TINE ZIET (83): Wol

De eerste keer dat ik na de warme weken weer een wollen trui uit de kast pak, voelt altijd een beetje als verraad. Geef ik de zomer nu echt op? Is het niet overdreven? De winter is nog lang niet daar. De herfst is nog maar verschenen. Toch voelt die trui zo goed. De koude rillingen zijn gestopt en mijn kippenvel is volledig verdwenen. Is het laf de blote armen zo snel op te geven? Er zit trouwens nog zoveel tussen bloot en wol. Er is nog katoen. Er is nog polyester. Ook is er nog verwarming die nog niet eens de eerste warmte schenkt. Wol voelt zo echt. Zo hecht. Terwijl ik het vroeger maar vond jeuken. Al moet ik bekennen dat ik het model of de kleur van een gebreide trui vaak verschrikkelijk vond en misschien daarom spontaan begon te krabben als dat ding over mijn neus gezakt was.

Hoe verschrikkelijk waren die truien niet waarin je neus bleef haken, alsof je ineens een exemplaar van tante Sidonia gekregen had. Een kapstok als het ware. Of de kraag net iets te smal voor de kruin van je hoofd. Elke opluchting dat het toch lukte, voelde toch een beetje als een geboorte. De geur van mottenbollen schuurde ruw tegen de huid.

Ik overdrijf. Natuurlijk. Ook al nam ik afgelopen week, mijn eerste wollen trui weer gretig uit de kast. Een blauwe zonder kraag. Met knopen. Ik voel nu al dat we beste vrienden zullen worden en dat het me zo zal spijten als de sproeten op mijn armen weer naar buiten willen kijken. Zover zijn we nog een tijdje niet. Laat me nu voorlopig maar de wol omarmen en me op mijn eigen manier verwarmen.  Niet te kwistig en zonder veel te blaten. Lang leve de angora’s, de geiten, de lama’s en de schapen!

(verschenen als column in de extra De Weekbode / De Leie op 15/09/17)