En dan lees je jezelf.
In een wolk. Of een boom.
Als je erop let.
Zelfs het donker is je adem.
Je kijkt in elk blad je blik.
Die vogel uit je hoofd fluit wat je denkt.
Woorden van een ander raken jou het best.
Alles anders als je uit je lichaam stapt.
De tijd opeens als open ruimte proeft.
En jij te nietig voor een naam als Ik.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Geachte, Toen ik inmiddels meer dan twee jaar geleden in uw stad kwam wonen, had ik lak aan wat vrienden en familieleden van Menen dach... -
Het is fijn om vrienden te hebben die nog willen vieren in het leven. Zo had ik laatst twee verjaardagsfeestjes waarop ik ongegeneerd op de ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten