Vandaag daagde ik mezelf uit om niet te vergeten het oud papier buiten te zetten. Wat een slappe uitdaging, zal de lezer denken. En wellicht is dat ook zo. Ware het niet dat Tine al een paar maanden vergeten was om het papier buiten te zetten. In mijn stad neemt de vuilnisdienst slechts één keer per maand papier mee. De stapel werd niet meer te overzien.
Het meisje houdt van papier. Om te ruiken. Om te aaien. Om te vullen. Om te lezen. Maar eenmaal opgestapeld in hoopjes, papieren zakken en dozen is het niet meer om aan te zien. Zielige treurende tenen van een boom die woest om het bekken van het meisje groeien. Tot ze niet meer kan bewegen. Tot ze niet meer de deur uit kan op avontuur. Drie vierde van dat papier heeft ze trouwens niet eens gelezen omdat het ongevraagd in de brievenbus sloop. Of als verpakking van iets diende dat heel snel moest worden gegeten.
Het meisje gruwt van het woud van oud papier.
Ga ik dit nog doen? Ik zal proberen het papier niet meer te vergeten. Of dingen eerder weg te gooien in plaats van het weken op de keukentafel te laten slingeren. Proberen. Beloven kan ik niet.
Meer info over deze rubriek? Klik hier.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Geachte, Toen ik inmiddels meer dan twee jaar geleden in uw stad kwam wonen, had ik lak aan wat vrienden en familieleden van Menen dach... -
Het is fijn om vrienden te hebben die nog willen vieren in het leven. Zo had ik laatst twee verjaardagsfeestjes waarop ik ongegeneerd op de ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten