zijn. Is leven zonder kracht, vel over been, 50 kilogram en altijd honger. Honger naar een beetje simpel geluk."
Het 'geefgat' van Tany begon spontaan te bloeden.

Maar straks gaat ze gewoon 10 nieuwe zachte kleurige handdoeken, shampoo, tandpasta, een fles rosé en 5 paar herensokken (maat 42) kopen. En vanmiddag gaat ze heerlijk koffiekletsen met een hoogzwangere vriendin. Mocht ze iemand tegenkomen met een hulpkreet in verschillende talen op papier, zal ze met zekerheid een schuldige blik geven. Misschien zelfs wat centen.
Zeker is: soms snakt Tany Minoek! gewoon naar FC De Kampioenen. Naar de tijd dat niets spontaan ging bloeden. Toen ze nog geen mea-culpa-stigma had.

Praag - 17/08/08

Kampa

Pinguins zijn geen kunst
al kleuren ze de Moldau
licht en geel.

Toeristen stromen in bootjes toe
vanaf een brug die net niet naar
beneden stort.

Een rode poedel knikt goedkeurend toe:
"Zakken! Zakken! Ik vul zakken.

Een lul die schuift
schuift ons weer goed."