PS1

Ooit (3)

Ooit geloofde ik dat verliefd zijn échte vlammen kon veroorzaken.

Het was een heerlijke dag in mijn studententijd. Ik fietste in de zon op een fietspad naast tramsporen naar Ledeberg, waar ik toen woonde. Op mijn twee wielen bedacht ik dat er misschien wel liefde in de lucht hing. Waar ik dat vandaan haalde, zal ik nooit weten. Ik bedacht het meestal zonder reden. In elk geval: ik zong. In die jaren zong ik meer op mijn pedalen dan ik fietste...

Ik zong 'Fire' van The Pointer Sisters. Ik was alleen maar zong zelf voor drie. Op het moment dat ik zong: "When we kiss, ooh fire!" flitste er opeens - echt waar! - een gigantische vlam uit een trampaal. Ik schrok me een hoedje en durfde een volle minuut niet meer te zingen.

Volledig van de kaart, stapte ik in Ledeberg van mijn fietsje. Op tafel had mijn huisgenote een postpakket gezet. Ik maakte het open en vond in het pakket een boek van een jongen (waar ik stiekem verliefd op was) met daarin de mededeling dat ik het boek wel even mocht lenen. Omdat ik dacht dat ik die dag heerser was van vuur en vlam, bedacht ik dat het zijn hart was in die doos. Het mijne klopte toen in elk geval voor drie.

Glimmend tilde ik het uit de doos en alles in die stilte zong.

Maar zijn hart zweeg uiteindelijk oorverdovend luid.

En het boek kreeg ik niet eens uitgelezen.

ziet droombeelden (1)

* 09/07/11 - op een parking van een gesloten warenhuis: een konijn.

Aan z'n linkeroor staat een mini-rok. Aan z'n rechtoor staat een schepnet. Hij springt van links naar rechts. Hij wordt niet gevangen.

* 09/07/11 - aan de kassa van een open warenhuis: een cassière.

Ze kleurt helemaal rood en wordt heel onhandig als ze voor het eerst in haar vakantiejob-periode in de microfoon moet vragen naar de verantwoordelijke van groenten en fruit. Het is net stervensdruk in de winkel. Ze sterft een klein beetje. En dat allemaal om een bakje paddestoelen.

* 09/07/11 - aan de leieboorden: een brug die er niet is.

Op het moment dat je een brug verwacht, gaapt een gat. Je denkt: paniek! Hoe raak ik in godsnaam aan de overkant? Ik heb geen zwembrevet.

* 09/07/11 - aan de leieboorden: een noodbrug.

Eerst denk je aan een kunstwerk: een installatie met verborgen camera. Of een flauwe grap. Eens halverwege zakt de brug misschien wel door. Maar je ziet een fietser van aan de andere kant de brug opkomen met de fiets aan z'n hand. Je bestijgt een ijzeren brug die zwaar genoeg is om je belachelijke angst te dragen.

* 09/07/11 - in een bijzonder sfeervol café: een bloempotscherf.

Aan een tafel waar er gezellig gekeuveld werd, valt eensklaps een scherf bloempot op tafel. Het gesprek valt stil. Iedereen denkt in de eerste plaats aan een wonder, maar zegt: "De scherf zat vast al los en viel zomaar." Terwijl iedereen denkt: "Misschien dan toch een wonder."

* 09/07/11 - voor datzelfde bijzonder sfeervol café: een groene onderbroek.

In de straat hangen wasdraden van de ene kant van de straat naar de overkant. Aan de wasdraden hangen kledingstukken en schoenen. Een onderbroek kleurt opvallend groen. Het lijkt bijna je maat. Maar ze hangt te hoog om te grijpen.

* 09/07/11 - aan de leieboorden: een enkeling!

Een vrouw met de handen in de nek. De anderen kijken naar haar. Ze geeft als enige van een hele groep met dit gebaar toe dat ze wel eens dronkenschap veinst om niet te hoeven vrijen.

* 09/07/11 - aan de leieboorden: drama!

Er zijn oranje vestjes. Er zijn blauwe vestjes. Er zijn fluo-jasjes. Jij draagt een oranje jasje en bent gevangene. Je wordt bijna doodgeschoten door de blauwe jasjes. Dit drama maakt mensen aan het lachen tot het woord 'verkrachting' valt.

* 09/07/11 - aan een skatebowl: luchtfiets.

Halsbrekende toeren op een fietsje dat zo licht is dat het lijkt te vliegen. Als het ook werkelijk begint te vliegen: open mond!

* 09/07/11 - in een park: een rode koning.

Op zijn paard. Meer niet.

* 09/07/11 - in een park: een muggenbergrit.

In de lichtstraal van een spot, klimmen de muggen de lippen van dragqueen Tina C op. Haar parodie van 'Purple Rain' is trouwens hilarisch.

* 10/07/11 - in een park: ballonmannen.

Drie grote ballen rollen onze richting uit. Als je goed kijkt, bestaat elke bal uit meer dan honderd ballonnen. De ballonnen worden doorprikt en uit elke bal komt een volwassen man. Stralend.

* 10/07/11 - aan een noodbrug: bakvis met ballen.

Van de noodbrug komt een bakvis mét fiets gestormd. Ze vraagt de weg naar een plaatselijke fuifzaal. Ondertussen krijgt ze telefoon van de jongen waarmee ze klaarblijkelijk een afspraak had. Aan het gesprek te horen, zit hij inmiddels op een andere plek. Het meisje begint hem uiterst beleefd uit te schelden. Zo'n volwassenheid had je nooit achter zo'n meisje gezocht. Jij laat nog steeds met je voeten spelen: en zij weet al zoveel beter.

* 10/07/11 - aan een plein: huishoudelijk geweld.

In elk koppel vallen er woorden. Maar dit lijkt meer. Hij grijpt haar bij de polsen. Ze gilt. Hij sleurt haar mee. Ze heeft pijn. Je moet de confrontatie aangaan: durf je of niet? Je komt niet tussenbeide. Durft dus niet. Je zit met telefoon in de handen om de politie te bellen. In plaats daarvan volg je hen met de auto. SubtieL Als je thuis bent, zit het je niet lekker: via een melding voel je je minder schuldig.

* 10/07/11 - in de keuken: vijf naaktslakken.

Als je niet goed uitkijkt, glij je over hun slijmspoor uit.

* 10/07/11 - in je glas: nooit-meer-slapen.

* 10/07/11 - in een foto-tentoonstelling: twee keer bijna je vader.

Als je goed om je heen kijkt, zie je meer dan het gebeurde...

Oerbezoek

we zoeken de boom op,

die eens geveld een takje

met veel vruchten leek

we herschikken de bloesems

we kammen wortels glad

alsof we dit al jaren doen

zij geeft een verdwaalde roos een thuis

terwijl ik onverwacht met blote voet

in aarde zink die losser blijkt te zijn

als wij - wij samen - samen zijn

Droom 16

Tine Moniek sliep vannacht in een hotel waar

iedereen wakker werd met een scheef gebit.

Behalve zijzelf. O, ironie der orthodontie!

stelt paal en perk (1)

Ik leef op voet van oorlog met die dames in het warenhuis die je van alles in de mond willen proppen of in je mandje willen droppen, alsof ik maar een voedselcontainer ben. Natuurlijk verkies ik lekkere jam boven droog brood. Maar ik hoef geen twee potten en een gratis pot daarboven op. Ook worstjes zijn wel lekker, maar mijn mond staat soms op kaas. Jonge. Geen nieuwe soort die volgende maand niet meer zal bestaan. Al gezien? Tegenwoordig doet men in werkelijk alles mozzarella en zongedroogde tomaat. Het is nu nog wachten op de eerste douchegel in die smaak.

Mevrouw, als u me aanspreekt, doe het dan beleefd. En als ik zeg: "Nee, bedankt", wees dan blij dat ik niet van het gulzige soort ben. Zo'n kraampje is in een fractie van een halve seconde leeggevreten. Maar U bekijkt me alsof ik onbeschoft ben terwijl U het was die ongevraagd op mijn vertrouwde winkelpad kwam.

Maar het ergste zijn die dames en heren die voor een warenhuis op wacht gaan staan. Met één of ander te mijden abonnement. Of erger nog: kaartjes, pleisters en balpennen. Ze kleven verontwaardiging op mijn lijf omdat ik bijvoorbeeld geen €6 wil betalen voor een heel ziek kindje. Natuurlijk is een open ruggetje heel erg. Maar ik kom gewoon mijn boodschappen doen. Voor €6 koop ik bijna nog drie broden. Die optelsom is zeker handig eens halverwege de maand. En als je dan uit de winkel komt, wijzen ze je na. Je zou op je broden kunnen wijzen, maar die kocht je natuurlijk niet. Nee, je kocht jezelf een schuldgevoel, dat je nog zal voelen bij een volgende warenhuisbezoek.

Bijna hoop je op een woordeloze bedelaar zonder vaste prijs. Een paar muntjes zouden je al lichter maken. Op zo'n moment vind je er natuurlijk geen en je gaat vloekend heen.

Slappe Sla

Op dagen zoals vandaag slakt Tine Moniek sloom aan.

De oorsprong van dat 'aanslakken' is vooreerst te vinden in de sloomheid waarin ze zich graag wentelt op een vrije dag in bijvoorbeeld mei. Ook zit de periode van het jaar er voor iets tussen. De prelude op de zomervakantie is voor haar (en veel collega's) een tijd vol spanning en ontlading: examenvoorstellingen rekken de concentratie vaak uit tot slobberende elastiekjes... en het hart slaat deze dagen zo vaak achterover (van schrik of van ontroering) dat het zware overuren klopt. In elk geval: Tine Moniek hoeft zich niet te excuseren voor haar slome-slak-toestand. Het enige wat ze wél moet doen, is ervoor zorgen dat ze geen schrikwekkende naaktslak wordt. Dat verdienen ogen en vooral blote voeten niet zomaar aan te treffen op de keukenvloer. Daarom wikkelt ze zich op zulke dagen in slappe sla als slagroom. En sla is in dit geval een monkelend blaadje, een kropje traan of sliertje droomkoek.

Zoals de gedachte aan een achtjarig meisje dat onlangs hardop zei: "Ik heb geen borstjes, juf. Dat is enkel vet." Terwijl ze de bandjes van haar topje aaide. Of het kijken naar de hummeltjes kat die door de kamer dwarrelen als een Santa Maria op de woeste baren. Een kleintje. Of het denkbeeldig eten van taart, omdat je dan tenminste nog een smaak kan bedenken waarvan je achterover valt. Er is zoveel om zachtjes in te baden. Een zoen. Een zucht. Een zon. Er is een hoofd dat brandt. Er is een droom die langzaam knispert. Het geluid van de was die tuimelt. Het getingel van een fles op de machine. Het gras dat onder wasknijpers ritselt. Verlangen naar verse lakens en het voelen van die versheid. De geur van rozen op de huid. En de drang naar zout. Wild en bijtend zout. Om zich niet langer slome slak in slappe sla te voelen.