En dan lees je jezelf.
In een wolk. Of een boom.
Als je erop let.
Zelfs het donker is je adem.
Je kijkt in elk blad je blik.
Die vogel uit je hoofd fluit wat je denkt.
Woorden van een ander raken jou het best.
Alles anders als je uit je lichaam stapt.
De tijd opeens als open ruimte proeft.
En jij te nietig voor een naam als Ik.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Tany Minoek! liet zich dit weekend onderdompelen in het lentegroen poëziefestival * zaoem * en weet ineens geen klanken meer. Een dik jaar ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
-
Sinds kort bewandel ik een nieuw pad. Ik ga uitvaarten voor in aula’s. Niet als uitdaging maar voor écht. Naast mijn job als juf. Voor sommi...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten