TINE ZIET (509): Agendablunder

Gisteren ontdekte ik per ongeluk dat ik al een paar jaar verkeerdelijk mijn agenda invul in mijn gsm. Omdat ik met verschillende google-accounts zit, privé en werk en niet wist dat ik dus telkens het juiste account moest selecteren. Zo plaatste ik privé-afspraken zoals ‘gynaecoloog’ , ‘moeke’ en ‘mosselen’ in de agenda van het werk. In combinatie met ‘Drift’ en dates die ik met vrienden en vriendinnen had, moet  ik wie dat heeft opgemerkt nogal een inkijk in mijn privéleven hebben gegeven. Heeft iemand dat gemerkt?

Het is op zich geen wereldramp, maar ik kreeg toch een beschaamde kramp in mijn maag bij de gedachte dat mijn onkunde me zo heeft blootgegeven. Of het nu werd vastgesteld of niet. Het is erg gênant dat oversten en collega’s dit überhaupt hadden kunnen zien en misschien nog verontrustender dat ze het zagen, maar dat niet te kennen gaven.

Wat me dan weer tot dit brengt: Zou ik het melden? Of zou ik liever stiekem meelezen in de persoonlijke dagindeling van mijn collega? Wil ik weten dat ze een date hadden? Of ze een urinestaal moesten binnenbrengen? Dat ze niet mogen vergeten om brood te kopen? Of welke vrienden ze na hun werktijden zien? Ik zou kunnen vertellen dat het me niet zou boeien. Maar op een slapeloze nacht, zou ik het misschien wel eens durven onderzoeken. Of er een bijeenkomst was, waar ik niet was op uitgenodigd bijvoorbeeld. Wie elkaar naast het werk zag. En vooral: wie ziek was na een feest? Of voor vakantie.

Eigenlijk is het niet ok. Onkunde in al die vooruitgang zet ons constant met de billen bloot.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 23/01/26)

TINE ZIET (508): Kind in lijf

Zoals in eerdere stukjes aangegeven ben ik geen held als het over sneeuw gaat. Ik kan naar sneeuw blijven kijken en daar stopt het eigenlijk mee. Ik zou mezelf het liefste thuis verschansen achter het raam. Autorijden is niet leuk. Wandelen is niet aangenaam, behalve dan die eerste krakende stapjes. En fietsen is helemaal not done.  Er moest evenwel gewerkt worden. Dus ik verplichtte mezelf natuurlijk de verstevigde burcht uit.  Goed ingeduffeld. Maar zonder sneeuwschoenen. Om een of andere reden, slippen mijn schoenen altijd. Ook al is hun profiel duidelijk.

Van alle dingen die ik uit mijn kindertijd mis, is het sneeuwpret misschien datgene wat ik het meeste mis. Vol bewondering naar die vlokken kijken. Sneeuwballen rollen. Sneeuwpop maken. En moeiteloos lopen op een witte ondergrond zonder de krampachtigheid van een oud dametje.

Mijn leerlingen van het eerste middelbaar speelden samen in de sneeuw woensdag toen ik ze ging halen voor het begin van hun les. Ik werd er zowaar een beetje emotioneel van om ze zo samen te zien en begon enkele minuten later met de les. Het plezier was hen gegund.

Heel even dacht ik nog: zal ik ook mijn pret uit de kast halen? Toch koos ik voor de veilige en minder koude optie om ze vanachter het glas gade te slaan. Het deed me goed te zien dat het nog bestaat dat ongeremde. Dat de impact van sneeuw nog magisch is. Terwijl ze anders alle drie zwijgend naast elkaar zitten te appen, kozen ze voor samen spelen.  Ze kozen voor het kind in hun lijf.  Dat maakte me blij.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 16/01/26)

TINE ZIET (507): Gespot

Omdat afgelopen dagen nogal intens waren, had ik ervoor gekozen om oudjaar in mijn eentje te vieren. In Oostende. Ik had een appartement gehuurd en had net een eerste glaasje cava op toen ik besloot om nog een wandeling te maken. Want uitwaaien, daar kwam ik voor. In Oostende neem ik altijd een beetje dezelfde routes.

In de Langestraat was de opname van ‘De Tijdloze’ bezig. Ik bleef er niet voor stilstaan, maar toen werd ik opeens aangesproken door een galante man op leeftijd die met mij wou dansen op ‘Mia’ van Gorki. Lachend nam ik zijn aanbod aan. De jeugd om ons heen spotte een beetje, maar toen dansten we dus. Het duurde een tijdje voor ik door had dat het dansje op het scherm verscheen en dat het dus ook werd uitgezonden op de TV; Een beetje van mijn melk, gaf ik de man een kus en bedankte hem en vertrok dus voor het einde van de dans. Richting dijk.

Ik lachte van oor tot oor en bedacht dat ik die man misschien wel gelukkig had gemaakt. Eenmaal op de dijk kreeg ik al berichten van mensen die me hadden herkend. Later kon ik de beelden herbekijken. Het was een mooi ontroerend dansje. Maar toen ik dus uit het camerabeeld was verdwenen, pakte de man al een andere vrouw vast. Wat voor mij bijzonder was geweest, was voor hem eentje in de rij. En dat ik de nationale televisie haalde, terwijl ik met rust wilde worden gelaten, is natuurlijk ook weer iets. Later toen het middernacht was, betrapte ik mezelf op tranen. Staand tussen een uitgelaten meute voor het indrukwekkend vuurwerk. Gelukkig werd ik daar niet gespot.

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 08/01/26)

TINE ZIET (506): Generatie Y

Zaterdag stond ik oog in oog met de grootste ramp in mijn leven: mijn computer leek ineens helemaal kapot. De moed zonk me helemaal in de schoenen. Met drie uitvaarten, twee zelfgeschreven toneelstukken en een toneelbewerking en in volle voorbereiding van de biechtstoelact voor Reckebilck café, leek ik alles ineens kwijt te zijn. Want drives, clouds en back-ups? Hoe zit dat ook weer? En heb je daar dan geen andere computer voor nodig, die ik niet heb?

Gelukkig werd ik geholpen door een vriend die ICT’er is. Ik heb amper anderhalf uurtje moeten zweten, schat ik. Blijkbaar was er iets misgegaan met updates. “En nu, alles opslaan!” zei hij. En terwijl ik “Jaja” zei, was ik alweer eigenwijs niet aan het bewaren.

Hoe komt het toch dat ik herinneringen wil en kan bewaren? Dat ik lijstjes van toneelstukken, boeken, series, films, expo’s, concerten,… verzamel? Maar dat ik mijn eigen documenten nog steeds niet op de beste manier op sla? We zijn het niet geleerd, bedenk ik dan. Voor mijn zijn clouds, heerlijke wolken om naar te kijken. In mijn informatica-lessen ging het over plotters en moesten we autootjes laten rijden. Alles wat daarna kwam, is door zelfstudie. Geen automatische updates. Wat misschien dan ook weer een goede zaak is, gezien mijn geblokkeerde laptop.

Ben ik de enige? Wellicht niet. We waren met een hele generatie. Generaties nitwits. Het is een magere troost dat er ook een andere generatie is, die ons uit de nood kan helpen of niet. Hierbij een boodschap van algemeen nut, maar vooral voor mezelf: “Sla in dit nieuwe jaar massaal op!”

(verscheen als column in KW Kortrijk-Menen-Waregem op 31/12/25)