Mijn fantasie wordt wakker op een matras in water.
Rondom mij: de stikdonkere oceaan van eeuwige slaap.
Boven mij: het aanhoudend getik van druppels op een raam.
Straks overspoelt een zondvloed mijn voeten en meer.
Tijd om me om te draaien.
Spartelen doe ik straks wel.
Eerst nog even op gedachten drijven.
Verdrinken doe ik al heel mijn wakker leven.
Ik heb zin in taart.
Eén stukje taart.
Hemelse zachte taart.
Eén stukje maar.
Iemand deed me watertanden...
Iemand gaf de wereld een jaar om gelukkig te besteden.
Maar voorlopig ga ik nog niet naar beneden.
Drijven maakt me blijer dan me aan de diepte te moeten geven.
Tweeënvijftig weken om reikhalzend met open armen te overleven.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Tany Minoek! liet zich dit weekend onderdompelen in het lentegroen poëziefestival * zaoem * en weet ineens geen klanken meer. Een dik jaar ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
-
Sinds kort bewandel ik een nieuw pad. Ik ga uitvaarten voor in aula’s. Niet als uitdaging maar voor écht. Naast mijn job als juf. Voor sommi...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten