TINE ZIET (513): Kist der Herinneringen

Afgelopen week had ik uitgebreid contact met het verleden. Geheel onverwacht. Zo was er op een uitvaart een man die me aansprak. Ik was net de dienst van zijn vader voorgegaan. Blijkbaar had ik in mijn eerste computerjaren een hele tijd met hem gechat  Hij had me herkend en haalde iets op wat ik totaal vergeten was. Het feit dat ik hem totaal niet herkend had, vond ik ongemakkelijk.

Enkele dagen later was er een toonmoment in CC De Steiger. Dit voor een project waarvoor ik een groep leerlingen van mij samenwerkte met de academie van Waregem. Meer bepaald met een woordklas uit Beveren-Leie, mijn dorp van afkomst. Eén van de leerlingen die deelnam, is de zoon van iemand waarmee ik in de lagere school zat. Ze sprak me aan en confronteerde me met de naam van een ex die ik liever niet meer hoor. Zo op mijn huidige werkvloer in mijn eigen hometown werd ik er zowaar ongemakkelijk van. Ik had lievere andere oude koeien uit de sloot gehaald en ging dan maar opruimen.

Maar het hoeft niet altijd gênant te zijn. Vrijdag trad ik op in GC Gilwe samen met het koor ASEM. Na afloop werd ik aangesproken door iemand waarmee ik heel wat jaren uit mijn prille jeugd gesleten heb. In de academie en in het jeugdkoor. Hij was samen met zijn vriendin komen luisteren naar een collega en kreeg er mij bij cadeau. Het was een fijn weerzien en een leuke babbel.

Als het verleden je zomaar dag komt zeggen, dan kan dat een mooi moment zijn. Maar soms ben je er gewoon niet aan toe en dan blijft de kist der herinneringen beter dicht.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 19/02/26)

TINE ZIET (512): Tien

Toevallig werd ik er afgelopen week aan herinnerd dat ik inmiddels tien jaar elke week een stukje schrijf in deze krant. Het is best confronterend dat ik al zo lang in mij laat kijken. Hoe oppervlakkig, naïef of moraliserend ik ook mag lijken: elke huis- tuin- en keukenpsycholoog zal het beamen: ik geef me in die wekelijkse kolom bloter dan ik wil. Wie dat wil, kan een persoonlijkheidsanalyse opmaken die best wel eens kan kloppen. Of niet natuurlijk. Niet iedereen heeft het buikgevoel van een gedegen analist.

 Ik bedacht dat er in die tien jaar tijd heel wat aan mij is veranderd: dat ik mondiger en assertiever ben geworden bijvoorbeeld. Ook mijn kleerkast is serieus aangepakt. Zo is er een aparte afdeling ‘wandelkledij’ en ‘optreedoutfits’. In deze column ben ik zo op zich niet zoveel geëvolueerd denk ik dan. Ik had wat pittiger kunnen worden. Ik had meer tegen schenen kunnen schoppen. Ik had scherper uit de hoek kunnen komen. Ik ben meestal wollig en werk toe naar dat typische punt.

 Toch word ik nog steeds ‘ontdekt’. Onlangs hadden de jongste leerlingen mijn hoofd uit de krant geknipt. “Je stond in de krant!” zeiden ze alsof ik een rolletje had gespeeld in hun favoriete tv-programma. Ik had ze in die waan kunnen laten, maar ik bekende dat ik dat elke week doe. Dat ik soms ook over mijn leerlingen schrijf. “Als je ooit eens over mij schrijft, maak je mijn oma blij!” zei iemand. Bij deze. Ergens zit nu een oma te glunderen. Bij een doordeweekse column met daarboven een hoofd van iemand die dus al tien jaar kleine stukjes van zichzelf ontbloot.

 (verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 12/02/26)

 

TINE ZIET (511): Empathie

Dinsdagavond zat ik met leerlingen in CC Guldenberg in Wevelgem voor de voorstelling ‘Serdi’. Een tweetal weken geleden volgden wij nog een workshop beatboxen bij Serdi in NTGent. Waar anderen misschien in zouden falen, lukte hem: iedereen, alle leerkrachten incluis, durfde het aan om een stukje solo te beatboxen voor de groep. Het enthousiasme en het humeur van deze man is zo aanstekelijk, dat alle schroom onnodig was. In de voorstelling ‘Serdi’ vertelt hij zijn verhaal. Hoe hij het slachtoffer werd van het systeem en hij met beatboxen erin is geslaagd om iets te bereiken. Hoewel hij in die workshop al een stukje van zijn leven had verteld, kwam de voorstelling erg binnen bij sommige leerlingen. Ze hadden moeite met het verwerken dat zo’n enthousiaste man, zo’n verschrikkelijke jeugd heeft gehad. Ze zullen er ongetwijfeld ook kracht uithalen. Dat je ondanks alle dieptepunten toch een bestemming kan bereiken die bewonderenswaardig is en ondanks miserie kan uitgroeien tot een positieve mens.

 Toch waren er enkelen die achteraf te kennen gaven dat het verhaal niet was blijven plakken. Dat de voorstelling niets had bijgebracht wat ze nog niet wisten. Dat kan best. Maar het doet me wel wat fronsen. We leven mee met een volk. We verplaatsen ons in schoenen van wie ziek zijn of in armoede leven. Maar zo’n indringend levensecht verhaal van een sympathieke knuffelbeer raakt niet? Empathie is niet verplicht, maar wat zou het de wereld verzachten. Wat had ik het graag geleerd op school: te omarmen wat binnenkomt. Zacht worden van wat raakt.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 05/02/26)

TINE ZIET (510): Gezinswarmte

Dit weekend kon ik landen bij het gezin van een vriendin. Ik durf wel vaker te landen, maar meestal is dat niet in een gezin met kinderen. In dit gezin staat het samen centraal. We dronken met zijn vijven een aperitiefje terwijl de kinderen ook een klein concertje gaven terwijl ze hun muziekstukjes oefenden voor het nakend toonmoment op de academie. We aten samen vol-au-vent met frietjes. We trokken samen de wandelschoenen aan, trotseerden de kou en aten samen taart. Dit allemaal in het gezelschap van de hond.

Ik kan daar eerlijk gezegd van genieten als dat organisch gebeurt. Om opgenomen te worden in dat samen. Kinderen die je willen knuffelen. Pubers zelfs. Zo kreeg ik een spontane knuffel van de veertienjarige zoon toen ik vertrok. Daarbij de woorden dat hij het leuk vond dat ik er was. Vandaag kreeg ik het bericht dat hij met koorts in bed ligt en dat men hoopt dat ik niet aangestoken ben. Om eerlijk te zijn, ook al is het echt geen tijd om te ziek te zijn (maar wanneer is dat het ooit wel?), ik zou mijn griep koesteren als ik die op dat ene moment zou hebben opgelopen.

Soms heb ik het er maar lastig mee. Met die jeugd van tegenwoordig. Ik begrijp hun humor steeds minder. Of waarom ze liever zwijgend in spelletjes op hun gsm verdwijnen dan te vertellen wat er nu weer op school gebeurde. Of waarom ze liever een dansje na-apen in plaats van dat dansje gewoon zelf te bedenken. Maar het is nog niet helemaal verloren. Genieten zolang het duurt. Voel ik daar al die eerste tekenen van koorts?

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 30/01/26)