TINE ZIET (507): Gespot

Omdat afgelopen dagen nogal intens waren, had ik ervoor gekozen om oudjaar in mijn eentje te vieren. In Oostende. Ik had een appartement gehuurd en had net een eerste glaasje cava op toen ik besloot om nog een wandeling te maken. Want uitwaaien, daar kwam ik voor. In Oostende neem ik altijd een beetje dezelfde routes.

In de Langestraat was de opname van ‘De Tijdloze’ bezig. Ik bleef er niet voor stilstaan, maar toen werd ik opeens aangesproken door een galante man op leeftijd die met mij wou dansen op ‘Mia’ van Gorki. Lachend nam ik zijn aanbod aan. De jeugd om ons heen spotte een beetje, maar toen dansten we dus. Het duurde een tijdje voor ik door had dat het dansje op het scherm verscheen en dat het dus ook werd uitgezonden op de TV; Een beetje van mijn melk, gaf ik de man een kus en bedankte hem en vertrok dus voor het einde van de dans. Richting dijk.

Ik lachte van oor tot oor en bedacht dat ik die man misschien wel gelukkig had gemaakt. Eenmaal op de dijk kreeg ik al berichten van mensen die me hadden herkend. Later kon ik de beelden herbekijken. Het was een mooi ontroerend dansje. Maar toen ik dus uit het camerabeeld was verdwenen, pakte de man al een andere vrouw vast. Wat voor mij bijzonder was geweest, was voor hem eentje in de rij. En dat ik de nationale televisie haalde, terwijl ik met rust wilde worden gelaten, is natuurlijk ook weer iets. Later toen het middernacht was, betrapte ik mezelf op tranen. Staand tussen een uitgelaten meute voor het indrukwekkend vuurwerk. Gelukkig werd ik daar niet gespot.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 07/01/26)

TINE ZIET (506): Generatie Y

Zaterdag stond ik oog in oog met de grootste ramp in mijn leven: mijn computer leek ineens helemaal kapot. De moed zonk me helemaal in de schoenen. Met drie uitvaarten, twee zelfgeschreven toneelstukken en een toneelbewerking en in volle voorbereiding van de biechtstoelact voor Reckebilck café, leek ik alles ineens kwijt te zijn. Want drives, clouds en back-ups? Hoe zit dat ook weer? En heb je daar dan geen andere computer voor nodig, die ik niet heb?

Gelukkig werd ik geholpen door een vriend die ICT’er is. Ik heb amper anderhalf uurtje moeten zweten, schat ik. Blijkbaar was er iets misgegaan met updates. “En nu, alles opslaan!” zei hij. En terwijl ik “Jaja” zei, was ik alweer eigenwijs niet aan het bewaren.

Hoe komt het toch dat ik herinneringen wil en kan bewaren? Dat ik lijstjes van toneelstukken, boeken, series, films, expo’s, concerten,… verzamel? Maar dat ik mijn eigen documenten nog steeds niet op de beste manier op sla? We zijn het niet geleerd, bedenk ik dan. Voor mijn zijn clouds, heerlijke wolken om naar te kijken. In mijn informatica-lessen ging het over plotters en moesten we autootjes laten rijden. Alles wat daarna kwam, is door zelfstudie. Geen automatische updates. Wat misschien dan ook weer een goede zaak is, gezien mijn geblokkeerde laptop.

Ben ik de enige? Wellicht niet. We waren met een hele generatie. Generaties nitwits. Het is een magere troost dat er ook een andere generatie is, die ons uit de nood kan helpen of niet. Hierbij een boodschap van algemeen nut, maar vooral voor mezelf: “Sla in dit nieuwe jaar massaal op!”

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 31/12/25)

TINE ZIET (505): Hohoho

In een overvloed van kersttruien, feestelijke promoties en kadootjes, ben ik tot de ontdekking gekomen dat het voor mij dit jaar niet hoeft. Misschien ligt het aan het feit dat ik niet het gevoel heb dat het winter is. Kerst is toch haardvuur en sneeuw? Nieuwjaar is toch een dampende lucht uit je mond als je ’s nachts naar huis  waggelt? Wat is de zin van glühwein als je handen niet eens écht koud hebben? Daarom pleit ik op de allerlaatste valreep voor een uitstel van de jaarwisseling.

De kerstvakantie en vrije dagen mogen blijven. Onze agenda is daar nu op ingesteld. Kunnen we niet afspreken – al zullen sommige ministers hier absoluut bij steigeren – dat we over een maand nog eens een week afspreken om rond de kerstboom te zitten?

Het moge duidelijk zijn: niet alleen leerkrachten en kinderen maar werkelijk iedereen! Is het niet in het belang van elke mens om toch wat meer te kunnen ontspannen? Werkt dat niet helend voor elk mentaal welzijn?  Doen die dagen trouwens niet meer kopen? Meer investeren in familietijd? Zomaar een weekje oplaadtijd extra.  Verplicht stilstaan. Zelfs bakkers, traiteurs,… Iedereen mag er van mijn part even uit. Hamstervoorraad wegwerken. Met een gebakken ei, kan het ook.

Mijn wensballon zal snel doorprikt worden. Mensen moeten blijvend geholpen worden.  Koeien moeten nu eenmaal hun melk kwijt. Nog minder lestijd om die dekselse einddoelen te bereiken?  Er was een tijd waarin we in grotten leefden. Er was nog geen kerstman in ons midden en geluk was nog onbestaand maar er was gezelligheid. Samen dicht bij vonkend vuur. 

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 24/12/25)

TINE ZIET (504): Studiedag

Vorige week troepten alle leerkrachten muziek en woord uit het deeltijds kunstonderwijs uit West-Vlaanderen samen in Kortrijk voor de pedagogische studiedag.  Het was een drukte van jewelste. Terwijl ik vroeger een beetje onzeker werd van deze dagen, bevind ik me de laatste jaren in een soort flow die zegt: “Laat maar komen!” Het is opeens stukken aangenamer om collega’s uit andere scholen tegen te komen.  Misschien omdat ik niet voel dat ik me moet bewijzen tussen die collega’s. Of wellicht omdat ik mezelf stukken prettiger vind zoals ik nu ben.

Ik volgde een workshop over stand-up comedy en mocht daarna ook nog luisteren naar een tovenaar van licht, die onder andere de muziekshows van Pommelien Thijs in het licht zet. Niet dat ik die specifieke ambitie heb, maar wat boeiend om gepassioneerde mensen over hun vak bezig te horen! Ik wens het iedereen toe: je werk met passie kunnen doen. Het werkt enorm aanstekelijk.

En daarom alleen al was mijn pedagogische studiedag een succes. Soms heb je aan de energie van anderen genoeg om zelf op te laden. Het omgekeerde is ook het geval. Zet een paar zwartkijkers samen en ook dit zet aan tot een samenzwering van geklaag. Het had ook zo’n studiedag kunnen worden. Positiviteit opslorpen, doet het ook uitstralen.

Enkele vriendinnen gebruiken de term ‘zuigtabletten’ als het om energievretende vriendschap gaat en ‘bruistabletjes’ over vrienden die aanstekelijk zijn. Leve de bruis! Leve de energie!

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 18/12/25)

TINE ZIET (503): Hoede

Afgelopen week mocht ik weer ervaren dat ik na al die jaren nog steeds bang ben van Sinterklaas en zijn knecht. Toen ik nietsvermoedend een warenhuis in wandelde, zag ik ze bij de groenten- en fruitafdeling staan om daar klanten op te wachten. Ik merkte dat ik treuzelde en dat ik hun richting toch probeerde te ontwijken. Als waren ze een politiecontrolepost. Ik voelde een opluchting door me heen gaan, toen ik constateerde dat ze me niet hadden aangesproken. Mijn blos kon onderhuids blijven. Mijn ongemak slikte ik door bij de schappen met de schoonheidsproducten. Wat bezielt een zesenveertigjarige vrouw dat ze nog altijd knikkende knietjes krijgt van dit duo?

Bij nader inzien heb ik het ook met clowns, mascottes van parken en agenten. Zelfs als ik de persoon onder vermomming ken. Niet dat ik enige verwantschap zie in deze specifieke voorbeelden. Gaat het om ontzag? Of pure schrik? De lijn is dunnetjes. Deze zomer mocht ik ervaren dat ik het ook heb met helden: ik kan echt nog dichtklappen als ze in mijn buurt komen. Maar evengoed bij mensen die ik ten alle koste wil negeren omdat ze me een onbehaaglijk gevoel bezorgen. Want die zijn er natuurlijk ook.

Ik mag dan wel erg cool lijken en grote mond hebben op een podium, ik word toch een klein meisje als ik geconfronteerd word met dergelijke ontmoetingen. Op zich is dat niet erg. Het maakt me in eerste plaats nederig en bewust van de onvolmaaktheden in mijn eigenste leven.  Daarenboven houdt het me behoedzaam als men mij negeert. Ben ik dan een held? Of een geest?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 11/12/25)

TINE ZIET (502): Relaxerend

Deze dagen verlopen nog wat hectischer dan anders. Iets met hooi en vorken. Van hot naar her. Van deadline naar deadline. Het kleinste beetje pech kan alles in de war sturen. Natuurlijk is het op zo’n moment dat een fles massageolie na het schoonmaken – o ironie - besluit om te vallen en zich in een hele nacht over de slaapkamervloer te verspreiden. Als ik wakker word, ben ik wellicht zoals veel mensen nog niet meteen bij de pinken. Dus toen ik bemerkte dat ik in iets getrapt had, wist ik nog niet onmiddellijk wat het was. Het gevolg is natuurlijk dat de massageolie met kokosgeur via mijn pantoffels ook nog eens verspreid werd over mijn trap en keukenvloer. Water, dweil en allesreiniger bleken niet genoeg.  Olie is nu eenmaal hardnekkig. Gekocht om me ooit eens in gezelschap te ontspannen, zorgde dit onverwacht voor een grote brok spanning en slipgevaar. Mijn agenda had geen opening voor dergelijk slippertje.

Toen ik enkele uren later op een feest met alleen maar vrouwen was, vroeg ik enkele dames advies. Elke vrouw had haar advies. Sodazout. Azijn. Afwasmiddel. Iemand suggereerde dat ik nu wel een andere vloer moest leggen. Dus ik ben er nog even zoet mee. Maanden wellicht. Terwijl ik dit schrijf krijg ik de tip om kattenbakvulling te gebruiken. Feit is dat ik op dit eigenste ogenblik meer dan ooit een massage kan gebruiken. Net nu ik dus zonder olie zit, rest me maar één mogelijkheid: zou mijn lichaam laten rollen ook werken?

Al zal rollen van een trap waarschijnlijk niet echt relaxerend zijn.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 04/12/25)

 

TINE ZIET (501): Storend

Huiskamerconcerten zijn als het ware kleine cadeautjes. Zeker als ze in  vertrouwd huis plaatsvinden.  Zondagnamiddag zat ik met een klein groepje mensen te luisteren naar een hele mooie hommage aan Joni Mitchell.  De zangeres had een dijk van een stem en de twee muzikanten die haar begeleidden vulden haar goed aan. Helaas zat er ook in die huiskamer iemand die teveel Irish Coffees op had. Of zo.  Hij was al opgevallen in zijn mondig zijn. Toen hij ook nog eens in slaap viel en zo zijn eigen glas wijn op de houten vloer zag plenzen, op een van de mooiste nummers, begon mijn verdraagzaamheid te sputteren. Zeker toen hij met veel misbaar en veel geluid de vlek wou deppen met een dweil en een doek. Om eerlijk te zijn, had deze persoon zelfs in een concertzaal voor ergernis gezorgd. Maar omdat hij nu in de gezelligheid en de knusheid van een woonkamer zat, viel hij natuurlijk nog meer op. Zeker toen hij  even later de inhoud van zijn tas begon te controleren. Inclusief rinkelende sleutelbos.

Sommige mensen ergeren gewoon. Ze kunnen er weinig aan doen. Maar deze man was van een ander kaliber. Naast het gewoon luidop praten met zijn buurman en het constant opmerkingen geven, verstoorde hij ook de intimiteit van het concert door doodgewoon ongegeneerd luidruchtig te zijn.

Soms lijkt het me heerlijk om zo schaamteloos door het leven te hobbelen. In dit geval weet ik het niet. Hoe kan je nu niet doorhebben dat je een storende factor bent? Als ik het ooit ben, maal me dan maar fijn.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 27/11/25)