Dat het zo niet hoort dat is een feit.
Naast dat feit ligt het verlangen neer.
Kwispelt aardig met z'n staart en meer.
Zo drinken we vaak te veel wijn.
Zo maken we weer ons hoofd te week.
Voor wie niet voelt de grom, de hap:
het is nooit genoeg te nemen wat zich
op een blad, een mond, een hart, iets anders
aanbiedt als een ding dat meer dan wat er is
en wat er komt te schenken heeft, te slaan.
Dat het is zoals het is en almaar went.
Dat wennen maar niet went, dat hoort erbij.
Het verlangen bijt zich door de waanzin voort.
-
Nu het bekend is, dat ik uit te nodigen ben om te komen meedraaien op de werkvloer, krijg ik natuurlijk aanvragen. Wat de bedoeling is. Zo n... -
Tany Minoek! liet zich dit weekend onderdompelen in het lentegroen poëziefestival * zaoem * en weet ineens geen klanken meer. Een dik jaar ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten