ZOMERZAND: DAG 23

Vandaag kwam ik terecht in een heus hindernissenparcours. Een vriendin had dit niet speciaal voor mij geregeld, maar ze vond wel dat ik me door een tafel in de gang moest wringen om tot in haar huis te komen. Niet eenmaal, maar andermaal. Meer zelfs. Ook de rit in de auto verliep behoorlijk op de fijne bank der niet-elegantie. Omdat het slot van de deur van de passagier kapot was, moest ik over handrem en versnellingspook door. 'Echt iets voor jou,' zei ze. Terwijl ik in haar camera keek.

Het meisje denkt heel soms terug met heel veel heimwee aan de tijd waarin ze nog een elastiekje was. Soepel legde ze haar benen in de nek en kroop gedegen door het oog van de naald. Soms vreesde ze wel het knappen van het lijf tijdens al dat rekken en veren. Het kapot springen in de ruimte. Om zich dan op handen en voeten bij elkaar te rapen. Dat heeft ze nooit moeten ervaren. En dat is dan weer een geluk. Stuk is stuk. Zeker voor een elastiek.

Zal ik dit nog doen? Hoogstwaarschijnlijk wel. Auto's met kapotte sloten zijn me niet vreemd. Al komen ze steeds minder voor. 

Meer info over deze rubriek? Klik hier.