TINE ZIET (512): Tien

Toevallig werd ik er afgelopen week aan herinnerd dat ik inmiddels tien jaar elke week een stukje schrijf in deze krant. Het is best confronterend dat ik al zo lang in mij laat kijken. Hoe oppervlakkig, naïef of moraliserend ik ook mag lijken: elke huis- tuin- en keukenpsycholoog zal het beamen: ik geef me in die wekelijkse kolom bloter dan ik wil. Wie dat wil, kan een persoonlijkheidsanalyse opmaken die best wel eens kan kloppen. Of niet natuurlijk. Niet iedereen heeft het buikgevoel van een gedegen analist.

 Ik bedacht dat er in die tien jaar tijd heel wat aan mij is veranderd: dat ik mondiger en assertiever ben geworden bijvoorbeeld. Ook mijn kleerkast is serieus aangepakt. Zo is er een aparte afdeling ‘wandelkledij’ en ‘optreedoutfits’. In deze column ben ik zo op zich niet zoveel geëvolueerd denk ik dan. Ik had wat pittiger kunnen worden. Ik had meer tegen schenen kunnen schoppen. Ik had scherper uit de hoek kunnen komen. Ik ben meestal wollig en werk toe naar dat typische punt.

 Toch word ik nog steeds ‘ontdekt’. Onlangs hadden de jongste leerlingen mijn hoofd uit de krant geknipt. “Je stond in de krant!” zeiden ze alsof ik een rolletje had gespeeld in hun favoriete tv-programma. Ik had ze in die waan kunnen laten, maar ik bekende dat ik dat elke week doe. Dat ik soms ook over mijn leerlingen schrijf. “Als je ooit eens over mij schrijft, maak je mijn oma blij!” zei iemand. Bij deze. Ergens zit nu een oma te glunderen. Bij een doordeweekse column met daarboven een hoofd van iemand die dus al tien jaar kleine stukjes van zichzelf ontbloot.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 12/02/26)