En jawel! Gisteren wou Tany Minoek! dat ze andere ogen had om door te kijken. Hoewel ze best wel eens vindt: "Zonder die was ik nog kleiner."
Het gebeurde dat ze in een fractie van een seconde oog in oog stond met een dwaler. "Ken jij mij misschien?" Want op die manier werd ze bekeken.
De dwaler schaamde zich niet en antwoordde: "Nee, ik maak alleen een beetje vlug contact." In een gesprek met veel te veel moedeloze woorden bedacht ze: "Niet mijn ogen. Je krijgt mijn oren." Ze draaide naar binnen, hij zocht maar kon niet meer vinden. Hoe hij ook probeerde. Meestal in de ruit. Ze wou haar ogen niet meer laten zien.
Soms verdienen dwalers zelfs geen blik. Het klinkt wat vreemd, want ook Tany lijkt vaak te dwalen. Dwalers zijn te veel op zoek om écht te zien. Bij de stop voor de hare mochten ze uit hun schuif. Hadden ze maar nooit gekeken...
"Liefde doet pijn," hoorde ze een tel later. Een veertienjarig meisje gaf haar vriendje per sms de bons en smalend zei ze tot haar vriendin wat ze er eigenlijk zelf van vond. Tany knipperde toen de trein naar huis vertrok.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
-
Nu het bekend is, dat ik uit te nodigen ben om te komen meedraaien op de werkvloer, krijg ik natuurlijk aanvragen. Wat de bedoeling is. Zo n... -
Tany Minoek! liet zich dit weekend onderdompelen in het lentegroen poëziefestival * zaoem * en weet ineens geen klanken meer. Een dik jaar ...
-
Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een ...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten