de duiven bij de kerktoren.
Er wordt gemijmerd over de tijd
waarin er minder huizen stonden.
In de verte draaien wieken
op de wind die takken ritselt
en pluisjes opstijgen doet.
Er is stilte. Er is rust.
Een lantaarn werpt zijn blik op slapen.
Er zijn buren die zwaaien,
er zijn er ook die praten.
Anderen knikken zacht;
Ergens blaft een hond. Of vier.
Ergens wordt onkruid niet gewied.
Er wordt gehuppeld naar een spel.
Of nee. Toch liever niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten