Omdat afgelopen dagen nogal intens waren, had ik ervoor gekozen om oudjaar in mijn eentje te vieren. In Oostende. Ik had een appartement gehuurd en had net een eerste glaasje cava op toen ik besloot om nog een wandeling te maken. Want uitwaaien, daar kwam ik voor. In Oostende neem ik altijd een beetje dezelfde routes.
In de Langestraat was de opname van ‘De Tijdloze’ bezig. Ik
bleef er niet voor stilstaan, maar toen werd ik opeens aangesproken door een
galante man op leeftijd die met mij wou dansen op ‘Mia’ van Gorki. Lachend nam
ik zijn aanbod aan. De jeugd om ons heen spotte een beetje, maar toen dansten
we dus. Het duurde een tijdje voor ik door had dat het dansje op het scherm
verscheen en dat het dus ook werd uitgezonden op de TV; Een beetje van mijn
melk, gaf ik de man een kus en bedankte hem en vertrok dus voor het einde van
de dans. Richting dijk.
Ik lachte van oor tot oor en bedacht dat ik die man
misschien wel gelukkig had gemaakt. Eenmaal op de dijk kreeg ik al berichten
van mensen die me hadden herkend. Later kon ik de beelden herbekijken. Het was
een mooi ontroerend dansje. Maar toen ik dus uit het camerabeeld was verdwenen,
pakte de man al een andere vrouw vast. Wat voor mij bijzonder was geweest, was
voor hem eentje in de rij. En dat ik de nationale televisie haalde, terwijl ik
met rust wilde worden gelaten, is natuurlijk ook weer iets. Later toen het
middernacht was, betrapte ik mezelf op tranen. Staand tussen een uitgelaten
meute voor het indrukwekkend vuurwerk. Gelukkig werd ik daar niet gespot.
(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 07/01/26)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten