(Dit bericht is gericht aan wie het vindt.
Wie het vindt mag niet teveel verwachten.)
Er was een vogel. Hij is gevlogen.
Hij zat er wel maar wist het niet.
Verdween omdat ze hem er zelf uit liet.
Jammer. Niet erg. Geen ramp.
En zeker niet het einde van de wereld.
Er was een strand. Het is gebleven.
Het lag er zo rustig onbedachtzaam bij.
Net zoals ze zelf de hele tijd wou zijn.
Adem in. Adem uit. Adem in en uit.
En dat ze niet alleen, was een tweede.
Maar niet hij. Hem niet.
Zij en ik die uit haar steeg.
Dansen doen we beide.
Golf voor golf en als de zee.
'Take this waltz, take this waltz
Take its broken waist in your hand!'
En als je wil, kom er dan bij.
We dansen je eb. We dansen je vloed.
Niemand die zo gek getijden nadoet.
'Take this waltz, take this waltz
With its I'll never forget you.'
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
TINE ZIET (522): Bruxelles, ma belle
Toen ik mijn vrienden vertelde dat ik deze vakantie op reis zou gaan naar Brussel, kreeg ik een paar vreemde blikken. Ik vertelde erbij dat ...
-
Nu het bekend is, dat ik uit te nodigen ben om te komen meedraaien op de werkvloer, krijg ik natuurlijk aanvragen. Wat de bedoeling is. Zo n...
-
Tany Minoek! liet zich dit weekend onderdompelen in het lentegroen poëziefestival * zaoem * en weet ineens geen klanken meer. Een dik jaar ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten